Uzasadnienie
Strona skarżąca – M. sp. z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Wojewody M. z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia złożonego w trybie art. 37 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), dalej: k.p.a. za nieuzasadnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres sądowej kontroli zakreślony został w § 2 tego artykułu poprzez wskazanie odpowiednich form działalności administracji publicznej. Obejmuje ona m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1) oraz postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2). Na podstawie art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
Kontrola sądowoadministracyjna nie ma więc charakteru bezwzględnego. Oznacza to, iż działania których nie da się sklasyfikować w żadnej z form wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. nie podlegają tej kontroli, a próby jej wszczęcia poprzez wniesienie skargi nie będą skuteczne. W zainicjowanym wniesieniem skargi postępowaniu strona skarżąca domaga się sądowej kontroli postanowienia Wojewody M., którym organ ten uznał za nieuzasadnione jej zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę P..
W ocenie Sądu przedmiot zaskarżenia nie mieści się w katalogu zawartym w art. 3 p.p.s.a., w szczególności jego § 2 pkt 2. Ustawodawca nie przesądza bowiem, w jakiej formie ma nastąpić rozstrzygnięcie w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia o jakim mowa w art. 37 § 1 k.p.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie wskazuje się jednak, że zajęcie stanowiska przez organ wyższego stopnia w przedmiocie takiego zażalenia (zarówno w przypadku uznania go za zasadne, jak i w razie jego niezasadności) powinno mieć formę niezaskarżalnego zażaleniem postanowienia (wyrok NSA z dnia 12 października 2006 r. II GSK 137/06, postanowienia NSA z dnia 12 lutego 2013 r. I OSK 145/13 oraz z dnia 17 stycznia 2006 r. I OSK 306/05). Złożenie zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 k.p.a. stanowi formalną przesłankę wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, gdyż jest to środek zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. (jego niezłożenie stanowi brak formalny skargi, skutkujący jej odrzuceniem).
Wniesienie zażalenia nie może być jednak traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Na postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (postanowienie NSA z dnia 17 czerwca 2011 r. I OSK 1014/11, postanowienie WSA w Lublinie z dnia 15 marca 2010 r. III SA/Lu 69/10). W sytuacji gdy strona nie zgadza się z wydanym przez organ wyższego stopnia postanowieniem, może złożyć skargę na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, którego wcześniej dotyczyło zażalenie i wówczas ten organ obowiązany będzie do przesłania akt sprawy i udzielenia odpowiedzi na skargę (postanowienie WSA w Krakowie z dnia 8 sierpnia 2012 r. III SA/Kr 868/12). Dopiero zatem w takim postępowaniu można ewentualnie podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a.
W ocenie Sądu, postanowienie wydawane na skutek wniesienia zażalenia o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. nie należy do katalogu postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. i w tym zakresie skarga jest niedopuszczalna. Skutkuje to jej odrzuceniem stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Z uwagi na przedstawione okoliczności, skarga nie może być merytorycznie rozpoznana i na podstawie powołanych przepisów podlega odrzuceniu. Stosownie do powyższego orzeczono jak w sentencji postanowienia.