Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił M.S. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata
W piśmie z dnia 14 grudnia 2013 r. skarżąca wniosła ponownie o przyznanie jej prawa pomocy tym razem tylko w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. Pismo to potraktowano jako wniosek o zmianę powyższego postanowienia Sądu i zobowiązano skarżącą do nadesłania wniosku na urzędowym formularzu przyznania prawa pomocy oraz do złożenia wyjaśnień odnośnie sytuacji majątkowej skarżącej (dowód: zarządzenie k.95). Skarżąca nie udzieliła odpowiedzi na zarządzenie Sądu w wymaganym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Postanowienia niekończące postępowanie w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne - art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).
Wniosek skarżącej należy potraktować jako wniosek o zmianę postanowienia z dnia 18 września 2013 r. w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. We wniosku skarżąca nie wykazała, że jej sytuacja materialna zmieniła się w stosunku do wskazanej w poprzednim wniosku o przyznanie prawa pomocy, w szczególności skarżąca nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi przesłankę przyznania prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym.
Na uwagę zasługuje fakt, że na żadne z zarządzeń Sądu wydane w trybie art. 255 p.p.s.a. (zarządzenie z dnia 14 czerwca 2013 r. i z dnia 15 kwietnia 2014 r.) dotyczące szczegółowej sytuacji majątkowej skarżącej - wnioskodawczyni nie udzieliła odpowiedzi. Zarządzenia były sformułowane jasno i czytelnie, a udzielenie odpowiedzi na zarządzenie nie wymagało wiedzy prawniczej. Wnioskodawczyni miała wskazać jakie ponosi miesięczne koszty utrzymania, koszty życia codziennego - a więc koszty utrzymania mieszkania, zakup żywności, leków, odzieży, środków chemicznych, ewentualne wyciągi z kont -o ile je posiada- oraz kserokopię zeznania podatkowego za poprzedni rok. Z zobowiązania skarżąca po raz kolejny się nie wywiązała, wobec czego Sąd nie mógł ocenić sytuacji majątkowej wnioskodawczyni.
Z powyższych względów, na podstawie na podstawie art. 165 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.