Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2018 r., nr [...], znak:
[...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania B. W. od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...], odmawiającej zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu [...].
W przedmiotowej sprawie wnioskiem z 9 maja 2018 r. B. W. wystąpiła o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie [...], gmina [...]. W powyższym wniosku organ stwierdził nieprawidłowości i braki, w wyniku czego postanowieniem z [...] czerwca 2018 r., znak: [...] nałożono na wnioskodawczynię obowiązek ich usunięcia w określonym terminie poprzez określenie kategorii geotechnicznej projektowanego budynku zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz.U. z 2012 r., poz. 463) oraz zaprojektowanie budynku zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 czerwca 2002 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.) w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarz (Dz.U. nr 52, poz. 315).
Pismem z 28 czerwca 2018 r. B. W. wyjaśniła kwestie zawarte w powyższym postanowieniu i oceniła, że rozporządzenie Ministra Gospodarki Komunalnej odnosi się do lokalizacji cmentarzy, a nie do usytuowania budynków wokół cmentarza.
Starosta Powiatu [...] po rozpatrzeniu wniosku z 9 maja 2018 r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Pismem z 10 sierpnia 2018 r. wnioskodawczyni złożyła odwołanie, po rozpoznaniu którego Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że na gruncie art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 35 powyższej ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
- 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
- 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
- 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia;
- 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem;
- 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018 r. poz. 756).
W przypadku, gdy organ stwierdzi naruszenie powyższego uregulowania nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, wskazując odpowiedni termin. Po bezskutecznym upływie terminu organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.
Ponadto, Wojewoda [...] podkreślił, że § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury stanowi, że budynek na działce budowlanej należy sytuować w granicach tej działki w odległości nie mniejszej niż:
- - 4 metry w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy;
- - 3 metry w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy.
Przepis ten zawiera w swojej treści odesłanie do przepisów odrębnych normujący dopuszczalne odległości budowli od budynków.
W rozpatrywanej sprawie zastosowanie ma dodatkowo § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej, którego regulacja wskazuje, że odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, od zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzień, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody pitnej, powinna wynosić co najmniej 150 metrów. Odległość ta może być zmniejszona do 50 metrów pod warunkiem, że teren w graniach od 50 do 150 metrów odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone. Przepis ten odnosi się nie tylko do ustalenia wymogów dotyczących lokalizacji nowych cmentarzy, w zakresie ich odległości od istniejącej zabudowy mieszkaniowej, ale również do ograniczenia możliwości lokalizowania nowej zabudowy w sąsiedztwie istniejących cmentarzy w odległościach mniejszych niż określone.
Szkodliwe oddziaływanie występuje bowiem w dwóch kierunkach – zarówno w przypadku sytuowania nowego cmentarza na zabudowę mieszkaniową zastaną, jaki i przy tworzeniu nowej zabudowy mieszkaniowej w lokalizacji istniejącego cmentarza. Celem omawianej regulacji jest zapewnienie bezpieczeństwa sanitarnego osób mieszkających w pobliżu cmentarzy.
Równocześnie Wojewoda [...] podniósł, że na gruncie § 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej kategorię geotechniczną ustala się w opinii geotechnicznej w zależności od stopnia skomplikowania warunków gruntowych oraz konstrukcji obiektu budowlanego, charakteryzujących możliwości przenoszenia odkształceń i drgań, stopnia złożoności oddziaływań, stopnia zagrożenia życia i mienia awarią konstrukcji, jak również od wartości zabytkowej lub technicznej obiektu budowlanego i możliwości znaczącego oddziaływania na środowisko. Pierwsza kategoria geotechniczna obejmuje, między innymi, I- lub II-kondygnacyjne budynki mieszkalne i gospodarcze.
Z kolei w świetle § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury przez kondygnację należy rozumieć poziomą część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie lub warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującą się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 metry. Za kondygnację podziemną uznaje się kondygnację zagłębioną poniżej poziomu przylegającego do niej terenu co najmniej w połowie jej wysokości w świetle, a także każdą usytuowaną pod nią kondygnację.
W przedłożonym przez wnioskodawczynię projekcie budowlanym przedmiotem spornej inwestycji jest budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego, piętrowego z podpiwniczeniem. W związku z tym organ II instancji wskazał, że projektowany budynek jest budynkiem III-kondygnacyjnym, gdyż posiada dwie kondygnacje naziemne i jedną podziemną. Z tego względu błędne jest zakwalifikowanie inwestycji do I kategorii geotechnicznej.
Mając powyższe okoliczności na względzie, organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu [...].
Skargę na decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła B. W. domagając się uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, zobowiązania organu do wydania w określonym terminie decyzji wskazując sposób załatwienia sprawy oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych, jednocześnie zarzucając organowi naruszenie:
- - art. 7 i 8 k.p.a. poprzez błędne ustalenia faktyczne, że w przestrzeni architektonicznej objętej zaskarżoną decyzją, w odniesieniu do istniejących cmentarzy konieczne jest ustalenie strefy ochronnej sanitarnej, o której mowa w § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej (uzupełnienie skargi z 14 stycznia 2019 r.).
Skarżąca wskazała, że została wprowadzona w błąd przez urzędników Gminy [...] już na etapie zakupu działki o numerze ewidencyjnym [...]. Podkreśliła również, że znajduje się w trudnej sytuacji rodzinnej i majątkowej, gdyż chcąc kupić przedmiotową nieruchomość zmuszona była wziąć kredyt w banku na 20 lat.
W piśmie z 14 stycznia 2019 r. strona skarżąca wskazała, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...] wydanym przez Burmistrza [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], także dla działki nr [...] w [...] jest ona położona na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczona symbolem [...]. Ponadto, skarżąca podkreśliła, iż mimo wskazania kategorii geotechnicznej inwestycji w projekcie budowlanym może wykonać ponownie właściwe badania pod warunkiem, że sąsiedztwo cmentarza nie wykluczy inwestycji na działce o numerze ewidencyjnym [...].
W kolejnym piśmie z 20 marca 2019 r. strona skarżąca podniosła, że na terenach bezpośrednio sąsiadujących z działką o numerze ewidencyjnym [...] znajduje się wiele domów jednorodzinnych. Część z nich usytuowanych jest w odległości o wiele bliższej od muru cmentarnego niż nieruchomość ujęta w projekcie budowlanym skarżącej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wskazał, że zarzuty skarżącej nie podważają oceny prawnej stanu faktycznego dokonanej przez Wojewodę [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.
Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2018r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2018r. nr [...], odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia B. w., pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie [...], gmina [...].
Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
- 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
- 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
- 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
- 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
- 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy.
Z art. 4 Prawa budowlanego wynika, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Przepisami o którym mowa w art. 4 Prawa budowlanego są niewątpliwie przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu objętego inwestycją, który stanowi akt prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym)- prawa powszechnie obowiązującego na obszarze nim objętym (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP).
Jak wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] uchwalonego Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] kwietnia 2000r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz.[...]), działka nr [...] położona jest na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oznaczonym symbolem [...].
Natomiast nie ulega wątpliwości, że pomimo zobowiązania inwestorki postanowieniem organu z dnia [...] czerwca 2018r. nie została usunięta niezgodność projektu budowlanego z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z § 3 ust 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959r. w sprawie określenia jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz.U. Nr 53, poz.315), co w konsekwencji skutkować musiało odmową udzielenia pozwolenia na budowę.
Z § 12 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych wynika, że jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271–273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż:
- 1) 4 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy;
- 2) 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy.
Należy podkreślić, że słuszne jest stanowisko organów, że § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie terenów cmentarnych stanowi "przepis odrębny" w rozumieniu § 12 ust 1 warunków technicznych i powinien być uwzględniany przez organ orzekający w sprawie pozwolenia na budowę, przy czym może także stanowić podstawę do odmowy udzielenia takiego pozwolenia. Z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika, że odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, od zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, powinna wynosić, co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone.
Rozporządzenie w sprawie terenów cmentarnych jest takim właśnie przepisem odrębnym od przepisów warunków technicznych. Rozporządzenie to określa bowiem szczególne wymogi dotyczące usytuowania cmentarzy oraz budynków o określonym przeznaczeniu znajdujących się w pobliżu cmentarzy. Udzielając pozwolenia na budowę organ administracji ma obowiązek dokonania oceny, czy planowane przedsięwzięcie nie będzie naruszało przepisów tego rozporządzenia.
Jak wyjaśnił to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 maja 2017r. w sprawie sygn.akt II OSK 2424/15, a który pogląd podziela skład orzekający w sprawie niniejszej "określone w § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia odległości, dotyczą zarówno odległości cmentarzy od zabudowy mieszkaniowej jak i odległości zabudowy mieszkaniowej od cmentarzy. Dokonując wykładni tego przepisu, należy mieć na uwadze nie tylko wykładnię gramatyczną, ale również wykładnię celowościową. Celem tego przepisu jest zapewnienie bezpieczeństwa sanitarnego osób mieszkających w pobliżu cmentarzy. Prawodawca stanowiąc ten przepis uznał, że bezpieczeństwo to będzie zapewnione, gdy m.in. budynki mieszkalne znajdować się będą w odległości, co najmniej 50 m od granicy cmentarza pod warunkiem, że są one podłączone do sieci wodociągowej. Błędne jest rozumowanie, że dla zapewnienia bezpieczeństwa sanitarnego istotna jest jedynie odległość mającego powstać cmentarza od budynków mieszkalnych zaś odległość budynków mieszkalnych od istniejącego już cmentarza istotna nie jest.
Zagrożenie sanitarne związane z istnieniem cmentarza jest takie samo w obu przypadkach. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdza, taką właśnie wykładnię omawianego przepisu (por. wyrok NSA z 27.05.2014 r., sygn. akt II OSK 3047/12; - wyrok NSA z 18.12.2012r., sygn. akt II OSK 1518/11; - wyrok NSA z 14.10.2014 r., sygn. akt II OSK 823/13; - wyrok NSA z 15.04.2015 r., sygn. akt II OSK 2138/13; - wyrok NSA z 11.02.2016 r., sygn. akt II OSK 1321/14; - wyrok NSA z 31.05.2016 r., sygn. akt II OSK 2262/14)".
Za przyjęciem jako prawidłowego stanowiska organów, iż przepisy omawianego rozporządzenia mają zastosowanie zarówno do sytuacji wprost wskazanych w § 3 ust. 1, to jest w sytuacji sytuowania nowych cmentarzy na terenach, na których występuje zabudowa mieszkalna, zakłady produkujące żywność, zakłady żywienia zbiorowego, zakłady przechowujące artykuły żywności oraz studnie, źródła i strumienie czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, jak i do sytuacji odwrotnej, to jest że nowa zabudowa wymieniona w tym przepisie musi spełniać warunki w nim określone przemawia przede wszystkim treść § 1 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, który stanowi, że teren pod cmentarze powinien być zlokalizowany w sposób wykluczający możliwość wywołania szkodliwego wpływu cmentarza na otoczenie. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że ustanowienie nakazów i zakazów wymienionych w rozporządzeniu ma na celu ochronę otoczenia cmentarza przed jego szkodliwym wpływem, w szczególności związanym z bezpieczeństwem sanitarnym.
Taki też cel został określony przez ustawodawcę w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz.U. z 2015 r., poz. 2126), z którego wynika, że w rozporządzeniu, do którego wydania zobowiązano właściwy organ, określa się m.in. szerokość pasów izolujących teren cmentarny od innych terenów, a w szczególności terenów mieszkaniowych(vide wyrok NSA II OSK 1321/14).
Gdyby zatem przyjąć, za skarżącą, że to jedynie realizacja nowego cmentarza powinna spełniać odległości, o których mowa w § 3, to nie byłoby możliwe uniknięcie ww. zagrożenia i zachowanie pasów izolacyjnych bowiem zagrożenie sanitarne związane z istnieniem cmentarza jest takie samo, niezależnie od tego, czy odległość między obiektem wymienionym w przepisie, a cmentarzem liczona jest od cmentarza budynku czy też od budynku do cmentarza.
Słusznie organy uznały, że przepis ten stanowi przepis szczególny w rozumieniu warunków technicznych, który musi być uwzględniony przez organy architektoniczno-budowane. Ustawodawca w art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wskazał, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. A zatem obowiązkiem organu architektoniczno-budowlanego było sprawdzenie, czy projekt zagospodarowania działki jest zgodny m.in. z przepisami rozporządzenia z 1959 r. Skoro omawiany przepis wprowadził zakaz lokalizacji wymienionych w nim obiektów w odległości co najmniej 150 m od granic działki, na której znajduje się cmentarz (lub przy spełnieniu odpowiednich warunków – 50 m), to jego posadowienie w odległości mniejszej, co jasno wynika z projektu zagospodarowania działki, stanowiło naruszenie tego przepisu, a to musiało skutkować odmową zatwierdzenia projektu budowlanego.
Zasadnie także organy wskazały na błędne zakwalifikowanie zaprojektowanej inwestycji (III kondygnacje) do I kategorii geotechnicznej która to wadliwość nie została usunięta pomimo zobowiązania wynikającego z pkt 2 postanowienia Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2018r.
Z tych też przyczyn, Sąd uznał, iż zarzuty skargi są w całości nieuzasadnione, a zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie.
Dlatego też, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, r. poz. 1302), Sąd orzekł o oddaleniu skargi.