Uzasadnienie
Pismem z dnia 16 stycznia 2015 r. (data prezentaty urzędowej) J. K. wniósł w imieniu J. Z., nazywanego dalej "skarżącym", skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] listopada 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania.
W wykonaniu zarządzenia z dnia 11 lutego 2015 r. skarżący został wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego, z którego jednoznacznie wynikałoby upoważnienie do działania w imieniu J. Z. przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi w niniejszej sprawie (k. 1). Wobec nie wykonania powyższego obowiązku, zarządzeniem z dnia 31 marca 2015 r. J. K. został pominięty jako pełnomocnik J. Z., a także, z uwagi na powyższe, skarżący został wezwany do podpisania wniesionej skargi (k. 24).
Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. Z. z uwagi na nie uzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, odpis ww. postanowienia został odebrany osobiście przez skarżącego w dniu 5 maja 2015 r.
W piśmie procesowym wniesionym w dniu 18 maja 2015 r. J. Z. wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych
W motywach wniosku podniósł, że ma problemy z pamięcią, poruszaniem się oraz niedowidzi. Wskazał, że skarga została sporządzona przez J. K.. Skarżący nie był w stanie podpisać skargi, ponieważ nie posiadał jej odpisu, nie ma kontaktu z J. K. i nie mógł przyjechać do Warszawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak stanowi art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – dalej: "p.p.s.a.", czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z treścią art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednakże jak stanowi § 3 tego przepisu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi.
W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Jak stanowi natomiast § 5 omawianego przepisu po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych.
W myśl art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny: "przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Podkreślić należy, iż brak winy w uchybieniu terminowi powinien być oceniany na podstawie wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy" (postanowienia NSA: z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FZ 1005/14).
Z przywołanych powyżej przepisów postępowania, wynika, że przystąpienie do merytorycznej oceny wniosku złożonego przez skarżącego, musi zostać poprzedzone sprawdzeniem dopuszczalności i terminowości wniosku. Spełnienie tych warunków jest konieczne do badania zasadności samego wniosku.
W sprawie niniejszej Sąd stwierdza, że istnieje przeszkoda do merytorycznej oceny przedmiotowego wniosku o przywrócenie terminu, gdyż zachodzi jedna z przyczyn wyrażona w art. 88 p.p.s.a., a mianowicie uchybienie siedmiodniowemu terminowi do jego złożenia (art. 87 § 1 p.p.s.a.).
Z akt sprawy wynika, że odpis postanowienia sądu z dnia 29 kwietnia 2015 r. w przedmiocie odrzucenia skargi został odebrany osobiście przez skarżącego w dniu 5 maja 2015 r. Od tego dnia należy zatem liczyć siedmiodniowy termin do złożenia przedmiotowego wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, który upływał z dniem 12 maja 2015 r. Tymczasem pismo procesowe, w którym skarżący zawarł wniosek o przywrócenie terminu, zostało sporządzone i nadane (za pośrednictwem operatora pocztowego) w dniu 18 maja 2015 r., a więc po upływie terminu, określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a.
Na marginesie należy zauważyć, że skarżący uchybił również obowiązkowi z art. 87 § 4 p.p.s.a., gdyż wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu nie uzupełnił braków formalnych w postaci podpisania skargi, które powinien uzupełnić w zakreślonym zarządzeniem z 11 lutego 2015 r. terminie.
Ponadto powołanie się przez skarżącego na wystąpienie w sprawie "nowych dowodów niewinności", które uzasadniałyby jego zdaniem złożenie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych, nie stanowi jednej z przesłanek zawartych w art. 87 p.p.s.a., a zatem nie może być podstawą do przywrócenia uchybionego terminu.
W świetle powyższego, na podstawie art. 88 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji orzeczenia.