Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. J. L. wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie VII SA/Wa 176/14 zakończonego wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2014 r.
Ww. wyrokiem Sąd oddalił skargę J. L. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. utrzymujące w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r., wydane w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2013 r. ustalającego dla S. M. i H. M. opłatę legalizacyjną za budynek garażowy przy ul. [...] w [...]. W wyroku tym Sąd podzielił stanowisko organów, iż wnoszący o stwierdzenie nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2013 r. J. L. nie posiada interesu prawnego we wszczęciu tego postępowania.
Sąd wskazał, że położenie działki J. L. względem legalizowanej inwestycji wyklucza uznanie, że sporny obiekt niesie ze sobą uciążliwości lub ograniczenia w możliwości zagospodarowania bądź korzystania z należącej do skarżącego działki nr [...], które to uciążliwości lub ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. W ocenie Sądu J. L. nie wykazał, że legalizowany obiekt wpływa na jego nieruchomość, jak i nie wskazał przepisu prawa, z którego wnoszący wywodzi swój interes prawny do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia PINB w [...].
J. L. w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r., uzupełnionym pismem z dnia [...] marca 2015 r., domaga się wznowienia postępowania sądowego w oparciu o art. 273 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270). Wskazał, że podstawą wniosku jest publikacja - wykładnia prawna w sprawie legalizacji samowoli budowlanej, podana do publicznej wiadomości w Gazecie Podatkowej nr 9 z dnia 29 stycznia 2015 roku. Jak podał, z treści ww. artykułu i przywołanego w nim wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 4 października 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 557/12 wynika, że nie można zalegalizować obiektu budowlanego lub jego części, jeżeli wcześniej orzeczono nakaz rozbiórki, a taka sytuacja ma miejsce w sprawie VII SA/Wa 176/14 zakończonej wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2014 r.
Skarżący zarzucił, że Sąd nie zbadał wnikliwie sprawy, ograniczył się wyłącznie do kwestii opłaty legalizacyjnej, a nie sprawdził, czy wszczęcie postępowania legalizacyjnego było zgodne z prawem. Jak podniósł, Sąd zlekceważył przy tym wcześniejsze orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, które to orzeczenie ma powagę rzeczy osądzonej. Ponadto Sąd nie sprawdził prawidłowości ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej, która została przyjęta jako najniższa dla obiektów budowlanych w sposób rażąco niezgodny z art. 49 Prawa budowlanego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Jak wynika z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem, jedynie w przypadkach przewidzianych w dziale VII ustawy, tj. gdy zachodzą przyczyny wznowienia określone w przepisach od art. 271 do art. 273 p.p.s.a. i gdy zostanie zachowany termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, określony w art. 277 p.p.s.a. Skarga o wznowienie postępowania, stosownie do art. 279 p.p.s.a., powinna zawierać między innymi wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie oraz wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi.
W myśl art. 280 ustawy sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Zgodnie zaś z art. 281 ustawy, na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany.
Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż brakiem ustawowej podstawy wznowienia postępowania jest nie tylko sytuacja, gdy skarga w ogóle nie opiera się na jednej z podstaw wznowienia opisanych w przepisach działu VII p.p.s.a., ale również gdy powołana podstawa treściowo odpowiada powyższym przepisom, ale już tylko na podstawie oceny akt sprawy sąd władny jest ocenić, że powołane przez stronę przesłanki nie stanowią rzeczywistej podstawy wznowienia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 1471/09, niepubl., z dnia 5 listopada 2010 r. II OSK 2192/10 LEX nr 743390, z dnia 28 stycznia 2010 r. I OSK 44/10 LEX nr 599926).
Z sytuacją taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Autor skargi o wznowienie postępowania powołał co prawda jako przesłankę wznowienia art. 273 § 2 i § 3 p.p.s.a., jednakże z przedstawionych przez stronę okoliczności i z uzasadnienia skargi o wznowienie wynika, że podstawa wznowienia postępowania w niniejszej sprawie nie wystąpiła.
J. L. jako okoliczność uzasadniającą wznowienie postępowania w sprawie sygn. VII SA/Wa 176/14 wskazał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 4 października 2012 r. sygn. II SA/Ke 557/12, o którym dowiedział się z artykułu opublikowanego w Gazecie Podatkowej z dnia 29 stycznia 2015 r. Skarżący podniósł, że z ww. wyroku wynika, że nie można zalegalizować obiektu budowlanego lub jego części, jeżeli wcześniej orzeczono nakaz rozbiórki, a taka sytuacja ma miejsce w sprawie VII SA/Wa 176/14 zakończonej wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2014 r.
Zgodnie z powołanym przez J. L. jako podstawa wznowienia postępowania art. 273 § 2 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Jak wskazuje się w orzecznictwie, w przepisie tym chodzi o takie okoliczności faktyczne i dowody, które istniały w czasie trwania postępowania, którego wznowienia strona się domaga, ale nie były znane stronom i z tego względu nie mogły one z nich skorzystać. Środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a. może być każdy środek, który zgodnie z prawem służyć może wykazaniu konkretnego faktu. Okolicznością faktyczną jest zaś zdarzenie, fakt lub wydarzenie zaistniałe w sensie fizycznym lub ich niewystąpienie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 czerwca 2004 r. FSK 170/04 LEX nr 143703). Okoliczności te i dowody muszą być przy tym tego rodzaju, że ich znajomość w dacie wydania prawomocnego orzeczenia mogłaby spowodować wydanie rozstrzygnięcia odmiennej treści.
Z treści skargi o wznowienie postępowania wynika, że J. L. środków dowodowych i okoliczności faktycznych, o których stanowi art. 273 § 2 p.p.s.a., upatruje w ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 4 października 2012 r. II SA/Ke 557/12. Podkreślić wobec tego trzeba, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że ocen prawnych wyrażonych w innych orzeczeniach sądów administracyjnych nie można uznać za okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, o których mowa w powołanym przepisie, na ich podstawie nie ustala się bowiem stanu faktycznego sprawy, ani też nie prowadzi się postępowania dowodowego. Wykładnia przepisów nie jest zatem okolicznością faktyczną ani środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a. i nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 czerwca 2009 r. II FSK 837/09 LEX nr 563467, z dnia 19 grudnia 2012 r. I FSK 1332/12 LEX nr 1239146, z dnia 25 lipca 2012 r. I FSK 849/12 LEX nr 1332251).
Kolejną podstawą wznowienia, na którą powołał się J. L. jest art. 273 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Podkreślenia wobec tego wymaga, że podstawę skargi o wznowienie postępowania stanowić może tylko orzeczenie dotyczące tego samego stosunku prawnego, orzeczenie to musi dotyczyć tej samej sprawy, a więc musi zachodzić tożsamość przedmiotu i stron postępowania. W art. 273 § 3 p.p.s.a. nie chodzi bowiem o podobne sprawy, lecz o orzeczenia tożsame. W aspekcie podmiotowym chodzi o identyczność strony w postępowaniu, natomiast w aspekcie przedmiotowym – o stan faktyczny, podstawę prawną, treść żądania strony (uprawnienia) lub treść obowiązku. Chodzi więc o sytuację, w której w późniejszym postępowaniu można było i należało, zgłosić zarzut powagi rzeczy osądzonej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 kwietnia 2015 r. sygn. I FSK 1446/13, z dnia 22 maja 2009 r. sygn. akt I OSK 535/09 LEX nr 574194).
Należy wobec tego zauważyć, że pomiędzy sprawą o sygn. VII SA/Wa 176/14, której wznowienia skarżący się domaga, a sprawą sygn. II SA/Ke 557/12 nie zachodzi tożsamość ani przedmiotowa, ani podmiotowa. Stroną skarżącą w ww. sprawach były inne podmioty. Przedmiotem kontroli w sprawie VII SA/Wa 176/14 było postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia ustalającego opłatę legalizacyjną, natomiast w sprawie II SA/Ke 557/12 kontrolowano postanowienie wydane w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie legalizacji obiektu budowlanego.
Powołany przez skarżącego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 4 października 2012 r. wydany w sprawie sygn. II SA/Ke 557/12 nie mógł więc stanowić podstawy wznowienia postępowania w sprawie VII SA/Wa 176/14, ani w oparciu o art. 273 § 2 p.p.s.a., ani też w oparciu o 273 § 3 p.p.s.a. Jakkolwiek zatem skarżący formalnie powołał ustawową podstawę wznowienia, to jednak w rzeczywistości podstawa ta nie występuje.
Z uwagi na powyższe skarga o wznowienie postępowania sądowego podlega odrzuceniu, na podstawie art. 281 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270).