Uzasadnienie
VIIS.A./Wa 488/05
Prezydent [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane i art. 104 kpa wnosł sprzeciw do wyszczególnionych w zgłoszeniu z dnia 10 grudnia 2004 r. robót budowlanych polegających na ustawieniu urządzenia reklamowego na terenie przy ul. [...] w rej. Ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu organ podał, iż z opisu i rysunków przedłożonych przy zgłoszeniu z dnia 10 grudnia 2004 r. wynika, że inwestor planuje budowę nośnika tablicy reklamowej, który jest obiektem budowlanym wykraczającym poza zakres ujęty w art. 29 ustawy - Prawo budowlane i jako taki wymaga uzyskania pozwolenia na budowę poprzedzonego decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
C Sp. z oo. wniosła odwołanie, w którym zarzuciła zaskarżonej decyzji wadliwość, wynikającą z naruszenia przepisów prawa materialnego, w postaci przepisu art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane, polegającą na wniesieniu sprzeciwu zaskarżoną decyzją sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych w postaci montażu urządzenia reklamowego na działce przy ul. [...] rejon ul. [...] w [...], którą to czynność proceduralną organ pierwszej instancji podjął z uchybieniem trzydziestodniowego terminu, zakreślonego przez przepis prawa budowlanego. Ponadto zdaniem inwestora na ustawienie nośnika reklamowego nie jest konieczne uzyskanie pozwolenia na budowę, wystarczające jest jej zgłoszenie.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2005 r., nr [...] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2004 r.. W uzasadnieniu podał, że: jego zdaniem inwestor planuje budowę nośnika tablicy reklamowej, który jest obiektem budowlanym wykraczającym poza zakres ujęty w art. 29 ustawy Prawo budowlane i jako taki wymaga uzyskania pozwolenia na budowę poprzedzonego decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Natomiast zarzut inwestora, zmierzający do wykazania, że decyzja organu pierwszej instancji wnosząca sprzeciw została doręczona storni z uchybieniem 30 dniowego terminu. Należy uznać za bezzasadny, bowiem z akt sprawy wynika, że ww decyzja wnosząca sprzeciw do zgłoszenia z dnia 10 grudnia 2004 r. została wydana w dniu [...] grudnia 2004 r., czyli po upływie 6 dni od dnia zgłoszenia, natomiast wysłana w dniu 23 grudnia 2004 r., czyli osiemnaście dni przed upływem terminu określonego w art. 30 ust. 5 ww ustawy Prawo budowlane. Zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji dochował terminu.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła C Sp. z oo. zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci:
- - art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane, poprzez nieuprawnione uznanie, iż bezzasadny jest dla istoty sprawy fakt doręczenia stronie postępowania decyzji organu pierwszej instancji wnoszącej sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych w postaci montażu urządzenia reklamowego, z uchybieniem trzydziestodniowego terminu;
- - art. 29 ust. 2 pkt 6 i art. 30 ust. 6 pkt 1 - ustawy - Prawo budowlane - poprzez błędne i nieprawidłowe przyjęcie przez organy obydwu instancji, że roboty budowlane polegające na montażu urządzenia reklamowego wymagają uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 ustawy - Prawo budowlane; -istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 77 § 1 w zw. z art. 7 kpa.
Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, postanowień, a więc prawidłowość zastosowania obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)
.Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.)nakłada na inwestora zamierzenia inwestycyjnego obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31.
Natomiast art. 29 ust. 2 powołanej ustawy, określa, iż pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych, polegających na:
pkt 6 - instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych z wyjątkiem reklam świetlnych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym;
pkt 15 - instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych.
Wykonywanie robót określonych w art. 29 pkt 6 wymaga zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 2). Natomiast budowa urządzeń na obiektach budowlanych wymaga zgłoszenia jedynie w przypadku, gdy urządzenie te przekraczają wysokość 3 m. (art. 30 ust. 1 pkt 3 b).
Z przywołanych powyżej przepisów jednoznacznie wynika, że instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, przy czym należy zauważyć, iż ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 6 ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię, a więc trwale związane z gruntem, które można uznać za budowle, w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane, czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej.
Skład orzekający nie podziela poglądu prawnego organów obu instancji o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę dla nośnika reklamowego zgłoszonego przez C Sp. z oo. która inwestor zamierzał zainstalować na terenie przy ul. [...] w rej. ul. [...] w [...].
Twierdzenie organów, że budowa konstrukcji wsporczej, na której ma być zamontowana tablica reklamowa - wymaga pozwolenia na budowę, ze względu na jej skalę i charakter nie znajduje uzasadnienia, bowiem ustawa - Prawo budowlane nie przewiduje możliwości formalnego podziału zamierzenia inwestycyjnego i stosowania do tak podzielonych części odmiennych przepisów prawa dotyczących pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Na podkreślenie zasługuje fakt, iż art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy zwalnia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie tylko tablice reklamowe, ale również urządzenia reklamowe, co oznacza niewątpliwie całość urządzenia reklamowego, a więc także elementów konstrukcyjnych do mocowania samej tablicy reklamowej.
W przypadku, gdy organy administracyjne uznają, że skala i wielkość robót budowlanych przy instalowaniu tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, pogorszenie stanu środowiska, albo zwiększenie ograniczenia lub uciążliwość dla terenów sąsiednich, może w drodze decyzji na podstawie art. 30 ust. 7 nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, na roboty objęte zgłoszeniem. Uprawnienie to ma charakter uznaniowy i wymaga uzasadnienia przez organ podstaw do zastosowania art. 30 ust. 7 ustawy.
Jeżeli organ uzna, że w niniejszej sprawie może wystąpić, którekolwiek z zagrożeń lub wymagań przewidzianych ww. przepisie może nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę.
Należy ponadto stwierdzić, iż zasadny jest zarzut skarżącej, iż organ pierwszej instancji uchybił trzydziestodniowemu terminowi, zakreślonemu dyspozycją art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane do wniesienia sprzeciwu.
Termin trzydziestodniowy wynikający z tego przepisu należy bowiem liczyć od dnia doręczenia stronie decyzji sprzeciwie, a nie od daty jej wydania.
Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji wyroku.