Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej – K. Z przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 października 2015 r. oddalił zażalenie skarżącej na to postanowienie.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 listopada 2015 r. skarżąca została wezwana do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 17 marca 2015 r. w przedmiocie uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł.
W odpowiedzi na ww. zarządzenie, skarżąca złożyła wniosek o częściowe przyznanie prawa pomocy (w połowie) tj. o zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych.
Zgodnie z zarządzeniem z dnia 22 grudnia 2015 r., skarżącej został doręczony formularz urzędowy w celu jego wypełnienia, podpisania i odesłania do Sądu w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poza. 270 ze zm.). Przedmiotowe zarządzenie wraz z formularzem wniosku PPF został doręczony skarżącej w dniu 18 stycznia 2016 r.
W zakreślonym terminie skarżąca przysłała pismo procesowe w którym oświadczyła, że odmawia przesłania wypełnionego formularza wniosku PPF.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zauważyć na wstępie trzeba, że wniosek K. Z. z dnia [...] grudnia 2015 r. jest kolejnym wnioskiem skarżącej o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie, z tym że w aktualnie złożonym wniosku skarżąca zmodyfikowała jego zakres i wniosła o częściowe przyznanie prawa pomocy tj. zwolnienie od kosztów postępowania. Kolejne wnioski traktuje się jako wnioski o zmianę wcześniejszego postanowienia wydanego w przedmiocie prawa pomocy w trybie art. 165 ustawy, który to przepis stanowi, że postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy. Wniosek taki może być uwzględniony tylko jeśli nastąpiła zmiana okoliczności, które stanowiły podstawę orzeczenia wydanego w przedmiocie prawa pomocy, a więc wówczas, gdy nastąpiło pogorszenie sytuacji materialnej wnioskodawcy.
Jednocześnie należy podkreślić, że, analogicznie jak w przypadku "pierwotnego" wniosku, kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy również musi spełniać wymóg określony w art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), a więc musi zostać złożony na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 6 grudnia 2012 r. I FZ 468/12 Lex nr 1239223, z dnia 2 października 2014 r. II OZ 1017/14 LEX nr 1659447, z dnia 31 stycznia 2012 r. I GZ 20/12 Lex nr 1113218).
Zgodnie z art. 257 ustawy wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy bez zachowania wymaganej przepisami formy, tj. w formie pisma procesowego. Z tego względu, zgodnie z zarządzeniem z dnia 22 grudnia 2015 r., przesłano skarżącej urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy - celem jego uzupełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Pismo to zostało doręczone w dniu 18 stycznia 2016 r., termin do nadesłania uzupełnionego formularza upłynął więc z dniem 25 stycznia 2016 r. Skarżąca w tym terminie nie złożyła formularza wniosku PPF.
Biorąc pod uwagę powyższe wniosek należało pozostawić bez rozpoznania, na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.