Uzasadnienie
Uzasadni Enie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2010 roku, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r., znak: [...], stwierdzającej nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 1995 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. S. pozwolenia na budowę segmentu "D" budynku 4-ro segmentowego, handlowo-usługowego z częścią mieszkalną na działce nr [...] i [...] przy ul. [...] w [...], uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009r i stwierdził nieważność decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 1995 r., znak: [...], w części dotyczącej otworu okiennego umieszczonego w wykuszu na piętrze segmentu Da w pozostałej części odmówił stwierdzenia nieważności decyzji.
Postępowanie administracyjne prowadzone w niniejszej sprawie miało następujący przebieg.
Burmistrz Miasta [...], decyzja z dnia [...] marca 1995 r., znak: [...], zatwierdził projekt budowlany budynku szeregowego 4-ro segmentowego handlowo -usługowego z częścią mieszkalną oraz udzielił pozwolenia na budowę segmentu "D" budynku 4-ro segmentowego handlowo -usługowego z częścią mieszkalną na działce nr ewid. [...] i [...].
Z zatwierdzonego projektu architektoniczno - budowlanego wynika, że w segmencie D na piętrze zaprojektowano wykusz z oknami bocznymi znajduje się w odległości ok. 2 m od granicy działki sąsiedniej nr ewid. [...].
Wojewoda [...] stwierdzając w całości nieważność w/w decyzji Burmistrza Miasta [...], wskazał, że według projektu zagospodarowania dojścia do lokali handlowych przewidzianych w poszczególnych segmentach znajdują się pod oknami, usytuowanymi na parterze w ścianie szczytowej budynku nr [...]. Natomiast otwory okienne umieszczone w wykuszu na piętrze segmentu D znajdują się w odległości 2 m od ściany z oknami budynku istniejącego granicy działki sąsiedniej, co jest niezgodne z przepisem § 12 ust. 4 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim
VII SA/Wa 518/10 powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46). Jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 272 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się w odległości nie mniejszej niż 4 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi w stronę tej granicy. Wskazał też, że odstępstwa są dopuszczalne po uzyskaniu stosownej zgody (art. 9 ustawy Prawo budowlane). Zatwierdzone decyzją Burmistrza Miasta [...] z dnia [...].03.1995 r. usytuowanie budynku z wykuszami narusza w sposób rażący cytowany wyżej przepis § 12 ust. 4 warunków technicznych oraz art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, uchylając w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009r i stwierdzając nieważność decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 1995 r., znak: [...] jedynie w części dotyczącej otworu okiennego umieszczonego w wykuszu na piętrze segmentu D wskazał w uzasadnieniu, że zgodnie z treścią § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r., Nr 10, poz. 46 ze zm) odległość zabudowy od granicy z sąsiednimi działkami dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi powinna wynosić co najmniej 4 m.
Wskazał też, że decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 1995 r, znak: [...], udzielała pozwolenia na wykonanie bocznego otworu okiennego w wykuszu na piętrze segmentu D na działce nr ewid. [...], niezgodnie z w/w przepisem § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. Z projektu architektoniczno - budowlanego wynika, że w segmencie D na piętrze zaprojektowano wykusz którego krawędź bocznego okna znajduje się w odległości ok. 2 m od granicy działki sąsiedniej nr ewid. [...] (krawędź bocznego okna wykuszu usytuowana jest w mniejszej odległości niż środkowa część otworu okiennego wykuszu, która znajduje się w odległości 3,23 m od granicy w/w działki).
Powyższe oznacza, zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 1995r, w części w której udzieliła pozwolenia na wykonanie otworu okiennego umieszczonego w wykuszu na piętrze segmentu D, została wydana z rażącym naruszeniem przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. c i ust. 3 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia
VII SA/Wa 518/10 1994 r.
W pozostałym zakresie, zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, decyzja Burmistrza Miasta [...], została wydana po spełnieniu przez inwestora warunków określonych przepisem art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.
Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł J. S., który podniósł, że wnioskodawczyni postępowania nadzwyczajnego Z. S. nie przysługuje przymiot strony, bowiem do roku 1999 nie zamieszkiwała w sąsiednim budynku, a ponadto wskazał, że to organ architektoniczno-budowlany narzucił mu taki projekt budowlany.
Skargę na decyzję wywiodła również Z. S., wskazując na nieprawidłowości związane z przeznaczeniem działki pomiędzy budynkami przy ul. [...] i [...], która jej zdaniem nie powinna być przeznaczona pod zabudowę.
W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wskazać należy, iż stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu mających wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły.
Na wstępie Sąd stwierdza, że co do zasady, jest możliwe stwierdzenie nieważności decyzji w części, ale jedynie w takich przypadkach, gdy jest to formalnie możliwe i nie spowoduje problemów z wykonaniem takiej decyzji. W doktrynie i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż dopuszczalne jest stwierdzenie nieważności części decyzji administracyjnej (vide: wyroki NSA z 21 grudnia 1999 r., sygn. akt IV SA 2311/97; z dnia 29 stycznia 1998 r, IV SA 583/96; z dnia 19 maja 1999 r, sygn. akt IV SA 270/96, uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 23 lutego 1998 r, OPS 6/97 ONSA1998, z. 2, poz. 40).
Możliwość stwierdzenia nieważności części decyzji administracyjnej występuje w szczególności wówczas, gdy rozstrzygnięcie decyzji składa się z kilku elementów, z
VII SA/Wa 518/10 których każdy mógłby być przedmiotem rozstrzygnięcia w osobnej decyzji.
Inaczej mówiąc, stwierdzenie nieważności części decyzji bez naruszenia mocy wiążącej rozstrzygnięć prawidłowych jest możliwe wówczas, gdy te pozostałe rozstrzygnięcia mogą mieć samodzielny byt prawny, a ich treść nie jest determinowana rozstrzygnięciem wadliwym, pozbawionym mocy wiążącej zatem organ w przypadku wydania orzeczenia kasacyjnego w części, winien dokładnie określić, jaka część decyzji podlega uchyleniu, zaś orzeczenie reformatoryjne w tym zakresie powinno zastąpić wadliwą część decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto wolny od wad fragment decyzji, powinien stanowić rozstrzygnięcie, mogące samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji, wątpliwości Sądu budzi możliwość funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji Burmistrza w części w której nie stwierdzono jej nieważności. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził w uzasadnieniu, że decyzja Burmistrza Miasta U. z dnia [...] marca 1995 r., udzielała pozwolenia na wykonanie bocznego otworu okiennego w wykuszu na piętrze segmentu D na działce nr ewid. [...], a następnie ocenił,że decyzja ta w zakresie, w którym nie dotyczyła wykonania otworu okiennego umieszczonego w wykuszu na piętrze segmentu D, nie jest objęta żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 Kpa, lecz ocenie Sądu, decyzja Burmistrza nie orzeka wprost o pozwoleniu na wykonanie bocznego otworu okiennego w wykuszu na piętrze segmentu D, lecz zatwierdza cały projekt budowlany budynku 4-ro segmentowego i udziela J. S. pozwolenia na budowę segmentu "D",
Zauważyć również należy, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego oceniając decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009r stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 1995 r., znak: [...] oparł swoje rozstrzygnięcie na przepisach rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r., Nr 10, poz. 46 ze zm) wg stanu na dzień [...] marca 1995 r. Organ nie zwrócił jednak uwagi, że w dniu [...] marca 1995r. nie obowiązywało jeszcze w/w rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., lecz Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. (Dz. U.80.17.62 z póź. zm.) w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki, które to rozporządzenie utraciło swoją moc dopiero z dniem 2 kwietnia 1995r.
VII SA/Wa 518/10
Z powyższych względów na podstawie art. 145§1pkt.1 a i c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 roku Nr 153 poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.