Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. Nr [...] Prezydent [...], na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm./ oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwanej dalej "kpa"/, po rozpatrzeniu zgłoszenia [...] S.A. z siedzibą w W. zamiaru montażu urządzenia reklamowego wolnostojącego, tymczasowego i rozbieralnego, o wymiarach tablicy reklamowej 3,0 x 6,0m /18m2/, na fundamencie żelbetowym o wymiarach 2,3 x 3,6 x 0,40m, wysokość słupa 8,6m, na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy Al. [...] w W. – wniósł sprzeciw do zgłoszenia.
W uzasadnieniu organ wskazał, że gabaryty, cechy konstrukcyjne i parametry tego urządzenia świadczą o tym, że jest to budowla, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Analiza złożonych dokumentów wykazała, że przedmiotowe urządzenie reklamowe jest konstrukcją przestrzenną niepowiązaną z innym obiektem budowlanym, posadowionym na gruncie. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 1509/06 organ wskazał, że o tym czy urządzenie reklamowe wymaga pozwolenia na budowę decydują jego parametry, wielkość, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa.
Od powyższej decyzji odwołanie wniosła [...] S.A. z siedzibą w W. podnosząc, że sprzeciw został wniesiony po upływie terminu do jego wniesienia, nadto, że instalacja tablicy reklamowej nie wymaga pozwolenia na budowę.
Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. znak [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż przedmiotem dokonanego przez [...] S.A. zgłoszenia jest zamiar zainstalowania wolnostojącej, tymczasowej i rozbieralnej tablicy reklamowej o powierzchni ekspozycyjnej 3,0 x 6,0m, ustawionej na przestawnym żelbetowym fundamencie o wymiarach 2,3 x 3,60 x 0,40m, która zamontowana zostanie na słupie o wysokości 8,6m mierzonej od poziomu terenu. Organ wskazał, że z opisu technicznego inwestycji wynika, że prace budowlane podejmowane przez inwestora będą polegały na wykonaniu nowego obiektu budowlanego w określonym miejscu, a nie na instalacji czy remoncie.
Organ odwoławczy stwierdził, iż w takiej sytuacji nie ma zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, gdyż dotyczy on instalowania urządzeń reklamowych na istniejących obiektach. Według organu odwoławczego, instalowaniem nie można określać budowy samodzielnej konstrukcji /budowli/ na własnym fundamencie. Z przedstawionej dokumentacji projektowej wynika, że proponowana tablica reklamowa stanowi wolnostojący trwale związany z gruntem obiekt, w pełni samodzielny i niepowiązany technicznie z innym obiektem budowlanym. Jego wielkość i masa całkowita, jak i sposób osadzenia na gruncie świadczą, że zgłoszona inwestycja jest budowlą, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła [...] S.A. z siedzibą w W. W skardze skarżąca Spółka wskazała, iż sprzeciw wniesiono po upływie 30-dniowego terminu do jego wniesienia, gdyż wniosek zawierający zgłoszenie wpłynął do organu w dniu 23 października 2007 r., sprzeciw zaś doręczono skarżącej w dniu 3 grudnia 2007 r. w sytuacji, gdy termin upływał w dniu 22 listopada 2007 r.
Zdaniem strony skarżącej błędne jest również stanowisko organów obu instancji że na zgłoszone urządzenie reklamowe wymagane jest pozwolenie na budowę bowiem zasadą jest montaż reklam wolnostojących na terenie zabudowanym na podstawie zgłoszenia. Z przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego wynika, że od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zwolnione są nie tylko tablice reklamowe, ale również urządzenia reklamowe, a więc także elementy konstrukcyjne do mocowania samej tablicy, niezależnie od tego czy są one związane trwale z gruntem.
Biorąc pod uwagę powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga [...] S.A. zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm./, kontrola działalności administracji publicznej jest przez Sądy administracyjne sprawowana pod względem zgodności z prawem. Na podstawie art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a./ Sąd rozstrzyga nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, uwzględnienie zaś skargi w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.
Z uwagi na wskazane kryteria prawidłowości zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, iż decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
W niniejszej sprawie [...] S.A. z siedzibą w W. dokonała zgłoszenia zamiaru montażu urządzenia reklamowego wolnostojącego, tymczasowego i rozbieralnego, o wymiarach tablicy reklamowej 3,0 x 6,0m /18m2/, na fundamencie żelbetowym o wymiarach 2,3 x 3,6 x 0,40m, wysokość słupa 8,6m, na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy Al. [...] w W. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia organów administracji publicznej orzekających w niniejszej sprawie stanowił art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane.
Przepis art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane /Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm./ nakłada na inwestora zamierzenia inwestycyjnego obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31. Ustawodawca określając warunki formalne, jakich winien dopełnić inwestor przed przystąpieniem do określonego zamierzenia inwestycyjnego ustalił więc, że co do zasady wszystkie roboty budowlane wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, roboty budowlane wymienione zaś w przepisach art. 29-31, jako wyjątek od tej zasady, objęte są trybem uproszczonym polegającym na dokonaniu zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Nie wprowadził przy tym ustawodawca żadnych dodatkowych reguł, według których należałoby rozstrzygać, jaki tryb uzyskania zgody organów architektoniczno – budowlanych jest wymagany dla konkretnych robót, w szczególności brak w ustawie nakazu, że wszystkie budowle lub obiekty trwale z gruntem związane objęte są zawsze obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.
Stosownie do art. 29 ust. 2 pkt 6 cyt. ustawy pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.
Wykonanie więc wskazanych tym przepisem robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych na terenie zabudowanym co do zasady wymaga jedynie dokonania zgłoszenia /art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane/.
Organ I instancji zgłaszając sprzeciw do zgłoszenia zamiaru montażu urządzenia reklamowego na terenie zabudowanym wskazał, jako podstawę materialnoprawną decyzji art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, a więc wniósł sprzeciw z uwagi na fakt zgłoszenia robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Tymczasem, jak wyżej wskazano na terenie zabudowanym obowiązek ten dotyczy zgodnie z dyspozycją art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego jedynie instalowania tablic i urządzeń reklamowych usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.
Nie znajduje więc uzasadnienia w przepisach prawa materialnego stanowisko organu odwoławczego, że w omawianym przypadku nie ma zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, bowiem przepis ten dotyczy instalowania urządzeń reklamowych na istniejących obiektach. Według organu odwoławczego instalowaniem nie można określać budowy samodzielniej konstrukcji /budowli/ na własnym fundamencie. Organ nie wziął pod uwagę zarzutu podniesionego w odwołaniu, że urządzenia reklamowe wolnostojące podlegają wyłącznie procedurze zgłoszenia, a zarzut ten należy uznać za zasadny.
Z cytowanych przepisów jednoznacznie wynika, że instalowanie tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Podkreślenia wymaga również fakt, iż ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 6 ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od sposobu instalacji.
Jeżeli organ z jakichkolwiek powodów uznałby, iż urządzenie reklamowe mogłoby stanowić zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, utrudnienia w ruchu drogowym czy zwiększać ograniczenia dla terenów sąsiednich wówczas winien szczegółowo uzasadnić swoje stanowisko, a następnie na podstawie art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na roboty objęte zgłoszeniem. /vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1052/05, Lex nr 206501/.
Brak argumentacji w tym zakresie zawartej w uzasadnieniu decyzji, powoduje, że zaskarżona decyzja ostać się nie może.
W niniejszej sprawie, jak to wyżej wykazano, zamontowanie tablicy reklamowej przez skarżącą Spółkę wymagało bowiem jedynie dokonania zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, prawidłowo więc skarżąca Spółka zamiar jej instalacji zgłosiła. Co nie wyklucza, że zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy ponownie rozpatrując sprawę w jej całokształcie miał możliwość nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego.
Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego wniesienia sprzeciwu po upływie terminu 30 dniowego, który upływał 22 listopada 2007 r., wskazać też należy, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 grudnia 2006 r. zajął stanowisko, że termin 30-dniowy, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego jest przez organ wnoszący sprzeciw do zgłoszenia budowy zachowany, o ile w terminie 30 dni od daty przyjętej za początek biegu terminu, nastąpi wniesienie sprzeciwu zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 57 § 5 k.p.a. /vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 79/06, Lex nr 319177/.
W świetle powyższego przesyłka listowa zawierająca decyzję o sprzeciwie została złożona na poczcie przed upływem 30-dniowego terminu do jego wniesienia, tj. w dniu 13 listopada 2007 r., co wynika ze stempla – datownika placówki nadawczej na odwrocie potwierdzenia odbioru.
Ze względu na ujawnione naruszenie prawa materialnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzekł, jak w sentencji wyroku. Ponadto na podstawie art. 152 cyt. ustawy orzeczono, jak w pkt II wyroku, a o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.