Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2006r znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu wniosku M. G. o ponowne rozpoznanie sprawy utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2005r znak: [...],którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2002nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] z dnia [...] kwietnia 2000r Nr [...], nakładającą na M. G. obowiązek dokonania rozbiórki dwu słupów żelbetonowych i tarasu dobudowanego do budynku mieszkalnego, wielorodzinnego znajdującego się na terenie nieruchomości położonej w W. przy ul. [...].
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że podstawą wydania jego decyzji była ocena, że kontrolowana przez niego decyzja [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia[...] grudnia 2002r Nr [...] nie jest obarczona żadną z wad opisanych w art. 156§lpkt 1-7 kpa.
Organ wskazał, że prawidłowo [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił,że M. G. wykonał roboty budowlane polegające nadbudowie do istniejącego budynku mieszkalnego tarasu o wymiarach 5 x 2,5 m wspartego na dwu słupach żelbetonowych w miejsce usuniętego na wysokości I-go piętra balkon. Roboty zostały wykonane w budynku objętym ochrona konserwatorska
.wpisanym do rejestru dóbr kultury, a inwestor nie uzyskał zgody Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, a następnie wymaganej przepisami prawa decyzji pozwolenia na budowę /art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego/. Nakaz rozbiórki wynikał w tych okolicznościach z dyspozycji art. 48 ustawy Prawo budowlane.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odnosząc się do kwestii podniesionej przez skarżącego, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2002r Nr [...] została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, wskazał że zgodnie z art.l56§lpkt 4 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie ale taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. Organ podniósł, że przez osobę do której została skierowana decyzja należy rozumieć podmiot, będący stroną postępowania, na który organ nakłada obowiązek lub nadaje uprawnienia. W niniejszej sprawie obowiązek nałożono na M. G., a ten jako inwestor jest stroną postępowania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. G. dochodził stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.
Zdaniem skarżącego organ nie wyjaśnił w zaskarżonej decyzji z czego wynika wymóg uzyskania dla robot, które przeprowadził pozwolenia na budowę. Podniósł, że dokonał zgłoszenia robót w dniu 27 sierpnia 1999r. Zdaniem skarżącego kontrola na budowie nie była przeprowadzona profesjonalnie co wpłynęło na rozstrzygnięcie. Wskazał, że w kontroli brała udział H. P., nie mająca przymiotu strony.
Skarżący podniósł,że w sprawie zaistniała sytuacja z art. 156§lpky 4 kpa, bowiem decyzja Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego została doręczona w/w osobie nie będącej stroną.
Zdaniem skarżącego organy nie uwzględniły też niewykonalności faktycznej decyzji rozbiórkowej, o której mowa w art. 156 §lpkt5 kpa Rozbiórka doprowadziłaby do zniszczenia części domu, a ponadto istniejący taras jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Skarżący wskazał też, że poniósł już dotkliwą karę, bo postępowanie w przedmiotowej sprawie trwa od 1999r.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga jest bezzasadna.
Zgodnie z dyspozycją art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych[Dz.U.nrl53,poz.l269] sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, które miałoby skutkować jej uchylenie.
Podkreślenia wymaga to, że kontrolowana przez Sąd zaskarżona decyzja Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zapadła w trybie postępowania nieważnościowego, które jest postępowaniem nadzwyczajnym. Celem, tego postępowania nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie kontroli ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, tj. tego czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych i opisanych w zamkniętym katalogu w art.l56§ 1 pkt 1-7 kpa.Organ prowadzący postępowanie nieważnościowe nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum, jego zadaniem jest rozpoznanie sprawy w granicach określonych dyspozycją art. 156§lkpa to znaczy, że nie może rozpoznawać sprawy "co do istoty" jak w postępowaniu odwoławczym./ por. wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 1985r I SA 89/85, ONSA 1985, Nr 1,poz. 30/.
Sąd podziela pogląd Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że badanej w trybie nieważnościowym decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2002 nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] z dnia [...] kwietnia 2000r Nr [...], nakładającej na M. G. obowiązek dokonania rozbiórki dwu słupów żelbetonowych i tarasu dobudowanego do budynku mieszkalnego, wielorodzinnego znajdującego się na terenie nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. nie można zarzucić wady skutkującej stwierdzenie nieważności w trybie art. 156§1 pkt 1-7 kpa.
Zdaniem Sadu bezsprzeczne jest, że skarżący prowadził roboty budowlane opisane wyżej bez wymaganego prawem/ art.28 ustawy Prawo budowlane / pozwolenia na budowę. Na marginesie należy zaznaczyć, że skarżący dokonał zgłoszenia / bezprzedmiotowego dla legalności przeprowadzonych robót /dopiero po zakończeniu prac tj. w sierpniu 1999r.
W okolicznościach sprawy zasadnie zatem orzeczono jak w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2002 nr [...] - zgodnie bowiem z art. 48 ustawy Prawo budowlane, w wersji obowiązującej na datę samowli, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części,będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.
Wbrew twierdzeniom skarżącego nie można kontrolowanej w niniejszym postępowaniu nieważnościowym decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2002nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] z dnia [...] kwietnia 2000r Nr [...], nakładającej na M. G. obowiązek dokonania przedmiotowej rozbiórki -postawić zarzutu niewykonalności.
Niewykonalność decyzji w rozumieniu art.l56§l pkt 5 kpa może być faktyczna jak i prawna. W pierwszym wypadku nie ma możliwości technicznych, a w drugim zachodzą nakazy lub zakazy prawne, które stwarzają nieusuwalną przeszkodę w wykonaniu prawa lub obowiązku ustanowionych w decyzji.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że nie stanowią przeszkody powodującej niewykonalność decyzji ani względy ekonomiczne i finansowe ani trudności techniczne ani też negatywne nastawienie adresatów decyzji do jej wykonania / wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego:20 XII84r ISA804/84 ONSA 1984/2/123, SA/Krl260/84, GAP 1987/8 str. 45/.
Sąd podziela argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w odniesieniu do zarzutu skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną.
W przedmiotowej sprawie obowiązek rozbiórki nałożony został prawidłowo na inwestora tj. M. G. Mając na uwadze powyższą argumentację Sąd skargę oddalił w trybie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi[DZ.U.nrl53,poz.l270 ]