Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 1998 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 414 ze zm.), Burmistrz Miasta i Gminy [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Sp. z o.o. [...] pozwolenia na budowę stacji paliw na działkach o nr ewid. [...] i [...] położonych w [...] przy zbiegu ulic [...] i [...], z zachowaniem określonych w niej warunków. W uzasadnieniu podał, że inwestycja jest zgodna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] oraz z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Inwestor przedłożył przy wniosku o pozwolenie na budowę inne decyzje, uzgodnienia i pozwolenia wymagane przepisami szczegółowymi, a status prawny nieruchomości, na których planowana jest budowa stacji paliw, został uznany jako wystarczający. Przedstawiony do zatwierdzenia projekt budowlany wykonano zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Odwołanie od tej decyzji złożył [...] Sp. z o.o., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji ze względu na nieuregulowany status prawny nieruchomości objętych planowaną inwestycją. Odwołująca się spółka uznała za całkowicie bezpodstawne i niezrozumiałe stwierdzenie Burmistrza Miasta i Gminy [...], iż status prawny przedmiotowych nieruchomości został uznany za wystarczający. W jej ocenie, kwestionowana decyzja zapadła bez podstawy prawnej.
Po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 1999 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. nr [...]. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego ustalono, że inwestycja obejmuje niezabudowaną działkę gruntu nr ewid. [...] położoną przy ul. [...] w [...], wobec której inwestor legitymuje się tytułem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w postaci prawa własności, a także działkę gruntu nr ewid. [...] usytuowaną przy ul. [...] w [...], względem której inwestor legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane o charakterze obligacyjnym w postaci umowy dzierżawy z dnia [...] listopada 1998 r. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...], teren inwestycji położony jest w obrębie obszaru przeznaczonego na budowę węzła komunikacyjnego, stacji paliw oraz parkingów.
Projektowana inwestycja nie narusza tych ustaleń. Ponadto, w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określono warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z przepisów szczególnych, warunki obsługi terenu inwestycji w zakresie infrastruktury technicznej, a także wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich.
Organ odwoławczy nie stwierdził naruszeń i niezgodności, które wskazywałyby, że planowana inwestycja jest niezgodna z powyższymi warunkami. Dodał, iż dokumentacja techniczna spełnia określone przepisami wymagania, a w aktach sprawy znajdują się stosowne uzgodnienia, pozwolenia administracyjne, opinie i oświadczenia. Za nietrafny uznał zarzut odwołującego się, że status prawny działek gruntu objętych pozwoleniem na budowę nie został wyjaśniony.
Skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie została złożona przez [...] Sp. z o.o. Skarżąca spółka wniosła o uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1999 r., wskazując na wątpliwości związane ze stanem prawnym nieruchomości, na której planowana jest realizacja inwestycji budowlanej. Zdaniem [...] Sp. z o.o., Wojewoda [...] nie dokonał prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, naruszając art. 7 i 77 k.p.a. Naruszył także art. 15, 136 i 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania odwoławczego, jak również art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji. Ustalił, że wniosek inwestora o pozwolenie na budowę stacji paliw spełnia warunki określone w art. 32 i 33 Prawa budowlanego, a w tej sytuacji odmowa wydania pozwolenia byłaby pozbawiona podstaw faktycznych i prawnych.
Postanowieniem z dnia 4 października 2001 r. sygn. akt IV SA 1336/99 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1999 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę z uwagi na toczące się postępowania przed sądami powszechnymi, których wynik może mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie - do czasu zakończenia postępowania przed sądami powszechnymi.
Zawieszone postępowanie sądowe zostało podjęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 1 czerwca 2005 r. sygn. akt 7/IV SA 1336/99.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).
Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z powodu podniesionych w niej zarzutów. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Badają legalność zaskarżonych rozstrzygnięć, a uwzględnienie skargi następuje tylko w sytuacji stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa, określonego w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W rozpatrywanej sprawie kontroli Sądu podlega decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1999 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji paliw na działkach o nr ewid. [...] i [...] położonych w [...] przy zbiegu ulic [...] i [...].
W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja została wydana z oczywistym naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w z zw. z art. 138 § 1 k.p.a. z uwagi na istotne wady w postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym przez organ odwoławczy. Zauważyć należy, iż akta sprawy przekazane Sądowi przez organ II instancji nie zawierają projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. nr [...]. Jak wskazuje pismo Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] stycznia 1999 r. (data wpływu do [...] Urzędu Wojewódzkiego: 21 stycznia 1999 r.), organ I instancji przekazał Wojewodzie [...] wraz z odwołaniem oryginalny projekt budowlany, natomiast opisana w odpowiedzi na skargę dokumentacja nadesłana przez organ odwoławczy wraz ze skargą została określona lakonicznie jako "akta sprawy I i II instancji". Z takiego sformułowania nie wynika, że Wojewoda [...] dysponował stanowiącym część akt sprawy projektem budowlanym, wydając zaskarżoną decyzję.
Pomimo wielokrotnego zwracania się przez Sąd do organu II instancji o nadesłanie oryginalnego lub poświadczonego za zgodność z oryginałem projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2005 r., pismo z dnia 22 lipca 2005 r., pismo z dnia 7 września 2005 r.), podstawowa w sprawie dokumentacja nie została przekazana. Należy zatem stwierdzić, iż organ II instancji rozpatrzył odwołanie w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, nie zawierający projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją, która podlegała ocenie w ramach postępowania odwoławczego. Stanowi to naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przepisy procedury administracyjnej zawarte w art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. nakładają na organ administracji publicznej obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz rozstrzygnięcia sprawy na jego podstawie. Obowiązek ten spoczywa również na organie odwoławczym, ponownie rozpoznającym sprawę w sposób merytoryczny, któremu przysługuje możliwość przeprowadzenia dodatkowego postępowania w oparciu o art. 136 k.p.a. w celu uzupełnienia dowodów i materiałów zgromadzonych w sprawie.
Przeprowadzenie postępowania odwoławczego z naruszeniem zasad procedury administracyjnej uniemożliwia dokonanie przez Sąd oceny legalności udzielonego przez organ I instancji pozwolenia na budowę, w szczególności w kontekście podniesionych w skardze zarzutów dotyczących prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ujawnione naruszenie przepisów prawa powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ ponownie rozpoznający sprawę powinien wydać rozstrzygnięcie w oparciu o kompletne akta administracyjne, zawierające projekt budowlany zatwierdzony decyzją Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. nr [...].
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w pkt I wyroku. Zgodnie z art. 152 cytowanej ustawy, zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 209 w/w ustawy.