Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. znak [...] na podstawie art. 156 § 1 i 2 i art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm./ stwierdził z urzędu nieważność decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] zmieniającej decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą J. i R. D. pozwolenia na budowę wielorodzinnego budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...], oraz zatwierdzającą zamienny projekt budowlany i zezwalającą R. D. na budowę omawianej inwestycji, zgodnie z załączonym projektem zamiennym.
W uzasadnieniu organ podał, iż decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. o pozwoleniu na budowę jest wadliwa ponieważ zatwierdzono nią projekt budowlany zamienny, sporządzony niezgodnie z warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz ponieważ została wydana w oparciu o przepis już nieaktualny /§ 12 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie/, a powyższe naruszenie prawa ma istotny wpływ na sposób korzystania z działki sąsiedniej i w ten sposób narusza interesy jej właściciela.
Od powyższej decyzji odwołał się R. D. zarzucając jej błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu § 12 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie obowiązujące w dacie wydawania decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...] – dotyczącego cyt: "dopuszczenia usytuowania budynku bezpośrednio przy granicy działki przy zachowaniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej", oraz obrazę przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa przez przyjęcie jakoby decyzja nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa pomimo braku podstaw do przyjęcia takiego stanowiska.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2006 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm./ po rozpatrzeniu powyższego odwołania, utrzymał decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż ze względu na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 roku, sygn. akt P. 11/2000 /OTK z 2001 r., nr 2, poz. 33/ przepis § 12 ust 6 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie wymogu uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jako niezgodny z art. 7 ust 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlanego z dnia 7 lipca 1994 roku nie mógł być zastosowany w dniu wydawania decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] grudnia 2001 roku. Zastosowanie w czasie wydawania tej decyzji miał ust 4 § 12 w/w rozporządzenia.
Zaznaczył też, że przy wydawaniu decyzji przez Starostę Powiatu [...] doszło do rażącego naruszenia przepisu § 23 w/w rozporządzenia; naruszenia art. 35 ust 1 pkt 1b i art. 35 ust 1 pkt 1c ustawy Prawo budowlane, a skutki wykazanych niezgodności spowodowały naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ustawy Prawo budowlane.
Organ podkreślił też niewątpliwą niezgodność projektu zagospodarowania działki zatwierdzonego decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zawartych w decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r. nr [...].
Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2006 r. złożył R. D. podkreślając, że organ przyjął błędną wykładnię i niewłaściwie zastosował § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, pomijając fakt, że inwestor spełnił warunki przewidziane w ust 6 § 12 tego rozporządzenia. Organ błędnie ustalił stan faktyczny przyjmując, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zatwierdzała projekt zagospodarowania działki, podczas gdy projekt zagospodarowania działki zatwierdzony był decyzją nr [...] z [...] lutego 2000 roku, zatwierdzającą projekt budowlany i zezwalającą na budowę.
Skarżący zarzucił obrazę art. 35 ustawy Prawo budowlane i naruszenie przepisu art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przez przyjęcie, że projekt zagospodarowania działki nie był zgodny z wymogami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu pomimo braku takich niezgodności. Skarżący wskazał też na naruszenie art. 139 kpa przez organ odwoławczy poprzez wskazanie innej podstawy prawnej i dodanie zarzutów pogarszających sytuację prawną i pozbawienie skarżącego prawa do dwuinstancyjności postępowania, a także naruszenie art. 5 ust 1 pkt 6 w związku z art. 35 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie jakoby naruszone zostały interesy osób trzecich bez wskazania sposobu naruszenia tych interesów, pomimo, że faktycznie takiego naruszenia nie było.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, wywodząc argumentację jak w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z przepisem art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwaną dalej ppsa) Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego, nie orzekając o istocie sprawy.
Z mocy art. 134 § 1 ppsa Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Z urzędu więc należy podnieść, że w kontrolowanym przez Sąd postępowaniu administracyjnym o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. bez własnej winy nie brała udziału uczestniczka J. D. Okoliczność ta stanowi podstawę wznowienia postępowania przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 kpa.
Z dołączonych akt administracyjnych wynika, że będąca przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. zmieniająca decyzję o pozwoleniu na budowę z [...] lutego 2000 r. zatwierdzająca zamienny projekt budowlany została wydana na wniosek R. D. i jedynie R. D. jako inwestorowi udzielała pozwolenia na budowę wielorodzinnego budynku mieszkalnego zgodnie z projektem zamiennym. Na rozprawie w dniu 23 listopada 2006 r. R. D. w dalszym ciągu podniósł, że przed wydaniem tej decyzji nastąpiło zniesienie wspólności majątkowej małżeńskiej z J. D. i dotychczas nieruchomość stanowiąca współwłasność nie została podzielona. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2001 r. zostało wszczęte z urzędu przez Wojewodę [...] [...] października 2005 r. i w postępowaniu tym J. D. powinna brać udział w charakterze uczestnika postępowania.
W piśmie z dnia 20 listopada 2006 r. skierowanym do Sądu J. D. podnosi, że nie została powiadomiona o wszczęciu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, jak również nie otrzymała decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. i decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2006 r.
Z akt administracyjnych wynika, że w rozdzielniku do decyzji korespondencja dla J. D. była kierowana na adres: J. i R. D., ul. [...], a więc na jednym wezwaniu i w jednej kopercie.
Skoro w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji kontrolowana była decyzja wydana jedynie na inwestora R. D., korespondencja dla uczestniczki postępowania będącej współwłaścicielką nieruchomości winna być kierowana na oddzielnym wezwaniu i w oddzielnej kopercie. Postępowanie o stwierdzenie nieważności wszczęte [...] października 2005 r. stanowiło bowiem odrębne postępowanie administracyjne, w którym obowiązkiem organu było doręczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania, a także wydanych w tym postępowaniu decyzji uczestniczce postępowania J. D. współwłaścicielce nieruchomości a wszelkie doręczenia winny być dokonane oddzielnie dla J. D. Nie znajduje bowiem żadnego uzasadnienia kierowanie korespondencji na jednym powiadomieniu i w jednej kopercie do J. D. i R. D., w sytuacji gdy kontrolowana decyzja dotyczyła jedynie R. D. jako inwestora. Okoliczność ta wobec stwierdzenia uczestniczki, że nie otrzymywała korespondencji od R. D. przemawiało za uznaniem, że uczestniczka J. D. – współwłaścicielka nieruchomości – bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej na rzecz R. D. przez Starostę Powiatu [...] [...] grudnia 2001 r. Decyzja organu I instancji Wojewody [...] z [...] grudnia 2005 r., jak i decyzja organu II instancji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2006 r. nie została więc skutecznie doręczona J. D. Postępowanie więc toczyło się zarówno przed organem I, jak i II instancji bez udziału uczestniczki.
Sytuacja taka narusza przepis art. 10 § 1 kpa, organy administracji państwowej obowiązane są bowiem zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów, a także zgłoszonych żądań.
Stwierdzenie przesłanki do wznowienia postępowania wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa następuje niezależnie od tego czy to naruszenie normy prawa procesowego miało wpływ na treści decyzji, czy też nie. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1b naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego daje podstawę do uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji niezależnie od tego czy uchybienie procesowe organu miało wpływ na wynik sprawy. Postępowanie administracyjne o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2001 r. dotyczące pozwolenia na budowę dla R. D. według projektu zamiennego będzie się toczyło od początku z udziałem J. D. jako uczestniczki postępowania i zarówno J. D., jak i pozostali uczestnicy postępowania będą mogli podnieść w nim wszelkie zarzuty przemawiające za lub przeciw stwierdzeniu nieważności kontrolowanej decyzji.
Z powyższych względów Sąd orzekł jak w wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./.