Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] postanowieniem z dnia [...] ([...]), działając na podstawie art. 57 ust. 7 w zw. z art. 55 pkt 2, art. 59f ust. 1 i art. 59g ust. 1-3 oraz art. 83 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zw. dalej Prawem budowanym, oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zw. dalej kpa, wymierzył M. karę w wysokości 50.000 zł, za użytkowanie bez pozwolenia budynku mieszkalno-usługowego "R." położonego przy ul. [...] w W. (dz.[...]).
W uzasadnieniu organ wskazał, że kontrola przeprowadzona w dniu 16 czerwca 2008r. wykazała, że w części mieszkalnej budynek jest użytkowany. Budowa nie została jednak zakończona, a inwestor nie złożył wniosku o pozwolenie na użytkowanie. Organ wymierzył zatem karę w wysokości, określonej w art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego.
W wyniku rozpatrzenia zażalenia inwestora [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] (nr[...]) -utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, podzielając argumentację faktyczną i prawną przedstawioną w uzasadnieniu postanowienia organu powiatowego.
Organ odwoławczy dodał, że w ustalonych okolicznościach obowiązkiem organu powiatowego było zastosowanie art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego oraz wskazał, że podstawą wymierzenia kary było stwierdzenie nielegalnego użytkowania przedmiotowego budynku podczas wizji przeprowadzonej w dniu 16 czerwca 2008r. Obowiązek zapłaty kary powstał zatem z chwilą doręczenia postanowienia, a nie z chwilą zaistnienia określonej okoliczności. Podstawa wymierzenia kary nie uległa więc przedawnieniu, jak zarzucono w zażaleniu. Organ podniósł, że przepis art. 57 Prawa budowlanego adresowany jest do inwestora, tym samym brak zgody inwestora na zamieszkanie lokatorów w ww. obiekcie nie wpływa na zasadność nałożenia kary. Inwestor jest bowiem zobowiązany spełnić ustawowe obowiązki i zarządzać prowadzoną inwestycją zgodnie z prawem.
Skargę na to postanowienie złożyło M. w W., wnosząc o jego uchylenie i zarzucając naruszenie:
- a) art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59g ust. 1 i 5 Prawa budowlanego w zw. z art. 68 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa poprzez niewłaściwe ich zastosowanie tj. wymierzenie kary, podczas gdy podstawa jej wymierzenia uległa przedawnieniu oraz
- b) błędu w ustaleniach faktycznych mających istotny wpływ na wynik postępowania poprzez przyjęcie, iż organ powiatowy dopiero w wyniku kontroli w dniu 16 czerwca 2008r. stwierdził użytkowanie ww. budynku w części mieszkalnej, podczas gdy wiedzę o tym stanie rzeczy posiadał już wcześniej z uwagi na liczne skargi mieszkańców.
Skarżąca powołując się na treść art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej podniosła, że zobowiązanie do zapłaty kary wymienionej w art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, nie powstaje jeśli postanowienie wymierzające tą karę zostało doręczone po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym inwestor przystąpił do nielegalnego użytkowania obiektu. W niniejszej sprawie był to rok 2001.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji wydano z naruszeniem art. 59 g ust. 5 Prawa budowlanego w zw. z art. 68 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. -Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.), dalej zw. Ordynacją podatkową.
Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie było postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...], którym organ ten wymierzył M. karę w wysokości 50.000 zł, za nielegalne użytkowanie budynku mieszkalno-usługowego "R." położonego przy ul. [...] w W. Podstawę prawną kwestionowanych rozstrzygnięć stanowił art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59f Prawa budowlanego, który przewiduje sankcję za przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem art. 54 i 55 ww. ustawy.
W przepisie art. 59 f ust. 1 Prawa budowlanego podano sposób wyliczenia kary, natomiast w art. 59 g ust. 5 ww. ustawy wskazano, że do kar (...) stosuje się odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej.
W związku z treścią art. 59 g ust. 5 Prawa budowlanego wskazać trzeba, że zgodnie z zawartym w dziale III Ordynacji podatkowej art. 68 § 1 zobowiązanie podatkowe - o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2 - nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Natomiast stosownie do art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania.
Zdaniem Sądu, zastosowanie przepisu art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej na gruncie Prawa budowlanego oznacza, że postanowienie o wymierzeniu kary za samowolne przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części winno być doręczone inwestorowi w ciągu 3 lat od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nielegalne przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części.
Innymi słowy, obowiązek uiszczenia kary za samowolne przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego nie powstanie, jeżeli postanowienie o nałożeniu kary zostanie doręczone po upływie trzech lat od końca roku kalendarzowego, w którym doszło do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów ustawy Prawo budowlane.
W związku z powyższym, skoro obowiązek zapłacenia kary wymienionej w art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego powstaje z dniem prawidłowego doręczenia postanowienia ustalającego wysokość tej kary i tylko w okresie wskazanym w art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej, to rzeczą organów nadzoru budowlanego przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie ustalenie, czy postanowienie wymierzające ww. karę zostało dręczone skarżącej w okresie" trzech lat od faktycznego, samowolnego przystąpienia do użytkowania przedmiotowego budynku.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 ppsa ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1271) orzekł jak w pkt I i II sentencji. O kosztach orzeczono na postawie art. 200 ww. ustawy.