Uzasadnienie
W rozpatrywanej sprawie, decyzją z dnia [...].09.2006 r., znak: [...], Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].09.1999 r., znak: [...], nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Państwu M. i Z.F. pozwolenia na rozbudowę i modernizację budynku handlowo-usługowo (produkcja cukiernicza)-mieszkalnego na działce nr ewid. [...] w obr nr ew. [...] położonej przy ul. [...]w [...].
W uzasadnieniu swojej decyzji organ wojewódzki wskazał, iż decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].09.1999 r., znak: [...], nr [...], została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (DZ. U. Nr 89, poz. 414 z późn. zm.), co skutkuje zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa stwierdzeniem jej nieważności.
Zdaniem Wojewody, Prezydent Miasta [...], decyzją nr [...] z dnia [...].09.1999 r. zezwolił M. i Z. F. na rozbudowę i modernizację budynku handlowo-usługowo (produkcja cukiernicza) -mieszkalnego na działce nr ew. [...] w obr. nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w [...]. Zgodnie zaś z decyzją nr [...] Prezydenta Miasta [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...].07.1998 r. ustalono warunki dla inwestycji obejmującej rozbudowę budynku handlowo-mieszkalnego, a nie zakładu produkcyjnego. Organ wskazał ponadto, że ustalenia te znajdują oparcie w planie szczegółowym zagospodarowania przestrzennego dla terenu przedmiotowej inwestycji, według którego nieruchomość F. położona jest na terenie przeznaczonym pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne intensywne z nieuciążliwymi usługami centrotwórczymi.
Terminy usługa i produkcja nie są terminami tożsamymi, dlatego należy uznać, że decyzja zezwalająca na budowę przedmiotowej inwestycji jest niezgodna z ww. decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – wskazuje Wojewoda.
Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] listopada 2006r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].09.1999 r., znak: [...], nr [...].
Organ odwoławczy stwierdził, że z akt rozpatrywanej sprawy wynika, że Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...].07.1998 r., znak: [...], nr: [...] ustalił - na wniosek Z. F., J. R. i A. G. - warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej rozbudowę budynku handlowo-mieszkalnego (trzech segmentów) - nadbudowa pomieszczeń mieszkalnych i dobudowa klatek schodowych oraz zaplecza budynku oraz urządzeń budowlanych związanych z tym obiektem na działkach oznaczonych nr ewid. [...], [...], [...] w obr. ew. nr [...] przy ul. [...]w [...].
W dniu [...].09.1999 r., tj. w okresie ważności w/w decyzji o wizji M. i Z. F. wystąpili z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę spornej inwestycji na działce nr ewid. [...]. Do w/w wniosku inwestor załączył wymagane dokumenty, w tym - zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane - dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy odpis księgi wieczystej Kw.Nr [...]), a ponadto kompletny projekt budowlany (3 egz.), sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane wraz z niezbędnymi uzgodnieniami.
Wobec faktu, iż [...] spełnili obowiązki wymagane do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, właściwy organ tj. Prezydent Miasta [...] nie mógł w świetle art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane odmówić wydania takiej decyzji - stwierdził organ odwoławczy.
Ponadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż sporny budynek został zaprojektowany zgodnie z wymogami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 140 z późn. zm.)
W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego weryfikowana decyzja o pozwoleniu na budowę - wbrew twierdzeniu Wojewody [...] - jest zgodna z decyzją Prezydenta Miasta [...]z dnia [...].07.1998 r., znak: [...], nr: [...], ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.
Zaskarżając decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, J. R. podnosi,że organ odwoławczy błędnie przyjął, że budynek handlowo-usługowo-mieszkalny jest tożsame z pojęciem budynek handlowo-usługowo (produkcja cukiernicza)- mieszkalny stwierdzając bezpodstawnie, że decyzja Nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].09.1999 r. jest zgodna z decyzją Nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].07.1998 r.
Ponadto,zdaniem strony skarżącej, organ odwoławczy przyjął błędnie że przedmiotowa rozbudowa dotyczy istniejącego budynku handlowo-usługowego, w którym znajdują się m.in. pomieszczenia służące produkcji cukierniczej, gdyż, zdaniem skarżącego, prawnie nie jest możliwe wykorzystanie budynku handlowo-usługowego do celów produkcyjnych.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji/ postanowień/, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Skargę należało uwzględnić, albowiem zaskarżona decyzja narusza prawa w stopniu dające podstawę do jej uchylenia.
Punktem wyjścia w niniejszej sprawie jest decyzja Prezydenta Miasta [...]z dnia [...].07.1998 r. Nr. [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej rozbudowę budynku handlowo-mieszkalnego (trzech segmentów) - nadbudowa pomieszczeń mieszkalnych i dobudowa klatek schodowych oraz zaplecza budynku oraz urządzeń budowlanych związanych z tym obiektem na działkach oznaczonych nr ewid. [...], [...], [...]w obr. ew. nr [...] przy ul. [...] w [...].
Jak wynika z materiału dowodowego sprawy, przedmiotowa rozbudowa dot. już istniejącego budynku handlowo-usługowego. Zarówno sporna decyzja, jak również zatwierdzony nią projekt nie przewiduje realizacji pomieszczeń o charakterze produkcyjnym, a jedynie pomieszczenia o charakterze magazynowym i biurowym.
Tymczasem decyzja Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...].9.1999 r. zezwala M. i Z. F. na rozbudowę i modernizację budynku handlowo-usługowo (produkcja cukiernicza) -mieszkalnego na działce nr ew. [...] w obr. nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w [...]wprowadzając nowe dodatkowe określenie przeznaczenia budynku tj produkcję cukierniczą.
Biorąc pod uwagę, że zarówno warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej rozbudowę budynku handlowo-mieszkalnego jak i wcześniejsze decyzje zezwalające na budowę budynku handlowo- mieszkalnego nie przewidywały przeznaczenia budynku na cele produkcyjne wprowadzenie do decyzji o pozwoleniu na rozbudowę określenia " produkcja cukiernicza" może być przez inwestora traktowane jako przyzwolenie na zmianę przeznaczenia budynku.
Fakt,że przedmiotowa rozbudowa dotyczy istniejącego budynku handlowo-usługowego, w pomieszczeniu którego prowadzona jest produkcja cukiernicza nie upoważnia organu architektoniczo-budowlanego do zmiany lub rozszerzenia pierwotnego przeznaczenia obiektu budowlanego.
W tej sytuacji przedwczesne jest twierdzenie organu II instancji, że weryfikowana decyzja o pozwoleniu na budowę jest w pełni zgodna z decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].07.1998 r., znak: [...], nr: [...], ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.
Organ II instancji odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].09.1999 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę i modernizację budynku handlowo-usługowo (produkcja cukiernicza)-mieszkalnego i stwierdzając, że przedmiotowa rozbudowa dot. już istniejącego budynku handlowo-usługowego, w którym znajdują się m.in. pomieszczenia służące produkcji cukierniczej, nie zauważył,że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].9.1999 r. wprowadza nowe dodatkowe określenie przeznaczenia budynku tj produkcję cukierniczą i stanowi niejako legalizację prowadzonej w tym budynku produkcji cukierniczej co wcale nie wynika z ustalonych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Słusznie organ I instancji wskazał, że terminy usługa i produkcja nie są terminami tożsamymi, dlatego na podstawie art. 7 i 77 Kpa organ II instancji winien wyjaśnić czy rzeczywiście decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykracza, przynajmniej w części dot określenia przeznaczenia budynku, poza dyspozycje decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...].07.1998r.
Zgodnie art. 7 Kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W związku z art. 7 KPA pozostaje art. 77 KPA, który wprost stwierdza, iż organ administracji publicznej ma obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie jest zgodna z prawem i na podstawie art. 145 § 1 pkt.1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.270) uchylił zaskarżona decyzję.