Uzasadnienie
Skarżący – J. J., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania, w którym wydano ostateczne postanowienie Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], znak: [....] nakładające na J. J. i W. G. obowiązek przedłożenia oceny technicznej stanu technicznego jazu na rzece S. w W., z uwzględnieniem ewentualnych robót budowlanych niezbędnych do doprowadzenia obiektu do właściwego stanu technicznego.
W skardze skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o wstrzymania wykonania ww. postanowienia Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...]. W uzasadnieniu podniósł, że zachodzi wysokie prawdopodobieństwo narażenia go na powstanie szkody w związku z obowiązkiem przedłożenia oceny technicznej do której nie powinien być zobowiązany. Dodał, że w przypadku nieuwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia będzie musiał starać się wypełnić nałożony obowiązek z uwagi na możliwe konsekwencje niewykonania ww. postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a., zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Przy czym użyty w treści art. 61 § 3 zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 p.p.s.a., który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Można więc powiedzieć, że pojęcia "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy", której dotyczy skarga zakreślają jednakowe ramy prawne, należy bowiem przyjąć, że ustawodawca odsyła do pojęcia sprawy administracyjnej w jej rozumieniu materialnoprawnym. Granice jej wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego stosunku administracyjnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej.
W związku z tym treścią art. 61 § 3 objęte będą zarówno akty zaskarżone jak i akty wydane w I instancji oraz akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka -Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. Zakamycze 2005, str.169, por. również postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 683/12).
W niniejszej sprawie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania postanowienia Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], znak: [...] nakładającego na J. J. i W. G. obowiązek przedłożenia oceny technicznej stanu technicznego jazu na rzece S. w W., z uwzględnieniem ewentualnych robót budowlanych niezbędnych do doprowadzenia obiektu do właściwego stanu technicznego. Natomiast niniejsze postępowanie sądowe zostało zainicjowane skargą na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [....] odmawiające wznowienia postępowania.
Skarżący domaga się więc wstrzymania wykonania postanowienia wydanego w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia oceny stanu technicznego, które nie mieści się w granicach rozpoznawanej sprawy, tj. sprawy w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Zwrócić należy uwagę, że postępowanie wznowieniowe nie zostało jeszcze uruchomione. Sformułowanie "w granicach tej samej sprawy" należy rozumieć w ten sposób, iż dotyczy ono sprawy w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będą sprawy tożsame przedmiotowo i podmiotowo. Z taką zaś sytuacją będziemy mieli do czynienia wówczas, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, takiego samego przedmiotu, stanu faktycznego i podstawy prawnej (por. postanowienie NSA z dnia 14 września 2010 r. sygn. II GZ 246/10 i uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 27 czerwca 2000 r. sygn. FPS 12/99, postanowienie NSA z dnia 1 października 2014 r. sygn. akt II OSK 2605/14, postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 25 września 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 720/14).
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że w sytuacji gdy przedmiotem skargi jest postanowienie w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania, w którym wydane zostało postanowienie objęte przedmiotowym wnioskiem o ochronę tymczasową, to między tymi sprawami nie zachodzi tożsamość przedmiotowa. Postępowanie w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania jest odrębną sprawą od postępowania dotyczącego nałożenia obowiązku przedłożenia oceny stanu technicznego. Nie ma przy tym znaczenia, że strona domaga się wznowienia postępowania, w którym wydane zostało postanowienie w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia oceny stanu technicznego.
Wobec powyższego należało uznać, że w rozpatrywanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] nie zasługiwał na uwzględnienie.
Z uwagi na powyższe, zgodnie z art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji.