Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. H. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Głównego Inspektora Sanitarnego, wyrokiem z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt VII SAB/Wa 25/14, stwierdził, że postępowanie przed Głównym Inspektorem Sanitarnym prowadzone w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] grudnia 2004 r. w sprawie zawieszenia postępowania oraz postanowienia z dnia [...] sierpnia 2009 r. w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania było przewlekłe (pkt I) oraz stwierdził, że przewlekłość postępowania nie miała charakteru rażącego (pkt II).
Odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu 9 grudnia 2014 r. Pismem z dnia 16 grudnia 2014 r., nadanym w dniu 16 grudnia 2014 r., skarżący wniósł o uzupełnienie wyroku poprzez zasądzenie wnioskowanej sumy pieniężnej w kwocie wskazanej w pkt 2 wniosków skargi z dnia 11 marca 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek skarżącego o uzupełnienie wyroku w zakresie orzeczenia o kosztach nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie z § 2 wymienionego artykułu, wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Katalog niezbędnych kosztów postępowania został wskazany w art. 205 p.p.s.a. i ma on charakter wiążący oraz wyczerpujący. Stosownie do treści art. 205 § 1 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Wymieniony w art. 205 p.p.s.a. katalog niezbędnych kosztów postępowania nie może być rozszerzany na wydatki inne, niż wyszczególnione w tym przepisie.
W skardze skarżący zawarł wniosek o "zasądzenie od pozwanego na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w kwocie 20.000 zł wraz z należnymi odsetkami ustawowymi od dnia złożenia skargi". Pismem z dnia 16 grudnia 2014 r. skarżący wniósł o uzupełnienie wyroku z dnia 24 października 2014 r. poprzez zasądzenie na jego rzecz od organu wskazanej kwoty.
Zauważyć należy, że skarżący w niniejszej sprawie nie był zastępowany przez pełnomocnika. Przedmiotem wniesionej skargi było przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie dotyczącej choroby zawodowej, zatem skarżący z mocy ustawy, tj. na podstawie art. 239 pkt 1 lit. c p.p.s.a., był zwolniony od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych i w związku z tym nie poniósł żadnych kosztów postępowania. Skarżącemu nie przysługiwał ponadto zwrot kosztów przejazdu do sądu ani zwrot równowartości zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Wobec powyższego, mimo uwzględnienia skargi, brak było podstaw do zasądzenia na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Wniosek o uzupełnienie wyroku zapadłego w niniejszej sprawie, z powodu braku uzasadnionych podstaw, nie mógł zatem zostać uwzględniony.
Wyjaśnić trzeba, że wskazana przez skarżącego kwota 20.000 zł, której zasądzenia od organu domaga się, nie mieści się w katalogu kosztów postępowania wymienionych w art. 205 w związku z art. 200 p.p.s.a. Obowiązujące obecnie przepisy prawa, tj. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie dają natomiast podstaw prawnych umożliwiających sądowi administracyjnemu – w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania – zasądzenie na rzecz skarżącego od organu sumy pieniężnej z innego tytułu, niż zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 157 § 1 i § 2 p.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.