Uzasadnienie
Pismem z 28 września 2017 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) C. Z. (dalej: skarżący, wnioskodawca), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z [...] sierpnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie cofnięcia uprawień diagnosty.
Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jako podstawę wniosku podał, że utrzymanie w mocy decyzji uniemożliwi mu wykonywanie pracy, co poskutkuje utratą przez niego tejże pracy, którą będzie miał późnej problem odzyskać. W konsekwencji spowoduje to odebranie skarżącemu środków utrzymania siebie i rodziny, a także sprawi problemy na rynku pracy, gdyż od wielu lat wykonuje tę samą pracę i nie ma innych uprawnień ani kompetencji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Podstawę prawą umożliwiającą sądowi wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stanowi art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z jego treścią sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości bądź części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w powołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się również, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkujące zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratą przez stronę jedynego źródła utrzymania, stanowi spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 10 września 2013 r., sygn. akt I GSK 1148/13, publ. cbosa).
W stanie faktycznym sprawy, której przedmiotem jest cofnięcie skarżącemu uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów – w kontekście podniesionych przez niego okoliczności – wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji SKO zasługuje na uwzględnienie.
Zdaniem Sądu cofnięcie uprawnień, na podstawie których skarżący wykonuje zawód diagnosty i przeprowadza badania techniczne pojazdów, który to zawód jest zasadniczym i stałym źródłem utrzymania wnioskodawcy oraz jego rodziny, spowoduje wystąpienie przesłanek, o których mowa w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. Wykonanie zaskarżonej decyzji i w konsekwencji cofnięcie skarżącemu omawianych uprawnień doprowadzi do utraty przez niego głównego źródła utrzymania, co jest wystarczającą przesłanką do stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia wnioskodawcy znacznej szkody lub wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków, w szczególności w sytuacji, gdy na skarżącym ciąży obowiązek utrzymania rodziny (tak też NSA w postanowieniu z 30 października 2014 r., sygn. akt II GSK 2487/14, publ. cbosa).
Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.