Pytanie
2 Podsumowanie stanowiska Wnioskodawcy Mając na uwadze brzmienie powołanych poniżej przepisów, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w związku z przyznaniem Uczestnikom Akcji Premiowych, na Wnioskodawcy nie będą ciążyły obowiązki płatnika ani obowiązki informacyjne w rozumieniu przepisów Ustawy o PIT. Wnioskodawca nie będzie też zobowiązany do spełnienia obowiązku informacyjnego przy zbyciu tych Akcji, wynikającego z art. 39 ust. 3 Ustawy o PIT.
Wypłata świadczeń (Akcji Premiowych) nie będzie wynikała ze stosunku pracy łączącego Wnioskodawcę i Uczestnika (o Programie decydować będzie podmiot niebędący pracodawcą Uczestników), Wnioskodawca nie będzie też podmiotem wypłacającym te świadczenia (Akcje Premiowe) ani pośredniczącym w transakcji zbycia Akcji Premiowych.
Brzmienie przepisów Stanowisko Wnioskodawcy odnośnie pytania nr 2 oparte jest na interpretacji następujących przepisów: Art. 10 ust. 1 pkt 1, 7 i 9 Ustawy o PIT: Źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta: (...) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c; (...) inne źródła.
Art. 12 ust. 1 Ustawy o PIT: Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Art. 17 ust. 1 pkt 6 a) Ustawy o PIT: Za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się: (...) 6a) przychody z odpłatnego zbycia udziałów (akcji) oraz papierów wartościowych Art. 20 ust. 1 Ustawy o PIT: Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17. Art. 30b ust. 1 i 2 Ustawy o PIT: Od dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia papierów wartościowych lub pochodnych instrumentów finansowych, w tym z realizacji praw wynikających z tych instrumentów, z odpłatnego zbycia udziałów (akcji) oraz z tytułu objęcia udziałów (akcji) za wkład niepieniężny w postaci innej niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część, podatek dochodowy wynosi 19% uzyskanego dochodu.
Dochodem, o którym mowa w ust. 1, jest: różnica między sumą przychodów uzyskanych z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych a kosztami uzyskania przychodów, określonymi na podstawie art. 22 ust. 1f lub ust 1 g, lub art. 23 ust. 1 pkt 38, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 13 i 14, różnica między sumą przychodów uzyskanych z realizacji praw wynikających z papierów wartościowych, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, a kosztami uzyskania przychodów, określonymi na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 38a, różnica między sumą przychodów uzyskanych z tytułu odpłatnego zbycia pochodnych instrumentów finansowych oraz z realizacji praw z nich wynikających a kosztami uzyskania przychodów, określonymi na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 38a, różnica między sumą przychodów uzyskanych z tytułu odpłatnego zbycia udziałów (akcji) a kosztami uzyskania przychodów określonymi na podstawie art. 22 ust. 1f oraz art. 23 ust. 1 pkt 38 i 38c, różnica pomiędzy przychodem określonym zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 9 a kosztami uzyskania przychodów określonymi na podstawie art. 22 ust. 1e, różnica między przychodem uzyskanym z odpłatnego zbycia udziałów (akcji) spółki kapitałowej powstałej w wyniku przekształcenia przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną w jednoosobową spółkę kapitałową a kosztami uzyskania przychodów, określonymi na podstawie art. 22 ust. 1ł - osiągnięta w roku podatkowym.
Art. 8 ustawy Ordynacja podatkowa z dnia 29 sierpnia 1997 r., tj. z dnia 23 marca 2018 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 800). Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.
Art. 31 Ustawy o PIT Osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.
Art. 39 ust. 1 i 3 Ustawy o PIT W terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym, z zastrzeżeniem art. 45ba ust. 4, płatnicy, o których mowa w art. 31, art. 33 i art. 35, są obowiązani przesłać podatnikowi i urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania, imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru, z zastrzeżeniem ust. 5. Informację, o której mowa w zdaniu pierwszym, sporządza się również w przypadku dokonywania wypłaty świadczeń określonych w art. 21 ust. 1 pkt 46 i 74. W informacji tej wykazuje się również dochody zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych.
Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej są obowiązane, w terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym, z zastrzeżeniem art. 45ba ust. 4, przesłać podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania, imienne informacje o wysokości dochodu, o którym mowa w art. 30b ust. 2, sporządzone według ustalonego wzoru.
Art. 42a ust. 1 Ustawy o PIT Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i w terminie do końca lutego następnego roku podatkowego, z zastrzeżeniem art. 45ba ust. 4, przesłać ją podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
Szczegółowe uzasadnienie W opinii Wnioskodawcy, samo nabycie Akcji przez Uczestników Programu nie będzie skutkowało powstaniem po stronie Uczestników jakiegokolwiek przychodu. Jak wskazano w uzasadnieniu szczegółowym do pytania 1, akcje umożliwiają uzyskanie przychodu dopiero w momencie ich zbycia, gdyż na etapie nabycia akcji przysporzenie podatnika jest jedynie potencjalne, nie jest bowiem wiadome, jaką realną korzyść jest w stanie uzyskać z ich zbycia. W tym kontekście trudno uznać, że w momencie nabycia Akcji Uczestnik Programu otrzyma jakiekolwiek definitywne przysporzenie majątkowe.
W dniu nabycia Akcji nie będzie znana ostateczna wartość przysporzenia, jakie ewentualnie może powstać po stronie podatnika. Ponadto, nabycie to nie będzie definitywne, będzie zależeć bowiem od pozostawania w stosunku pracy w określonym momencie w przyszłości - w przypadku zakończenia stosunku pracy podczas okresu Lock-up, Akcje będą podlegały zwrotowi Spółce - matce bez prawa do żadnego świadczenia zastępczego. Dlatego też należy uznać, że sam fakt nieodpłatnego nabycia akcji nie może być identyfikowany z powstaniem jakiegokolwiek przychodu.
Niezależnie jednak od powyższych rozważań, należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie na Wnioskodawcy nie będą ciążyć obowiązki płatnika ani obowiązki informacyjne. Przede wszystkim, nie będą to obowiązki wynikające z wypłacania świadczeń ze stosunku pracy Wnioskodawca nie będzie miał bowiem wpływu na zasady i warunki Programu, nie będzie także stroną Umowy Uczestnictwa, której zawarcie warunkuje wzięcie udziału w Programie. Ponadto, Program nie będzie wynikał z umów o pracę zawartych między Uczestnikami a Wnioskodawcą i nie będzie także zapisany w żadnych dokumentach obowiązujących w spółce Wnioskodawcy (regulaminie pracy, regulaminie wynagradzania, itp.).
Dział zarządzania zasobami ludzkimi (HR) w Spółce nie będzie zajmował się obsługą Programu motywacyjnego, a korzyści z Programu nie będą stanowić części wypłacanego wynagrodzenia. Program będzie ustanowiony i realizowany przez podmiot bezpośrednio niezwiązany z Uczestnikiem, tj. Spółkę - matkę. Wnioskodawca będzie jedynie obciążany kosztami tego programu.
W związku z tym, nie sposób uznać, że jakiekolwiek ewentualne przysporzenie po stronie Uczestnika będzie wynikało ze stosunku pracy, którego stronami będzie Wnioskodawca i Uczestnik, a co za tym idzie, na Wnioskodawcy nie będą ciążyły obowiązki płatnika wskazane w art. 31 Ustawy o PIT ani obowiązki informacyjne wskazane w art. 39 ust. 1 Ustawy o PIT. Jak wynika bowiem z treści powyższych przepisów, warunkiem istnienia obowiązków płatnika w stosunku do określonego podmiotu jest dokonywanie świadczeń przez ten podmiot na rzecz osób będących jego pracownikami i powstanie u nich przychodu ze stosunku pracy zgodnie z art. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z tym przepisem, „za przychody ze stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych”.
Z przytoczonego przepisu wynika zatem, że przychodami z tego źródła są wszelkie wskazane wyżej świadczenia pieniężne i niepieniężne, które otrzymuje pracownik i które jednocześnie pozostają w związku prawnym i faktycznym ze stosunkiem pracy. Natomiast orzecznictwo sądowe doprecyzowuje, że świadczeniodawcą powinien być w takim przypadku pracodawca.
Zgodnie bowiem z uzasadnieniem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 lutego 2015 r. (sygn. akt II FSK 640/12), „skoro między świadczeniem a stosunkiem pracy musi istnieć związek co najmniej faktyczny, to spełniającym te świadczenia musi być pracodawca, on bowiem jest drugą stroną stosunku pracy, zobowiązaną w jego ramach do spełniania świadczeń wynikających z umowy o pracę, układów zbiorowych pracy czy też wprost z przepisów prawa pracy, regulujących obowiązki pracodawcy względem pracowników”. Jak argumentuje Naczelny Sąd Administracyjny „żaden inny podmiot, w ramach tego stosunku, nie ma obowiązku świadczenia na rzecz pracownika.
Nie zmienia tego zawarte w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. zastrzeżenie, że świadczenie to nie musi być finansowane z własnych środków pracodawcy (przychód powstaje bez względu na źródło jego finansowania). Źródłem finansowania przychodów, wskazanych w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. mogą być zatem środki, które pracodawca otrzymuje z innego źródła (przykładowo z dotacji czy środków pochodzących od podmiotów wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 46a u.p.d.o.f.). Istotne dla uznania, że dany przychód pochodzi ze źródła jakim jest stosunek pracy, jest jednak uzyskanie go przez pracownika od pracodawcy”.
Przesłanką zakwalifikowania przychodu do źródła określonego jako „stosunek pracy” jest to, aby przychód stanowił wynagrodzenie w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy, czyli musi wiązać się z wykonywaniem określonej pracy na rzecz podmiotu wypłacającego to świadczenie.
Świadczenie, które nie wynika ze stosunku pracy, otrzymane od osoby trzeciej - nawet jeżeli jako kryterium stanowiące podstawę jego przyznania zostanie określony fakt istnienia stosunku pracy z określonym podmiotem (spółką z grupy kapitałowej), nie może stanowić podstawy do uznania takiego świadczenia jako pochodzącego ze stosunku pracy, pomimo, że Wnioskodawca ponosi koszty uczestnictwa swoich pracowników w ramach Programu Motywacyjnego.
Taki pogląd został wyrażony także w orzeczeniach sądów administracyjnych oraz interpretacjach indywidualnych, m.in.: wyrok WSA w Warszawie z 15 września 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 570/09), w którym Sąd stwierdził, że „(...) pomimo, iż beneficjentami planów są także pracownicy Spółki (...) a ona sama ponosi ekonomiczny ciężar przydzielanych jej pracownikom w sposób preferencyjny akcji, gdyż w ramach korporacyjnych uzgodnień refunduje te koszty na rzecz A. (GB), nie ma wystarczających przesłanek, aby przyjąć, że mamy do czynienia z przychodami ze stosunku pracy, a Spółka jako pracodawca nie jest zobowiązana m.in do wykonywania obowiązków wynikających z funkcji płatnika, zgodnie z art. 31 u.p.d.o.f,” interpretacja indywidualna wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 24 czerwca 2013 r. Znak: IPPB2/415-290/13-3/MK, w której Organ stwierdził, że „pracownicy spółki otrzymają w ramach nagrody DSU niezbywalne, warunkowe prawo do nieodpłatnego nabycia w przyszłości akcji spółki amerykańskiej (...), od podmiotu, z którym nie wiąże ich stosunek pracy.
Podmiotem udostępniającym akcje będzie spółka amerykańska, a nie spółka polska, która jest pracodawcą (...).
Zatem na Wnioskodawcy nie będą ciążyły obowiązki płatnika czy też obowiązki informacyjne”, interpretacja indywidualna wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 9 grudnia 2014 r. Znak: ILPB2/415-922/14-2/JK, w której Organ podatkowy potwierdził, że „na Wnioskodawcy nie będą ciążyły obowiązki płatnika, związane z przyznaniem pracownikom akcji, gdyż jak już powyżej wskazano, warunkiem istnienia obowiązków płatnika dla określonego podmiotu jest fakt dokonywania świadczeń przez ten podmiot na rzecz osób będących pracownikami tego podmiotu, co w przedmiotowej sprawie miejsca nie będzie miało bowiem „świadczeniodawcą” jest spółka norweska - mimo, że koszt programu zostaje refakturowany na spółkę polską”.
Reasumując, należy stwierdzić, że warunkiem istnienia obowiązków płatnika dla określonego podmiotu jest fakt dokonywania świadczeń przez ten podmiot na rzecz osób będących pracownikami tego podmiotu, co nie ma miejsca w niniejszej sytuacji. O ile bowiem samo uczestnictwo w Programie będzie warunkowane ciągłością umowy o pracę, o tyle nie będzie to jedyny warunek uczestnictwa, a ponadto Wnioskodawca nie będzie miał wpływu na sam fakt przyznania Akcji Premiowych ani nawet na kształt Programu.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności wykluczające, że ewentualny przychód uzyskany przez Uczestników z tytułu uczestnictwa w Programie będzie przychodem ze stosunku pracy, trzeba stwierdzić, że na Wnioskodawcy w żadnym razie nie będą ciążyć obowiązki płatnika polegające na odprowadzaniu zaliczek na podatek dochodowy (art. 31 Ustawy o PIT) oraz na przygotowaniu informacji imiennych, o których mowa w art. 39 ust. 1 Ustawy o PIT. Na Spółce nie będą też ciążyć obowiązki informacyjne wskazane w art. 42a ust. 1 Ustawy o PIT, ponieważ Wnioskodawca nie będzie podmiotem, który „dokonuje wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1 Ustawy o PIT.
W tym miejscu należy jednak wskazać, że, zdaniem Wnioskodawcy, nabycie Akcji Premiowych w ogóle nie spowoduje powstania przychodu po stronie Uczestnika, ponieważ będzie to przysporzenie jedynie potencjalne i w momencie ich nabycia nie będzie możliwe określenie jego wartości. Do przysporzenia dochodzi tylko w sytuacji, gdy można mówić o powiększeniu majątku lub składników majątku danej osoby i gdy osoba ta może tym składnikiem swobodnie dysponować.
Zatem, skoro na moment nabycia Akcji nie można ustalić jaką wymierną korzyść uzyskał Uczestnik Programu, a nabycie to nie będzie ostateczne (Akcje mogą podlegać zwrotowi bez świadczenia zastępczego), nie stanowi to przysporzenia w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dlatego też należy uznać, że przysporzenie to powstanie dopiero w momencie zbycia Akcji Premiowych, kiedy będzie możliwe określenie ich wartości, a nabycie będzie ostateczne. W takiej sytuacji w ogóle nie będzie można mówić o jakichkolwiek obowiązkach odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy czy obowiązkach informacyjnych towarzyszących nabyciu Akcji.
Dopiero zbycie Akcji będzie wymagało spełnienia obowiązku informacyjnego, wynikającego z art. 39 ust. 3 Ustawy o PIT i polegającego na sporządzeniu informacji o wysokości przychodów na formularzu PIT-8C. Obowiązek ten jednak będzie ciążył na podmiocie pośredniczącym w transakcji zbycia tych Akcji, tj. prawdopodobnie na Administratorze, a nie na Wnioskodawcy.
Jak wskazuje się z w doktrynie, „po zakończeniu roku podatkowego - w terminie do końca lutego roku następującego po danym roku podatkowym - podmioty, za pośrednictwem których podatnik przeprowadzał transakcje odpłatnego zbycia papierów wartościowych, zobowiązane są do sporządzenia imiennej informacji o wysokości uzyskanego przychodu i przekazania jej podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania podatnika” (J. Marciniuk (red.), Podatek dochodowy od osób fizycznych. Komentarz. Wyd. 18, Warszawa 2017).
Biorąc pod uwagę powyższe, należy stwierdzić, że w związku z realizacją Programu Motywacyjnego, Wnioskodawca na żadnym jego etapie nie będzie zobowiązany do odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy ani spełnienia jakichkolwiek obowiązków informacyjnych wynikających z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Pismem z dnia 7 lutego 2019 r. (data wpływu 7 lutego 2019 r.) Wnioskodawca dokonał odpowiedzi na wezwanie organu z dnia 13 grudnia 2018 r. Nr 0114-KDIP3-2.4011.581.2018.1.AK uzupełniając m.in. własne stanowisko odnośnie pytania Nr 3. Ad.
3 Wnioskodawca wskazuje, że ewentualnie uzyskane rozliczenie gotówkowe, przyznane zamiast Nieodpłatnych Akcji Pracowniczych w ramach Programu motywacyjnego na podstawie uznaniowej decyzji Zarządu Spółki-matki, w świetle przepisów Ustawy o PIT, nie będzie rodziło po stronie Wnioskodawcy obowiązków płatnika. Przysporzenie w postaci wypłaty gotówkowej, wypłacanej w wyjątkowych przypadkach zamiast przyznania Nieodpłatnych Akcji Pracowniczych w ramach Programu motywacyjnego, nie będzie bowiem związane ze stosunkiem pracy.
Bez znaczenia pozostaje fakt, że sama wypłata realizowana byłaby przez Wnioskodawcę, z którym wiąże Uczestnika umowa o pracę, ponieważ rozliczenie gotówkowe w ramach Programu nie będzie stanowiło elementu wynagrodzenia z tytułu umowy o pracę. Program będzie ustanowiony i realizowany przez podmiot bezpośrednio niezwiązany z Uczestnikiem, tj. Spółkę-matkę. Wnioskodawca (pracodawca Uczestników) nie będzie organizatorem Programu motywacyjnego, będzie pokrywać jedynie koszty realizacji Programu motywacyjnego w imieniu i na zlecenie Spółki-matki. Koszty te będą następnie refakturowane na Spółkę-matkę, tj. organizatora całego Programu motywacyjnego.
Sam Wnioskodawca nie będzie miał natomiast żadnego wpływu na kształt Programu - nie będzie decydować o jego wdrożeniu czy sposobie realizacji. W związku z tym, nie sposób uznać, że jakiekolwiek ewentualne przysporzenie po stronie Uczestnika będzie wynikało ze stosunku pracy, którego stronami jest Wnioskodawca i Uczestnik, a co za tym idzie, na Wnioskodawcy nie będą ciążyły obowiązki płatnika wskazane w art. 31 Ustawy o PIT ani obowiązki informacyjne wskazane w art. 39 ust. 1 Ustawy o PIT.
Jak wynika bowiem z treści powyższych przepisów, obowiązki płatnika obciążają jedynie ten podmiot, od którego pracownicy uzyskują przychody ze stosunku pracy, zgodnie z art. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z tym przepisem, „za przychody ze stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych”.
Z przytoczonego przepisu wynika zatem, że przychodami z tego źródła są wszelkie wskazane wyżej świadczenia pieniężne i niepieniężne, które otrzymuje pracownik, i które jednocześnie pozostają w związku prawnym i faktycznym ze stosunkiem pracy. Aby możliwe było zakwalifikowanie przychodu do źródła określonego jako „stosunek pracy”, konieczne jest, aby przychód stanowił wynagrodzenie w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy, czyli musi wiązać się z wykonywaniem określonej pracy na rzecz podmiotu wypłacającego to świadczenie.
Świadczenie, które nie wynika ze stosunku pracy, otrzymane od pracodawcy w imieniu i na zlecenie osoby trzeciej - nawet jeżeli jako kryterium stanowiące podstawę jego przyznania zostanie określony fakt istnienia stosunku pracy z określonym podmiotem (spółką z grupy kapitałowej), nie może stanowić podstawy do uznania takiego świadczenia jako pochodzącego ze stosunku pracy, pomimo że Wnioskodawca ponosi koszty uczestnictwa swoich pracowników w ramach Programu Motywacyjnego.
Taki pogląd został wyrażony także w orzeczeniach sądów administracyjnych oraz interpretacjach indywidualnych, m.in. w wyroku WSA w Warszawie z 15 września 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 570/09), w którym Sąd stwierdził, że: „(...) pomimo, iż beneficjentami planów są także pracownicy Spółki (...) a ona sama ponosi ekonomiczny ciężar przydzielanych jej pracownikom w sposób preferencyjny akcji, gdyż w ramach korporacyjnych uzgodnień refunduje te koszty na rzecz A. (GB), nie ma wystarczających przesłanek, aby przyjąć, że mamy do czynienia z przychodami ze stosunku pracy, a Spółka jako pracodawca nie jest zobowiązana m.in. do wykonywania obowiązków wynikających z funkcji płatnika, zgodnie z art. 31 u.p.d.o.f.
W niniejszej sprawie także brak jest związku otrzymywanego świadczenia ze stosunkiem pracy. Potencjalne przysporzenie, tj. rozliczenie gotówkowe wypłacane zamiast przyznania pracownikowi Nieodpłatnych Akcji Pracowniczych, będzie skutkiem realizacji Programu motywacyjnego, wdrażanego przez Spółkę-matkę a więc podmiot inny niż pracodawca i nie będzie wynikało ze stosunku pracy łączącego Uczestnika z Wnioskodawcą. Program motywacyjny nie jest elementem wynagrodzenia przewidzianego w umowach o pracę z Uczestnikami, regulaminie wynagradzania czy jakichkolwiek innych dokumentach wewnętrznych Wnioskodawcy.
Jest to inicjatywa zewnętrzna, pochodząca od Spółki-matki i ma na celu motywowanie pracowników spółek w ramach całej grupy. Tylko Spółka-matka ma na tym polu kompetencje decyzyjne, wszystkie pozostałe spółki, w tym Wnioskodawca, nie mają wpływu na realizację i kształt programu. Ponoszą jedynie koszty realizacji Programu, które są następnie refakturowane na Spółkę-matkę. Reasumując, należy stwierdzić, że warunkiem istnienia obowiązków płatnika po stronie danego podmiotu jest fakt wypłacania przez niego na rzecz osób będących jego pracownikami świadczeń wynikających ze stosunku pracy, co nie ma miejsca w niniejszej sytuacji.
O ile bowiem samo uczestnictwo w Programie jest warunkowane ciągłością umowy o pracę, o tyle nie jest to jedyny warunek uczestnictwa, a ponadto Wnioskodawca nie ma wpływu na sam fakt przyznania Nieodpłatnych Akcji Pracowniczych ani nawet na kształt Programu. Wypłata rozliczenia gotówkowego w ramach Programu motywacyjnego nie wynika więc ze stosunku pracy łączącego Uczestnika z Pracodawcą, nie jest też elementem wynagrodzenia wynikającym z tego stosunku.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności wykluczające, że ewentualny przychód uzyskany przez Uczestników z tytułu uczestnictwa w Programie będzie przychodem ze stosunku pracy, trzeba stwierdzić, że na Wnioskodawcy w żadnym razie nie będą ciążyć obowiązki płatnika polegające na odprowadzaniu zaliczek na podatek dochodowy, zgodnie z art. 31 Ustawy o PIT, oraz na przygotowaniu informacji imiennych, o których mowa w art. 39 ust. 1 Ustawy o PIT.
Zdaniem Wnioskodawcy, rozliczenie gotówkowe, wypłacane Uczestnikom w miejsce Nieodpłatnych Akcji Pracowniczych na podstawie decyzji Zarządu Spółki - matki, powinno być zakwalifikowane do przychodów z innych źródeł, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W tej sytuacji Wnioskodawca, jako podmiot wypłacający te świadczenia (koszty te będą następnie refakturowane na Spółkę - matkę), będzie więc obowiązany do sporządzenia informacji o wysokości tych przychodów i przesłania jej do właściwego urzędu skarbowego, zgodnie z art. 42a ust. 1 ustawy o PIT.
W uzupełnieniu wniosku na wezwanie organu z dnia 7 lutego 2019 t. (data wpływu 7 lutego 2019 r.) Wnioskodawca sprostował własne stanowisko do pytania nr 3, wyjaśniając, że ww. sposób rozliczeń pomiędzy spółkami w Grupie nie stanowi refundacji kosztów realizacji Programu Motywacyjnego przez Spółkę-matkę na rzecz Wnioskodawcy. Jest to jedynie sposób kalkulacji wynagrodzenia za usługi logistyczne świadczone przez Spółkę. Sprostowanie to nie wpływa na całościowa ocenę skutków podatkowych Wnioskodawcy oraz wyrażonego przez niego stanowiska odnośnie pytań zadanych we Wniosku w pozostałym zakresie na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 8 ustawy 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, z późn. zm.), płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. Z uwagi na powyższe na płatniku ciążą trzy podstawowe obowiązki, tj.: obliczenie, pobranie, wpłacenie -podatku, zaliczki.
Z kolei płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8 Ordynacji podatkowej, odpowiada za podatek niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony, o czym stanowi art. 30 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Przechodząc na grunt ustawy o podatku dochodowy od osób fizycznych, należy wskazać, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1509 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa zaniechano poboru podatku.
W myśl art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy, źródłami przychodów są kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c. Na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się przychody z odpłatnego zbycia udziałów (akcji), udziałów w spółdzielni oraz papierów wartościowych.
Zgodnie z art. 20 ust. 1 ww. ustawy za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17. Zasadą jest, że obowiązek prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania, obliczenia i zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych ciąży na podatnikach.
Niemniej jednak, w odniesieniu do licznych sytuacji zasada ta została wyłączona przez ustawodawcę, poprzez nałożenie obowiązków płatnika na podmioty wypłacające podatnikowi (stawiające do dyspozycji podatnika) należności stanowiące jego dochody (przychody).
W myśl art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy – wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.
Stosownie do art. 42a ust. 1 cytowanej ustawy, w brzmieniu ustawy obowiązującym od 1 stycznia 2019 r osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
Jak wynika z powołanych przepisów, ustawodawca ustanowił obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych poprzez: określenie rodzaju podmiotu dokonującego wypłaty (realizacji) świadczeń na rzecz podatników, przy czym rodzaj podmiotu jest określany poprzez wskazanie jego formy organizacyjnej, jego statusu bądź roli, jaką podmiot ten pełni w relacji z podatnikiem oraz określenie kategorii przychodów (dochodów) w odniesieniu do których na ww. podmiotach ciążą obowiązki płatnika podatku. Podstawowym warunkiem dla rozważań o obowiązku płatnika jest jednak istnienie relacji: udzielający świadczenia (płatnik) – uzyskujący świadczenie (podatnik).
Udzieleniem świadczenia jest przy tym zarówno sytuacja, gdy świadczenie jest przekazywane bezpośrednio przez płatnika, jak również sytuacja, gdy świadczenie jest realizowane przez podmiot trzeci, ale jest „zlecane”, „organizowane” przez płatnika (czyli w istocie pochodzi od płatnika). W szczególności, w odniesieniu do powołanego art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nadającego status płatnika podatku „zakładom pracy”, należy podkreślić, że przepis ten dotyczy: przychodów ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy uzyskiwanych od zakładów pracy oraz zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy.
Analiza treści ww. przepisu wymaga wskazania, że ogólne określenie „przychodów” zawiera art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stosownie do tego przepisu przychodami (z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Pojęcie przychodu wiąże się z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku.
Jak wynika z wyżej zacytowanego art. 12 ust. 1 ustawy, ustawodawca nie ogranicza omawianego pojęcia do wynagrodzenia za pracę, a wskazany przez niego katalog rodzajów przychodów ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych zawarty w powołanym przepisie ma charakter przykładowego wyliczenia (świadczy o tym użyte sformułowanie „w szczególności”). O tym, czy świadczenie jest przychodem ze stosunku pracy, decyduje okoliczność, czy może je otrzymać wyłącznie pracownik, czy także inna osoba, niezwiązana z pracodawcą. Istotne jest także to, czy istnieje związek prawny lub faktyczny danego świadczenia z istniejącym stosunkiem pracy.
Nie ma natomiast znaczenia, z jakiego źródła pracodawca pokrywa wypłatę danych świadczeń dla pracowników – czy pokrywa wypłatę tych świadczeń bezpośrednio ze środków własnych, czy pośrednio poprzez zapewnienie wypłaty świadczeń ze źródeł bezpośrednio z pracodawcą niezwiązanych. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika (pracownika) powstaniem przysporzenia majątkowego, uzyskane bezpośrednio lub pośrednio od pracodawcy i mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego oraz jego uzupełnienia wynika, iż od stycznia 2019 r. pracownicy Wnioskodawcy uczestniczyć będą w Program Motywacyjny organizowanym przez niemiecka Spółkę - matkę Program motywacyjny, polegający na przyznaniu uczestnikom tzw. Akcji premiowych. Regulamin zawierać będzie szczegółowe warunki uczestnictwa w Programie Motywacyjnym, grono osób uprawnionych i zasady otrzymywania Akcji Premiowych bez uiszczenia przez nich zapłaty (nieodpłatnie).
Program będzie skierowany do pracowników Wnioskodawcy, którzy w określonym w Regulaminie dniu, w którym przeliczana będzie liczba Akcji, jakie dostanie każdy Uczestnik, pozostawać będą nieprzerwanie w stosunku pracy ze Spółką - matkę lub spółką zależną. Uczestnictwo w Programie nie będzie miało wpływu na stosunek pracy, tj. z Programu nie będzie można wnioskować istnienia umowy o pracę, Program nie będzie miał także wpływu na prawo Spółki - matki lub spółek zależnych do zmiany wynagrodzenia lub rozwiązania stosunku pracy.
W celu technicznej obsługi nabywania, przetrzymywania i zbywania Akcji Premiowych, a także w celu zapewnienia Uczestnikom ich rachunków papierów wartościowych, Zarząd Spółki - matki wyznaczy profesjonalny podmiot zewnętrzny, który będzie działał jako administrator.
Wnioskodawca nie będzie miał wpływu na zasady działania Programu określone w Regulaminie, uczestnictwo w Programie, o ile zależne od istnienia stosunku zatrudnienia pomiędzy Uczestnikiem a Wnioskodawcą, to jednak nie będzie wynikało wprost z umów o pracę zawartych pomiędzy Uczestnikami a Wnioskodawcą i nie będzie miało swojego źródła w żadnych innych wewnątrzzakładowych dokumentach Wnioskodawcy tj. regulaminie wynagradzania, regulaminie pracy etc. Wnioskodawca nie będzie też stroną Umowy Uczestnictwa ani nie będzie miał wpływu na jej kształt.
Zgodnie z Regulaminem, na podstawie dyskrecjonalnej decyzji Zarządu Spółki - matki, Uczestnik będzie mógł otrzymać jednorazową wypłatę gotówkową zamiast Akcji Premiowych. Administrator działa w imieniu organizatora, tj. Spółki - matki, której Zarząd poinstruował usługodawcę do działania w charakterze Administratora. Administrator będzie działał tylko jako podmiot pośredniczący w przekazywaniu świadczeń (w celu technicznej obsługi).
Uczestnik Programu będzie podpisywał „Umowę Uczestnictwa” w Programie tylko z Administratorem, jako podmiotem działającym w imieniu Spółki – matki, w celu technicznego ułatwienia przyznawania oraz obrotu Akcjami, a także udostępnienia rachunku powierniczego na rzecz Uczestników. Jednorazowej wypłaty gotówkowej zamiast przyznania Nieodpłatnych Akcji Premiowych dokonywać będzie Wnioskodawca. Wypłata Rozliczenia gotówkowego będzie zależała wyłącznie od decyzji Zarządu Spółki-matki, która zleci Wnioskodawcy jej wykonanie na rzecz wskazanych przez Spółkę-matkę osób i w określonej przez ten podmiot wysokości.
Wnioskodawca wskazał, że Spółka ostatecznie poniesie jej ekonomiczny ciężar i nie będzie więc podmiotem pośredniczącym w przekazywaniu świadczeń. Przyjmując za Wnioskodawcą, że to Wnioskodawca ostatecznie poniesie ekonomiczny ciężar kosztów realizacji Programu Motywacyjnego i nie będzie pośredniczył w przekazywaniu tych świadczeń, Należy uznać, że w przypadku ewentualnej wypłaty rozliczenia gotówkowego na rzecz Uczestników w miejsce przyznania im akcji Spółki-matki, Spółka dokona tej wypłaty we własnym imieniu. Ostateczny koszt ewentualnej wypłaty gotówkowej będzie poniesiony przez Wnioskodawcę.
W analizowanej sprawie wątpliwości Spółki budzi kwestia ciążących na Spółce obowiązków płatnika związanych z uczestnictwem pracowników Spółki w programie motywacyjnym organizowanym przez spółkę niemiecką oraz obowiązków informacyjnych w sytuacji otrzymania przez pracowników nieodpłatnych akcji oraz dokonania rozliczenia gotówkowego, zamiast przyznania przez Zarząd Spółki-babki nieodpłatnych akcji premiowych uczestnikom Programu. W związku z powyższym, należy rozważyć, czy pracownicy Wnioskodawcy uczestniczący w programie otrzymują powyższe świadczenia od Wnioskodawcy, czy od innego podmiotu (spółki z siedzibą w Niemczech, będącej spółką dominującą w stosunku do Wnioskodawcy).
Obowiązki płatnika po stronie Wnioskodawcy mogłyby bowiem powstać wyłącznie w odniesieniu do sytuacji udzielenia przez Wnioskodawcę świadczeń na rzecz pracowników. W analizowanej sprawie pracownicy Spółki w związku z uczestnictwem w Programie otrzymują nieodpłatne akcje premiowe (Bonus Shares) lub jednorazową wypłatę gotówkową zamiast akcji nieodpłatnych.
Jak wskazano we wniosku: podmiotem organizującym i administrującym program motywacyjny oraz przyznającym nieodpłatne akcje pracownikom Wnioskodawcy jest spółka dominująca z siedzibą w Niemczech; pracownicy Spółki są objęci Programem na podstawie uchwały Zarządu Spółki-babki; uprawnienie pracowników Wnioskodawcy do uzyskania nieodpłatnych akcji spółki dominującej jest związane z zatrudnieniem u Wnioskodawcy, jako spółki z Grupy oraz zakupem akcji inwestycyjnych z własnego wynagrodzenia; wszelkie warunki i kryteria uczestnictwa w Programie określa spółka niemiecka, Wnioskodawca nie będzie miał wpływu na zasady działania Programu, nie będzie też stroną żadnej umowy uczestnictwa, możliwość i zasady uczestnictwa w Programie nie będą wynikać z treści umów o pracę, regulaminów wynagradzania, regulaminów pracy, ani innych wewnątrzzakładowych dokumentów Wnioskodawcy, Wnioskodawca poniesie ekonomiczny ciężar Programu, związany z jego realizacją, Wnioskodawca na podstawie dyskrecjonalnej decyzji zarządu Spółki niemieckiej będzie dokonywał wypłaty gotówkowej uczestnikom Programu we własnym imieniu i z własnych środków, W celu technicznej obsługi Programu, zarząd Spółki-babki wyznaczy Administratora, tj. profesjonalny podmiot zewnętrzny - który będzie tylko pośredniczył w przekazywaniu akcji.
Odnosząc się zatem w pierwszej kolejności do przyznania pracownikom Spółki nieodpłatnych akcji premiowych (Bonus Shares) oraz ciążących na Spółce obowiązkach płatnika lub obowiązkach informacyjnych, organ podatkowy stwierdza co następuje. Nieodpłatne przyznanie akcji premiowych (Bonus Shares) przez spółkę z siedzibę w Niemczech - organizatora Programu uczestnikom, będących pracownikami Spółki, stanowi nieodpłatne świadczenie w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uzyskane od podmiotu trzeciego.
Ponieważ Wnioskodawca nie jest podmiotem dokonującym opisanych we wniosku świadczeń w postaci nieodpłatnych akcji pracowniczych Spółki niemieckiej po stronie Wnioskodawcy nie powstają obowiązki płatnika w rozumieniu art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem pracownicy Wnioskodawcy nie uzyskują z tego tytułu przychodu ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 cytowanej ustawy, niezależnie od kwalifikacji podatkowej opisanych świadczeń po stronie pracowników Wnioskodawcy, jako podatników.
Natomiast w odniesieniu do ciążących na Wnioskodawcy obowiązków płatnika i obowiązków informacyjnych związanych z wypłatą gotówkową uzyskaną przez pracowników Wnioskodawcy zamiast nieodpłatnych akcji pracowniczych wyjaśnić należy, że: Przychody pracowników Spółki, Uczestników Programu z tytułu wypłaty gotówkowej wypłacanej im przez Wnioskodawcę nie wynikają z umów o pracę zawartych z pracownikami, a tym samym nie stanowią przychodu ze stosunku.
W niniejszej sprawie nie nastąpi bezpośrednie refundowanie kosztów wypłaty gotówkowej przez Spółkę niemiecką na rzecz Wnioskodawcy, a Wnioskodawca dokonując przedmiotowej wypłaty gotówkowej nie będzie podmiotem pośredniczącym w przekazywaniu świadczeń, dokona tej wypłaty z własnych środków i we własnym imieniu. Uzyskany przez uczestników Programu przychód z tytułu z wypłaty gotówkowej należy zatem zakwalifikować do przychodów z innych źródeł, o których mowa w art. 20 ust. 1 ww. ustawy, który powstaje w dniu otrzymania lub postawienia do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym przedmiotowych wypłat.
Przychód ten podlega uwzględnieniu w stosownym zeznaniu podatkowym składanym przez podatnika o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym, w termin do 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym, w którym został osiągnięty przedmiotowy przychód, zgodnie z treścią art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Mając na uwadze powyższe na Wnioskodawcy będą ciążyć obowiązki informacyjne wynikające z treści art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu dokonania wypłaty gotówkowej.
Organ informuje, że z dniem 1 stycznia 2019 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2018 r. w sprawie określenia niektórych wzorów oświadczeń, deklaracji i informacji podatkowych obowiązujących w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2237). Na podstawie § 2 ust. 1 tego rozporządzenia, wzory, o których mowa w § 1, stosuje się do przychodów, dochodów (strat) uzyskanych (poniesionych) od dnia 1 stycznia 2018 r. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli przed dniem wejścia w życie rozporządzenia oświadczenia, deklaracje i informacje podatkowe zostały złożone na formularzach dotychczasowych (§ 2 ust. 2 ww. rozporządzenia).
Zgodnie z ustalonym w rozporządzeniu wzorem informacji PIT-8C, dotyczy ona wyłącznie niektórych dochodów z kapitałów pieniężnych. Natomiast w przypadku podlegających opodatkowaniu należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, właściwym jest ujęcie tych przychodów w Informacji o przychodach z innych źródeł oraz o dochodach i pobranych zaliczkach na podatek dochodowy w danym roku podatkowym PIT-11. Również sprzedaż akcji nabytych w wyniku uczestnictwa w Programie, także nie rodzi żadnych obowiązków płatnika po stronie Wnioskodawcy.
W momencie odpłatnego zbycia przez pracowników akcji Spółki niemieckiej powstanie bowiem przychód z kapitałów pieniężnych, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Uzyskany dochód podatnicy muszą opodatkować samodzielnie w stosownym zeznaniu rocznym. Należy tym samym podkreślić, że przedmiotem niniejszej interpretacji jest wyłącznie kwestia istnienia po stronie Wnioskodawcy obowiązków płatnika określonych w art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz obowiązków informacyjnych wynikających z art. 42a ust. 1 ww. ustawy.
Niniejsza interpretacja nie rozstrzyga natomiast, czy uzyskiwane przez pracowników Wnioskodawcy świadczenia w postaci nieodpłatnych akcji Spółki zagranicznej opisane w programie powodują po ich stronie obowiązki podatkowe, w szczególności nie rozstrzyga, czy uzyskane świadczenia są przychodami pracowników w momencie ich otrzymania. Kwestie te nie są decydujące dla wyjaśnienia spoczywających na Spółce obowiązków płatnika oraz obowiązków informacyjnych, zatem organ podatkowy nie był uprawniony do dokonania rozstrzygnięcia w tym zakresie. Zatem stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.
Ponadto, odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnych organów podatkowych oraz wyroków sądów wskazać należy, że orzeczenia te dotyczą tylko konkretnej, indywidualnej sprawy, jak również powołane wyroki dotyczą konkretnych spraw podatników osądzonych w określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące. Natomiast organy podatkowe mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art.
14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa w dwóch egzemplarzach (art.
47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego.
Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.