Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
18 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
W dniu 7.08.2026 r. Sąd Okręgowy w (…) Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wydał wyrok, mocą którego zasądził na rzecz przywróconego do pracy pracownika A.B. kwotę główną (...) zł wraz z odsetkami tytułem wynagrodzenia za okres pozostawania bez pracy. Wyrok dotyczył pracownika szczególnie chronionego, którego Sąd przywrócił do pracy i zgodnie z art. 47 kodeksu pracy przyznał wynagrodzenie za cały okres pozostawania bez pracy. Z uwagi na informacje, że brak natychmiastowej zapłaty spowoduje egzekucję, w dniu 12.08.2026 r. wypłaciliście Państwo wynagrodzenie pracownikowi.
Mając na uwadze grożącą pracodawcy egzekucję, zapowiadaną przez pracownika, Szpital w dniu 12.08.2026 r. dokonał zapłaty należności z wyroku, a następnie naliczył należne składki na ubezpieczenie oraz podatek dochodowy od osób fizycznych, który odprowadzi zgodnie z terminem płatności podatku. Jako płatnik podatku dochodowego zastosowaliście Państwo literalne brzmienie przepisów art. 3 ust. 1 i art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tj. w wyroku Sąd przyznał pracownikowi wynagrodzenie za okres pozostawania bez pracy, a od wynagrodzenia ze stosunku pracy należy potrącić i odprowadzić podatek dochodowy.
Co prawda art. 47 kodeksu pracy stanowi o przyznaniu wynagrodzenia za okres pozostawania bez pracy, ale z racji tego, że w rzeczywistości pracownik nie świadczył w tym okresie pracy to świadczenie to ma faktycznie charakter odszkodowania/zadośćuczynienia, którego wysokość określa art. 47 Kodeksu pracy, a nie realnego wynagrodzenia. Niemniej jednak art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wprowadzający wyłączenia od opodatkowania wśród zwolnień nie wymienia wynagrodzenia za okres pozostawania bez pracy przyznawanego w razie przywrócenia pracownika do pracy.
Świadczenie to ma niewątpliwie charakter odszkodowania czy zadośćuczynienia a nie wynagrodzenia, gdyż nie wynika ze świadczenia pracy, jednakże nie zostało wymienione wśród zwolnień przedmiotowych. W tej sytuacji pracodawca, jako płatnik podatku dochodowego zmuszony był do jego potrącenia i pobrania.
Pytania
1. Czy pracodawca prawidłowo postąpił naliczając i potrącając podatek dochodowy od osób fizycznych od zasądzonego na rzecz przywróconego do pracy pracownika wynagrodzenia za okres pozostawania bez pracy, przyznanego w trybie art. 47 Kodeksu pracy? 2. Czy pracodawca powinien potraktować przysądzone pracownikowi wynagrodzenie za okres pozostawania bez pracy zgodnie z jego charakterem odszkodowawczym i uznać, że podlega zwolnieniu z podatku dochodowego mimo, że art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie wymienia go w katalogu świadczeń zwolnionych z opodatkowania?
Państwa stanowisko w sprawie
Ad. 1 Stoicie Państwo na stanowisku, że dokonanie naliczenia i potrącenia podatku dochodowego od osób fizycznych było prawidłowym postępowaniem i wynika z art. 3 ust. 1 i art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym potrącenie podatku było zasadne. Ad. 2 W zakresie pytania drugiego, stoicie Państwo na stanowisku, że nie ma podstaw do nadinterpretowana przesłanek do zwolnienia zasądzonego świadczenia jako odszkodowania zwolnionego z podatku dochodowego od osób fizycznych. Skoro ustawodawca nie objął zwolnieniem wynagrodzenia za okres pozostawania bez pracy, to tym bardziej pracodawca nie ma podstaw do takiej samodzielnej interpretacji.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przestawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
W świetle art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
Z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że: Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
Stosownie do art. 38 ust. 1 powyższej ustawy: Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
Na mocy art. 38 ust. 1a ww. ustawy: W terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o których mowa w art. 32-35, są obowiązani przesłać do urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby, roczną deklarację, według ustalonego wzoru.
Z art. 39 ust. 1 komentowanej ustawy wynika, że: Płatnicy, o których mowa w art. 32, art. 33 i art. 35, są obowiązani przesłać podatnikowi i urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania, imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru.
Informację, o której mowa w zdaniu pierwszym, sporządza się również w przypadku dokonywania wypłaty świadczeń określonych w art. 21 ust. 1 pkt 46, 74, 148 i 152-154. W informacji tej wykazuje się również dochody zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych. Aby zatem ocenić, czy ciążą na Państwu obowiązki płatnika, należy przeanalizować, czy wypłata wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy spowoduje powstanie u pracownika przychodu ze stosunku pracy, czy też stanowi odszkodowanie, które korzysta ze zwolnienia od opodatkowania.
W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie zdefiniował pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia. Nie oznacza to jednak dowolności w ich rozumieniu. Jednocześnie względy spójności systemu prawa uzasadniają, aby kryteria rozumienia pojęć niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych miały w pierwszej kolejności charakter kryteriów ustawowych. Konieczne staje się zatem zastosowanie wykładni systemowej zewnętrznej i odwołanie się do przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795 ze zm.).
Odwołując się zatem do prawa cywilnego stwierdzić należy, że świadczenie odszkodowawcze to najogólniej świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej szkody. Szkodą jest uszczerbek, jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we wszelkiego rodzaju dobrach przez prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i niemajątkowy. Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem „krzywda”. Pod tym pojęciem należy rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka wyrażające się zarówno w cierpieniu fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem niedozwolonym.
Do naprawienia krzywdy odnosi się termin „zadośćuczynienie”, natomiast „odszkodowanie” wiąże się z naprawieniem uszczerbku majątkowego. W Kodeksie cywilnym świadczenie odszkodowawcze wynika głównie z tytułu odpowiedzialności deliktowej (art. 415 i następne) lub odpowiedzialności kontraktowej (art. 471 i następne), a więc jest następstwem czynu niedozwolonego lub niewykonania bądź nienależytego wykonania zobowiązania. Powyższe regulacje, mają również zastosowanie do przepisów prawa pracy, choć w ograniczonym zakresie. Jak stanowi bowiem art. 300 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j.
Dz.U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.): W sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami prawa pracy. Powyższe oznacza, że przepisy Kodeksu cywilnego wybrane do zastosowania w prawie pracy (stosunku pracy) nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym podstawowe znaczenie dla regulacji stosunków pracy.
Na mocy art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r. poz. 1465 oraz z 2024 r. poz. 878, 1222, 1871 i 1965), z wyjątkiem: a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę, b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym, d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji, e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c, g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
Podkreślić należy, że ww. zwolnienie jest wyjątkiem od zasady powszechności opodatkowania, co oznacza, że wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą bezwzględnie wynikać z przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą. W związku z tym, tylko otrzymanie odszkodowania lub zadośćuczynienia wynikającego z ww. regulacji i aktów pozwala na zastosowanie zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przy jednoczesnym braku wyłączeń, o jakich mowa w lit. a-g tego przepisu.
Należy jednak zauważyć, że Kodeks pracy wyraźnie rozróżnia sytuacje, w których pracownikowi przysługuje odszkodowanie lub zadośćuczynienie, a w których przysługuje prawo do wynagrodzenia.
Stosownie do art. 45 § 1-3 ustawy Kodeks pracy: § 1. W razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony lub umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy – stosownie do żądania pracownika – orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu – o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu. § 2. Sąd pracy może nie uwzględnić żądania pracownika uznania wypowiedzenia za bezskuteczne lub przywrócenia do pracy, jeżeli ustali, że uwzględnienie takiego żądania jest niemożliwe lub niecelowe; w takim przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu.
Jeżeli przed wydaniem orzeczenia upłynął termin, do którego umowa o pracę zawarta na czas określony miała trwać, lub jeżeli przywrócenie do pracy byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego terminu, pracownikowi przysługuje wyłącznie odszkodowanie. § 3. Przepisu § 2 zdanie pierwsze nie stosuje się do pracowników, o których mowa w art. 39 i 177, oraz w przepisach szczególnych dotyczących ochrony pracowników przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem umowy o pracę, chyba że uwzględnienie żądania pracownika przywrócenia do pracy jest niemożliwe z przyczyn określonych w art. 411; w takim przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu.
W świetle art. 47 Kodeksu pracy: Pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, przysługuje wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, nie więcej jednak niż za 2 miesiące, a gdy okres wypowiedzenia wynosił 3 miesiące – nie więcej niż za 1 miesiąc. Jeżeli umowę o pracę rozwiązano z pracownikiem, o którym mowa w art. 39, albo z pracownicą w okresie ciąży oraz w okresie urlopu macierzyńskiego lub od dnia złożenia przez pracownika wniosku o udzielenie urlopu macierzyńskiego albo jego części – do dnia zakończenia tego urlopu, wynagrodzenie przysługuje za cały czas pozostawania bez pracy.
Dotyczy to także przypadku, gdy rozwiązanie umowy o pracę podlega ograniczeniu z mocy przepisu szczególnego. Zgodnie zaś z art. 39 ww. kodeksu: Pracodawca nie może wypowiedzieć umowy o pracę pracownikowi, któremu brakuje nie więcej niż 4 lata do osiągnięcia wieku emerytalnego, jeżeli okres zatrudnienia umożliwia mu uzyskanie prawa do emerytury z osiągnięciem tego wieku. Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że wyrokiem Sądu Okręgowego w (...), pracownik podlegający szczególnej ochronie został przywrócony do pracy.
Jednocześnie na podstawie art. 47 Kodeksu pracy, Sąd zasądził od Państwa na rzecz pracownika kwotę główną w wysokości (...) zł wraz z odsetkami – tytułem wynagrodzenia za cały okres pozostawania bez pracy. W związku z informacją o grożącej natychmiastowej egzekucji komorniczej, 12 sierpnia 2026 r. dokonali Państwo wypłaty zasądzonych należności. Od wypłaconej kwoty naliczyliście Państwo należne składki na ubezpieczenie społeczne oraz zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych. Dokonując powyższych czynności, oparli się Państwo na brzmieniu art. 3 ust. 1 i art. 12 ust 1 ustawy o PIT, traktując wypłaconą kwotę analogicznie jak wynagrodzenie ze stosunku pracy.
We wspomnianym wyżej art. 47 Kodeksu pracy ustawodawca jasno określił, że jeżeli umowę o pracę rozwiązano z pracownikiem objętym ochroną przedemerytalną, a pracownik ten podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy – to pracownikowi temu przysługuje wynagrodzenie za cały czas pozostawania bez pracy. W przepisie tym ustawodawca wyraźnie wskazał, że świadczeniem przysługującym takiemu pracownikowi jest wynagrodzenie, a nie jak ma to miejsce np. w przypadku naruszenia przepisów o wypowiadaniu umów o pracę – odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia (art. 58 Kodeksu pracy).
Wydane orzeczenie Sądu zobowiązało Państwa do wypłaty świadczenia pieniężnego na podstawie art. 47 Kodeksu pracy. Wynagrodzenie to objęło cały okres pozostawania Państwa pracownika bez pracy. Zatem zasądzone wynagrodzenie jest świadczeniem związanym bezpośrednio ze stosunkiem pracy. Kwota wypłaconego wynagrodzenia stanowić więc będzie dla Państwa byłego pracownika przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponieważ nie jest ono odszkodowaniem, oznacza to, że do wypłaconego wynagrodzenia nie będzie mógł mieć zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 3 tej ustawy.
Wskazany wyżej przepis odnosi się literalnie do odszkodowań i zadośćuczynień, zaś w Państwa sprawie pracownik został przywrócony do pracy i otrzyma wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy. Wystąpił więc ciąg przyczynowo-skutkowy, w którym w związku z przywróceniem do pracy, pracownikowi przysługiwało wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy. Gdyby w Państwa sprawie Sąd orzekł, że pracownikowi przysługuje odszkodowanie, przywrócenie do pracy by nie wystąpiło. Decyzja Sądu o przywróceniu do pracy implikuje zatem dalszy kierunek przysługujących świadczeń, tj. ich podstawę i rodzaj.
Wobec powyższego, w związku z wypłatą pracownikowi wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy, ciążyły na Państwu obowiązki płatnika wynikające z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Byli więc Państwo zobowiązani do poboru i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych, a także do spełnienia obowiązku informacyjnego (sporządzenia informacji PIT-11 i PIT- 4R). Tym samym Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Niniejszą interpretację wydano w oparciu o opis stanu faktycznego przedstawiony we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
Nie prowadzę postępowania dowodowego, ograniczam się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyrażam swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że stan/zdarzenie opisane we wniosku różni się od stanu/zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Państwa chroniła. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j.
Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.