INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007r. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Urzędu Miejskiego przedstawione we wniosku z dnia 04 lutego 2009r. (data wpływu do tut.
Biura – 13 lutego 2009r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania podatkiem dochodowym dofinansowania z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych kosztów wycieczki dla pracownika – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 12 lutego 2009r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania podatkiem dochodowym dofinansowania z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych kosztów wycieczki dla pracownika.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Urząd Miejski jest jednostką budżetową prowadzącą działalność socjalną (Dz. U. z 1996r. Nr 70, poz. 335 ze zm.). Pracodawca – w ramach tej działalności organizuje ze środków odpisu na Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych wycieczki zamiejscowe dla zainteresowanych pracowników, pokrywając w znacznej części ich koszty (wysokość dofinansowania zależna jest od kosztów imprezy). Faktury dotyczące wycieczki określają miejsce wycieczki, termin oraz całkowity koszt wycieczki – nie określają liczby uczestników. Pracodawca dysponuje listą uczestników wycieczki.
Możliwe jest określenie kosztów wycieczki przypadających na pracownika. Proponuje się, aby podatek dochodowy od świadczeń finansowanych z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, które są imiennie adresowane do konkretnych osób, był potrącany z wynagrodzenia Za pracę na podstawie zgody wyrażonej przez pracownika w pisemnym oświadczeniu. Oświadczenie takie winno zostać złożone przez pracownika w momencie zadeklarowania uczestnictwa w wycieczce-imprezie.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy świadczenie pracodawcy dla pracownika w postaci bezpłatnego w całości lub części uczestnictwa w wycieczce-imprezie będzie przychodem ze stosunku pracy, zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdzie przychód pracownika z tego tytułu ustala się w oparciu o zasady określone w art. 11 ust. 2a ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Zdaniem wnioskodawcy, w przypadku nieodpłatnych świadczeń (a za takie należy uznać uczestnictwo w imprezie integracyjnej lub wycieczce) – będą one przychodem pracownika z pracy jedynie wtedy, gdy są imiennie skierowane do konkretnego pracownika (tj. gdy jest możliwe określenie konkretnej wysokości świadczenia przypadającej na danego pracownika). W takim przypadku wartość tych świadczeń należy zakwalifikować do przychodów ze stosunku pracy zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy. Przychód pracownika z tego tytułu ustala się w oparciu o zasady określone w art. 11 ust. 2a ustawy. Płatnik jest obowiązany pobrać zaliczki na podatek dochodowy według zasad określonych w art. 31 i 32 ustawy.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52 i 52a i 52c tej ustawy oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Przepis art. 10 ust. 1 ww. ustawy wymienia poszczególne źródła przychodów podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
Natomiast zgodnie z art. 12 ust. 1 cytowanej ustawy, przychodem ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Z przytoczonych przepisów wynika zatem, że świadczenia rzeczowe nieodpłatne lub częściowo odpłatne, stanowią przychód podlegający opodatkowaniu, bowiem tego rodzaju przychód nie mieści się w katalogu zwolnień określonych w art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wysokość tego nieodpłatnego świadczenia ustala się na podstawie art. 11 ust. 2a pkt 2 ww. ustawy, tj. wg ceny zakupu danej usługi. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się: jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu.
Od ww. nieodpłatnego świadczenia wnioskodawca jako płatnik obowiązany jest do poboru zaliczki na podatek dochodowy na zasadach określonych w art. 31 i art. 32 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W świetle powyższego stanowisko wnioskodawcy należy uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, ul. Prosta 10, 25-366 Kielce, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.