INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U.
Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 7 listopada 2013 r. (data wpływu 8 listopada 2013 r.), uzupełniony pismem z dnia 30 stycznia 2014 r. (data wpływu 3 lutego 2014 r.), o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w odniesieniu do pytań od 1 do 4 – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 8 listopada 2013 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.
W związku ze stwierdzeniem braków formalnych, o których mowa w art. 14f § 2 oraz art. 14b § 3, pismem z dnia 20 stycznia 2014 r. nr ILPB2/415-1073/13-2/WM, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów wezwał Wnioskodawczynię do uzupełnienia braków formalnych wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Jednocześnie poinformowano Zainteresowaną, że w przypadku uzupełnienia podania tylko o niektóre wyżej wskazane elementy, wniosek będzie podlegał rozpatrzeniu tylko w zakresie tego podatku, w stosunku do którego zostaną uzupełnione wszystkie braki formalne, w pozostałej zaś części wniosek zostanie pozostawiony bez rozpatrzenia.
Ponadto, poinformowano, że stosownie do postanowień art. 139 § 4 w zw. z art. 14d Ordynacji podatkowej, okresu oczekiwania między wezwaniem przez organ a jego uzupełnieniem przez Wnioskodawczynię nie wlicza się do trzymiesięcznego terminu przewidzianego na wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Wezwanie wysłano w dniu 20 stycznia 2014 r. (skutecznie doręczono dnia 23 stycznia 2014 r.), zaś w dniu 3 lutego 2014 r. Zainteresowana uzupełniła ww. wniosek (data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego – 31 stycznia 2014 r.).
Z uwagi na fakt, że pismo stanowiące uzupełnienie wniosku zostało złożone z uchybieniem ustawowego 7-dniowego terminu, wskazać należy, że przedmiotem niniejszej interpretacji są zagadnienia odnoszące się wyłącznie do pytań: od pierwszego do czwartego, natomiast w zakresie pytania piątego dnia 7 lutego 2014 r. wydane zostało odrębne rozstrzygnięcie nr ILPB2/415-1073/13-4/WM. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Na podstawie orzeczenia sądu rejonowego z dnia 6 września 2012 r. Wnioskodawczyni nabyła w wyniku zniesienia współwłasności prawo własności nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym o wartości 130 000,00 zł.
Jednocześnie Zainteresowana została zobowiązana do spłaty udziałów pozostałych współwłaścicieli na łączną kwotę 97 500,00 zł. Z tytułu nabycia prawa własności nieruchomości Wnioskodawczyni uiściła podatek od czynności cywilnoprawnych w kwocie 1 950,00 zł. Dnia 17 lipca 2013 r. Zainteresowana zbyła przedmiotową nieruchomość za kwotę 155 000,00 zł. Wnioskodawczyni nadmieniła, że nieruchomość, o której mowa powyżej, została nabyta w drodze spadkobrania po osobach zmarłych w 2000 r. i 2003 r. W jej skład wchodziła działka o pow. 575 m2 oraz dom o pow. 82 m2. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania. Od jakiej kwoty Wnioskodawczyni winna uiścić podatek dochodowy?
Czy kwota spłaty udziałów w wysokości 97 500,00 zł stanowi koszt uzyskania przychodu? Czy uiszczony podatek PCC w kwocie 1 950,00 zł stanowi koszt uzyskania przychodu? Czy przeznaczając pieniądze uzyskane ze sprzedaży na cele mieszkaniowe Zainteresowana zwolni się z obowiązku uiszczenia podatku od dochodu z tytułu sprzedaży nieruchomości? Jeśli tak, to w jakim okresie Wnioskodawczyni winna dokonać wydatku na cele mieszkaniowe? Zdaniem Wnioskodawczyni, kwoty spłaty udziałów oraz kwota uiszczonego podatku PCC stanowi koszt uzyskania przychodu. Zatem, w opinii Zainteresowanej, podstawą opodatkowania jest kwota 55 550,00 zł.
Wnioskodawczyni stanęła na stanowisku, że w sytuacji wydatkowania ww. kwoty na cele mieszkaniowe nie byłaby zobowiązana do uiszczenia podatku dochodowego z tytułu sprzedaży przedmiotowej nieruchomości. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.
Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy, źródłem przychodów jest odpłatne zbycie: nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, prawa wieczystego użytkowania gruntów, – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. W przypadku sprzedaży nieruchomości decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ma moment jej nabycia.
Z analizy wniosku wynika, że Zainteresowana nabyła udział w nieruchomości w drodze spadkobrania po osobach zmarłych w 2000 r. i 2003 r. Następnie, w wyniku zniesienia współwłasności Wnioskodawczyni stała się wyłącznym właścicielem przedmiotowej nieruchomości. Jednakże sąd rejonowy, który wydał orzeczenie dotyczące ww. zniesienia współwłasności, orzekł o obowiązku spłat na rzecz pozostałych współwłaścicieli.
Przedmiotowa nieruchomość została zbyta przez Zainteresowaną dnia 17 lipca 2013 r. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 922 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t.j. z dnia 17 grudnia 2013 r.; Dz.U. z 2014 r. poz. 121) spadek to prawa i obowiązki zmarłego wynikające ze stosunków cywilnoprawnych, które z chwilą śmierci przechodzą na następców prawnych. W myśl art. 924 ww. Kodeksu, spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy, natomiast spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku (art. 926 Kodeksu cywilnego). Natomiast stosownie do z art. 1025 § 1 Kodeksu cywilnego prawomocne postanowienie sądu stwierdza jedynie nabycie spadku przez spadkobiercę.
Zgodnie z art. 1035 ustawy Kodeks cywilny, jeżeli spadek przypada kilku spadkobiercom, do wspólności majątku spadkowego stosuje się przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych. Do momentu zniesienia tej współwłasności lub dokonania działu spadku, spadkobiercy są współwłaścicielami rzeczy i praw wchodzących w skład spadku. Jednak zgodnie z art. 1036 ww. ustawy istnieje możliwość rozporządzenia przez spadkobierców prawem lub rzeczą należącą do spadku, mimo istnienia współwłasności, jeśli następuje to za zgodną wolą wszystkich spadkobierców.
Zniesienie współwłasności nie stanowi nabycia rzeczy, jeżeli mieści się w ramach udziału, jaki przypadał byłym współwłaścicielom w rzeczy wspólnej i odbył się bez spłat i dopłat. Gdy w wyniku zniesienia współwłasności udział danej osoby ulega powiększeniu mamy do czynienia z nabyciem, gdyż zwiększa się stan jej majątku osobistego. Analogicznie, okoliczność, że udział innego współwłaściciela ulega pomniejszeniu, traktowana być musi w kategorii zbycia, gdyż w ten sposób ulega pomniejszeniu zarówno zakres dotychczasowego władztwa tej osoby nad rzeczą (tu nieruchomością), jak też stan jej majątku osobistego.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt analizowanej sprawy zauważyć należy, że wartość nieruchomości, której Wnioskodawczyni stała się wyłącznym właścicielem w wyniku zniesienia współwłasności dokonanego orzeczeniem sądu rejonowego z dnia 6 września 2012 r. przekracza wartości Jej pierwotnego udziału w spadku. Wskazać bowiem należy, że na skutek orzeczenia ww. sądu Zainteresowana stała się wyłącznym właścicielem przedmiotowej nieruchomości. Zatem, stwierdzić należy, że Wnioskodawczyni nabyła przedmiotową nieruchomość w kilku datach, tj.: w 2000 r. i 2003 r. – w drodze spadkobrania; oraz w 2012 r. – w drodze zniesienia współwłasności nieruchomości.
W konsekwencji, stwierdzić należy, że sprzedaż przedmiotowej nieruchomości – w części nabytej w drodze spadkobrania – nie stanowiła źródła przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwagi na upływ pięcioletniego terminu wskazanego w tym przepisie, licząc od końca lat kalendarzowych, w których miało miejsce nabycie (tj. 2000 r. i 2003 r.).
Co się zaś tyczy skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości – w części nabytej w drodze zniesienia współwłasności w 2012 r. – stwierdzić należy, że zastosowanie znajdą przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2009 r. Wskazać bowiem należy, że ustawą z dnia 6 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 209, poz. 1316 ze zm.) zmieniono m.in. zasady opodatkowania przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Nowe zasady opodatkowania, zgodnie z art. 14 ustawy zmieniającej, mają zastosowanie do uzyskanych dochodów (poniesionej straty) od dnia 1 stycznia 2009 r. Zgodnie z art. 30e ust. 1 i 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać: dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c i obliczyć należny podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131. Stosownie do ust. 2 artykułu 30e ww. ustawy, podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.
Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy, dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych.
W myśl przywołanego wyżej art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej w wysokości wartości rynkowej.
Koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania (art. 22 ust. 6c ww. ustawy).
Z kolei, zgodnie z art. 22 ust. 6d ww. ustawy, za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn.
Ponadto, wysokość nakładów, o których mowa w cytowanych wyżej ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych (art. 22 ust. 6e ww. ustawy). Jak wskazano we wniosku Zainteresowana stała się jedynym właścicielem przedmiotowej nieruchomości z jednoczesnym obowiązkiem spłat na rzecz pozostałych współwłaścicieli. Ponadto, Wnioskodawczyni z tytułu nabycia prawa własności nieruchomości uiściła podatek od czynności cywilnoprawnych.
Reasumując, stwierdzić należy, że sprzedaż nieruchomości w części nabytej w drodze zniesienia współwłasności w 2012 r. stanowi źródło przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Kosztem uzyskania przychodu z tej sprzedaży – w części nabytej w 2012 r. – może być udokumentowana kwota faktycznych spłat na rzecz pozostałych spadkobierców (byłych współwłaścicieli), ponieważ mieści się ona w kategorii kosztów nabycia, o których mowa w ww. art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zastrzec jednakże należy, że aby rzeczone spłaty mogły być odliczone od przychodu ze zbycia nieruchomości spłaty te muszą być udokumentowane, czyli wydatek musi być faktycznie poniesiony. Ponadto, zgodzić należy się z twierdzeniem Zainteresowanej, w myśl którego do kategorii kosztów uzyskania przychodu można zaliczyć zapłacony podatek od czynności cywilnoprawnych. Poniesienie bowiem tego wydatku było niezbędne przy nabyciu przedmiotowej nieruchomości.
Nadmienić również należy, że w przypadku osiągnięcia dochodu ze sprzedaży nieruchomości – w części nabytej w drodze zniesienia współwłasności w 2012 r. – obliczonego zgodnie z cytowanym wyżej art. 30e ust. 2 ww. ustawy, możliwe jest skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego z tytułu wydatkowania uzyskanych ze sprzedaży środków na własne cele mieszkaniowe (art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy podatkowej) przy spełnieniu wszystkich ustawowych przesłanek.
Końcowo, wskazać należy, że zgodnie z art. 14b § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wydając interpretację w trybie ww. przepisu Organ Interpretacyjny nie oblicza wysokości dochodu. W związku z tym, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu nie ustosunkował się do przedstawionych przez Zainteresowaną obliczeń. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.