INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana przedstawione we wniosku z dnia 11.03.2013 r. (data wpływu 13.03.2013 r.) oraz w piśmie z dnia 16.05.2013 r. (data nadania 16.05.2013 r., data wpływu 20.05.2013 r.) uzupełniającym braki formalne na wezwanie z dnia 13.05.2013 r. Nr IPPB4/415-178/13-2/MS (data nadania 13.05.2013 r., data doręczenia 15.05.2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia z opodatkowania zasądzonego na rzecz pracownika odszkodowania – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 11.03.2013 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia z opodatkowania zasądzonego na rzecz pracownika odszkodowania. Z uwagi na braki formalne, pismem Nr IPPB4/415-178/13-2/MS z dnia 13.05.2013 r. (data nadania 13.05.2013 r., data doręczenia 15.05.2013 r.) tut.
Organ wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia przedmiotowego wniosku poprzez wskazanie właściwego numeru identyfikacji podatkowej (NIP bądź PESEL) Wnioskodawcy, wskazanie i uzupełnienie danych identyfikacyjnych Wnioskodawcy zgodnie ze wzorem wniosku ORD-IN, złożenie oświadczenia i podpisu Wnioskodawcy lub osoby upoważnionej, wskazanie przepisów prawa podatkowego będących przedmiotem interpretacji indywidualnej, doprecyzowanie stanu faktycznego, wskazanie przepisów prawa podatkowego będących przedmiotem interpretacji indywidualnej. Pismem z dnia 16.05.2013 r. (data nadania 16.05.2013 r., data wpływu 20.05.2013 r.) Wnioskodawca uzupełnił wniosek w terminie.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Dnia 04 października 2012 roku Sąd Rejonowy, wydał orzeczenie potwierdzające ugodę zawartą pomiędzy Wnioskodawcą, a pozwaną Spółką z o.o. Na postawie pkt. 1 przedmiotowej ugody pozwana Spółka zobowiązała się wypłacić powodowi 5.682,36 zł (pięć tysięcy sześćset osiemdziesiąt dwa złote trzydzieści sześć groszy) tytułem odszkodowania stanowiącego równowartość wynagrodzenia za okres dwóch miesięcy z tytułu rozwiązania umowy o pracę. Wysokość ww. odszkodowania została ustalona w oparciu o przepisy obowiązującego Kodeksu pracy.
W uzupełnieniu wniosku z dnia 16.05.2013 r. Wnioskodawca doprecyzował, iż przepisy Kodeksu pracy występujące w poniższym stanie faktycznym są następujące: Art. 30 KP § 4; Art. 45 KP § 1; Art. 45 KP § 2; Art. 47 KP indeks 1. Wnioskodawca był zatrudniony w Spółce z o.o. na stanowisku krawiec od 01 października 2010 roku do 07 maja 2012 roku. Dnia 07 maja 2012 roku Wnioskodawca otrzymał wypowiedzenie z pracy. Powodem rozwiązania umowy według pracodawcy była reorganizacja struktury firmy. Zdaniem Wnioskodawcy podana przyczyna wypowiedzenia narusza przepisy Kodeksu pracy.
Wypowiedzenie było nieuzasadnione w świetle przepisów art. 30 KP § 4, gdyż zostało dokonane w sposób zbyt ogólnikowy i niekonkretny. Art. 30 § 4 W oświadczeniu pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony lub o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia powinna być wskazana przyczyna uzasadniająca wypowiedzenie lub rozwiązanie umowy. Podana przyczyna była dla powoda niezrozumiała i w jego opinii nierzeczywista. W związku z ww. wątpliwościami powód zgodnie z art. 45 KP § 1 wniósł do Sądu Pracy o orzeczenie o bezskuteczności dokonanego wypowiedzenia.
Art. 45 § 1 W razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy - stosownie do żądania pracownika - orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu - o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu. Na pierwszym posiedzeniu Sąd zasugerował stronom ugodę i wyznaczył kolejny termin. W międzyczasie strony doszły do porozumienia, a w związku z tym faktem Sąd wyznaczył termin na podpisanie ugody. Dnia 04 października 2012 roku doszło do ugody sądowej.
Sąd Rejonowy wydal orzeczenie potwierdzające ugodę zawartą pomiędzy Wnioskodawcą, a pozwaną Spółką z o.o. Na postawie pkt. 1 przedmiotowej ugody pozwana Spółka zobowiązała się wypłacić powodowi 5.682,36 zł (pięć tysięcy sześćset osiemdziesiąt dwa złote trzydzieści sześć groszy) tytułem odszkodowania stanowiącego równowartość wynagrodzenia za okres dwóch miesięcy z tytułu rozwiązania umowy o pracę. Wysokość oraz zasady ustalania odszkodowania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw, tj. art. 45 w związku z art. 47 Kodeksu pracy.
Art. 45 § 2 Sąd pracy może nie uwzględnić żądania pracownika uznania wypowiedzenia za bezskuteczne lub przywrócenia do pracy, jeżeli ustali, że uwzględnienie takiego żądania jest niemożliwe lub niecelowe; w takim przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu. Art. 47 indeks 1 Odszkodowanie, o którym mowa w art. 45, przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres wypowiedzenia. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy od wypłaconego odszkodowania należy zapłacić podatek dochodowy? Zdaniem Wnioskodawcy, Nawiązując do art. 9 ust. 1 Ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj.
Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.) wiadomo, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszystkie dochody za wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a, 52c, a także dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają więc wszystkie dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały wymienione przez ustawodawcę, jako zwolnione od podatku, bądź od których zaniechano poboru podatku, w drodze rozporządzenia wydanego przez Ministra Finansów.
Odnosząc się do art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, z wyjątkiem: określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę; odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników; odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym; odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji; odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną; odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c, odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
Wśród wyjątków wymienionych enumeratywnie w art. 21 ust. 1 pkt 3 Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ugoda sądowa dot. nieprawidłowego rozwiązania umowy o pracę nie została wskazana. Istotnym jest, że zwolnieniem określonym cytowanej ustawy, objęte są te odszkodowania, których wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie łych ustaw czyli tak jak miało to miejsce w opisanym przypadku.
Z przedstawionego stanu faktycznego oraz zacytowanych powyżej przepisów prawa wynika, iż zasądzone tytułem ugody sądowej odszkodowanie ma prawo korzystać ze zwolnienia od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż jego wysokość i zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw, tj. art. 45 w związku z art. 47 Kodeksu pracy. Podobne stanowisko zajął Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z dnia 07.09.2012 r. nr IPPB4/415-516/12-2/JK3. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a, 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zatem wszelkie dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę, jako zwolnione od podatku, bądź od których zaniechano poboru podatku, w drodze rozporządzenia wydanego przez Ministra Finansów.
Jednakże zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, z wyjątkiem: określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę, odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn nie dotyczących pracowników, odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym, odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji, odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c, odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
Należy jednak podkreślić, że zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy, objęte są tylko te odszkodowania, których wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw. Oznacza to, że zwolnienie nie obejmuje wszystkich odszkodowań, a tylko te, których wysokość lub zasady ustalania zostały określone wprost w stosownych przepisach prawa. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca był zatrudniony w Spółce na stanowisku krawiec od 01 października 2010 roku do 07 maja 2012 r. Dnia 07 maja 2012 roku Wnioskodawca otrzymał wypowiedzenie z pracy.
Powodem rozwiązania umowy według pracodawcy była reorganizacja struktury firmy. Zdaniem Wnioskodawcy podana przyczyna wypowiedzenia narusza przepisy Kodeksu pracy. Wnioskodawca zgodnie z art. 45 KP § 1 wniósł do Sądu Pracy o orzeczenie o bezskuteczności dokonanego wypowiedzenia. Dnia 04 października 2012 roku doszło do ugody sądowej. Sąd Rejonowy wydal orzeczenie potwierdzające ugodę zawartą pomiędzy powodem - Wnioskodawcą, a pozwaną Spółką. Na postawie pkt. 1 przedmiotowej ugody pozwana Spółka zobowiązała się wypłacić powodowi 5.682,36 zł tytułem odszkodowania stanowiącego równowartość wynagrodzenia za okres dwóch miesięcy z tytułu rozwiązania umowy o pracę.
Kwestie dotyczące stosunku pracy, w tym wypłaty odszkodowań z tytułu niesłusznego zwolnienia z pracy przez pracodawcę zawarte zostały w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.). W myśl art. 45 § 1 ww. ustawy, w razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, Sąd Pracy – stosownie do żądania pracownika – orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu – o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu.
Sąd pracy może nie uwzględnić żądania pracownika uznania wypowiedzenia za bezskuteczne lub przywrócenia do pracy, jeżeli ustali, że uwzględnienie takiego żądania jest niemożliwe lub niecelowe; w takim przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu (art. 45 § 2 ustawy). Przepisu § 2 nie stosuje się do pracowników, o których mowa w art. 39 i 177, oraz w przepisach szczególnych dotyczących ochrony pracowników przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem umowy o pracę, chyba że uwzględnienie żądania pracownika przywrócenia do pracy jest niemożliwe z przyczyn określonych w art. 41¹; w takim przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu (art. 45 § 3 ww. ustawy).
Zgodnie z art. 47¹ Kodeks pracy, odszkodowanie, o którym mowa w art. 45, przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres wypowiedzenia. Odnosząc powołane przepisy prawa do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego stwierdzić należy, iż zasądzone na rzecz Wnioskodawcy odszkodowanie z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę, korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem jego wysokość oraz zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw, tj. art. 45 w związku z art. 47¹ Kodeksu pracy.
Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz powołane powyżej przepisy prawa należy stwierdzić, iż wypłacone Wnioskodawcy odszkodowanie na podstawie ugody sądowej, która została zawarta pomiędzy Wnioskodawcą, a pracodawcą w dniu 04.10.2012 roku korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem jego wysokość oraz zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw, tj. art. 45 w związku z art. 47¹ Kodeksu pracy.
Odnosząc się do powołanej przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnej należy stwierdzić, że interpretacja ta zapadła w indywidualnej sprawie i nie jest wiążąca dla organu wydającego przedmiotową interpretację. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku ul.1-ego Maja 10, 09-402 Płock.