INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 2 i § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 30 kwietnia 2013 r. (data wpływu do Izby Skarbowej w Łodzi 6 maja 2013 r., do BKIP w Piotrkowie Tryb.
8 maja 2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczania podatku naliczonego związanego z modernizacją pomieszczeń oraz sposobu realizacji tego prawa – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 6 maja 2013 r. do Izby Skarbowej w Łodzi został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczania podatku naliczonego związanego z modernizacją pomieszczeń oraz sposobu realizacji tego prawa.
Wyżej wskazany wniosek został przesłany do Biura Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Tryb., celem rozpatrzenia zgodnie z właściwością (data wpływu 8 maja 2013 r.). W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. W II połowie br. Wojewoda planuje podpisanie umowy na termomodernizację budynków Urzędu Wojewódzkiego w ramach programu priorytetowego „System zielonych inwestycji (GIS – Green Investment Scheme) zarządzanie energią w budynkach wybranych podmiotów sektora finansów publicznych.
Projekt będzie realizowany ze środków Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w latach 2013 – 2015 w proporcjach 96,5 % NFOŚ i środków własnych państwowej jednostki budżetowej (3,5 %). Termomodernizacja będzie obejmować: Modernizację instalacji c. w. Ocieplenie stropodachu budynków w tym sal konferencyjnych, dachu kopuły. Wymianę stolarki okiennej. Modernizację systemu grzewczego, polegającą na wykonaniu nowej instalacji grzewczej powietrznej. Ocieplenie ścian zewnętrznych i nadwiesza. Wymianę oświetlenia wewnętrznego (światło LED). Opracowanie dokumentacji technicznej robót. Podstawową działalnością Wojewody są zadania statutowe z zakresu administracji rządowej.
Powierzchnia zajmowana na działalność statutową wynosi 13.809,04 m2 i w ramach tej działalności Wojewoda nie ma prawa do rozliczania podatku od towarów i usług. W celu zapewnienia właściwych warunków pracy pracowników Urzędu Wojewoda wynajmuje pomieszczenia na kiosk, sklepik, stołówkę, pocztę, bankomat, uzyskując czynsz najmu opodatkowany stawką podstawową oraz zwrot kosztów utrzymania (media) według stawek wynikających z faktur zakupu. W ramach tej działalności dokonuje odliczanie podatku VAT z tytułu refakturowania mediów na te jednostki.
Odliczony podatek od mediów obniża wydatki urzędu, natomiast dochody z najmu odprowadzane są na rachunek budżetu państwa, zaś podatek należny do Urzędu Skarbowego. Powierzchnie przeznaczone na działalność komercyjną to 953,51 m2. W ramach planowania inwestycji wydzielona zostanie powierzchnia komercyjna (kiosk, sklepik, poczta, stołówka, bankomat). Koszty inwestycji wydzielonych pomieszczeń będą finansowane ze środków jednostki budżetowej. Wojewoda wynajmuje również powierzchnie takim jednostkom jak: Fundusz ... Związek … Zarząd Związku ... Komisja … Urząd ... Powierzchnia zajmowana przez te jednostki wynosi 643,40 m2. Jednostki te realizują w tych pomieszczeniach swoją działalność statutową.
Wojewoda od tych jednostek pobiera czynsz najmu opodatkowany stawką podstawową VAT oraz zwrot kosztów utrzymania (media) opodatkowanych stawką wynikającą z faktur zakupu mediów. Czynsz najmu odprowadza na rachunek dochodów budżetu państwa, natomiast rozliczany z Urzędem Skarbowym podatek VAT od mediów pomniejsza koszty urzędu. Pomieszczenia wynajmowane są również pod potrzeby Starostwa Powiatowego realizującego zadania nałożone ustawą o samorządzie powiatowym.
W przypadku Starostwa pobierany jest czynsz najmu ze stawką zwolnioną zgodnie z oświadczeniem złożonym przez Starostwo Powiatowe, z którego wynika, że jest ono jednostką sektora finansów publicznych wymienioną w art. 9 pkt 3 ustawy o finansach publicznych oraz refakturowane są koszty mediów i z tego tytułu odliczany jest podatek VAT pomniejszający koszty urzędu. Natomiast uzyskane dochody netto przekazywane są na rachunek budżetu państwa.
Powierzchnia zajmowana przez starostwo wynosi 2.487,80 m2. Ponadto w pomieszczeniach urzędu zlokalizowane są jednostki administracji zespolonej tj., Kuratorium Oświaty, Inspektorat Ochrony Środowiska, Inspektorat Nadzoru Budowlanego, administracji niezespolonej –Urząd... Wojewoda zapewnia również pomieszczenia takim jednostkom jak: Urząd…, Biuro …, Kolegium ..., ich powierzchnia wynosi 2.702,30 m2. Realizują ona zadania nałożone na Wojewodę. Jednostki te obciążone są fakturami VAT jedynie za zwrot kosztów utrzymania wg stawek wynikających z faktur zakupu. Natomiast rozliczany z Urzędem Skarbowym podatek VAT od mediów pomniejsza koszty urzędu.
Ponadto Wojewoda pobiera opłaty za miejsca parkingowe przed urzędem oraz świadczy usługi naprawy samochodów. Zakupy i usługi dokonywane w ramach planowanej inwestycji będą dotyczyły zarówno czynności opodatkowanych, zwolnionych oraz niepodlegających opodatkowaniu. Faktury opisywanej inwestycji będą wystawiane w ramach projektu na Urząd Wojewódzki. W ramach termomodernizacji nie będzie możliwości odrębnego przyporządkowania kwot podatku naliczonego związanego z czynnościami opodatkowanymi podatkiem od towarów i usług, zwolnionymi z opodatkowania lub niepodlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy Wojewoda ma prawo do odliczania podatku naliczonego od towarów i usług od modernizowanych pomieszczeń? Jeśli Wojewoda będzie miał prawo do odzyskania podatku naliczonego, to jaką metodę należy stosować do jego odliczenia od zrealizowanych zakupów i usług ww. projektu? Zdaniem Wnioskodawcy, za podatników VAT nie uznaje się organów władzy państwowej w tym urzędów obsługujących te organy. Wojewoda realizuje w głównej mierze nałożone zadanie statutowe, w tym finansowane ze środków UE oraz w niewielkim zakresie świadczy usługi z tytułu najmu i użyczenia. W przypadku planowanej inwestycji nie przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
W świetle art. 86 ust. 7b ustawy, w przypadku nakładów ponoszonych na nabycie, w tym na nabycie praw wieczystego użytkowania gruntów, oraz wytworzenie nieruchomości, stanowiącej majątek przedsiębiorstwa danego podatnika, wykorzystywanej zarówno do celów prowadzonej przez tego podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych, w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, których nie da się w całości przypisać działalności gospodarczej, podatek naliczony oblicza się według udziału procentowego, w jakim dana nieruchomość wykorzystywana jest do celów działalności gospodarczej.
Ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, min. tego, że zakupy będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.
Jak stanowi art. 88 ust. 4 ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 20. Stosownie do cytowanych wyżej przepisów prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Przedstawiona powyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.
Należy również podkreślić, iż prawo do odliczenia podatku naliczonego, jako integralna część systemu VAT, w zasadzie nie może być ograniczane, ani pod względem czasu, ani też pod względem zakresu przedmiotowego. Nie jest to bowiem wyjątkowy przywilej podatnika, lecz jego fundamentalne prawo. Możność wykonania tego prawa powinna być zapewniona niezwłocznie i względem wszystkich kwot podatku, które zostały pobrane (naliczone) od transakcji związanych z zakupami. Decydujące znaczenie dla oceny istnienia prawa do odliczenia ma zamierzony (deklarowany) związek podatku naliczonego z czynnościami opodatkowanymi.
W myśl art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Pod pojęciem działalności gospodarczej, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej. Należy zauważyć, że w myśl art. 15 ust. 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007r. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz. UE.L. Nr 347), zgodnie z którym krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.
Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji. Na podstawie § 13 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.
U. z 2013 r., poz. 247, z późn. zm.), zwalnia się od podatku czynności związane z wykonywaniem zadań publicznych nałożonych odrębnymi przepisami, wykonywane w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność przez jednostki samorządu terytorialnego, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
Analiza wskazanych powyżej przepisów prowadzi do następujących wniosków: wyłączenie organów władzy publicznej i urzędów obsługujących te organy z kategorii podatników podatku od towarów i usług oraz zwolnienie od podatku jednostek samorządu terytorialnego ma charakter wyłącznie podmiotowo – przedmiotowy, w celu skorzystania przez ww. podmioty z wyłączenia lub ze zwolnienia od podatku konieczne jest spełnienie dwóch kumulatywnych warunków: czynności – co do zasady podlegające opodatkowaniu VAT – muszą być wykonane przez ściśle określone podmioty, ponadto czynności te muszą być wykonywane w ramach sprawowanego przez te podmioty władztwa publicznego.
W związku z powyższym należy podkreślić, iż tylko spełnienie ww. warunków łącznie daje możliwość legalnego wyłączenia z kategorii podatników podatku od towarów i usług na mocy art. 15 ust. 6 ustawy, lub zwolnienia realizowanych czynności od podatku, w oparciu o § 13 ust. 1 pkt 12 powołanego wyżej rozporządzenia.
Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych.
Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy) czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy, itd., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych). W świetle art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. Nr 31, poz. 206 ze zm.), wojewodowie wykonują zadania administracji rządowej w województwie. W świetle art. 13 ww. ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie, wojewoda wykonuje zadania przy pomocy urzędu wojewódzkiego oraz organów rządowej administracji zespolonej w województwie.
Tak więc to wojewoda jest podmiotem uprawnionym do działania na terenie województwa w zakresie realizowanych zadań. Urząd wojewódzki jest aparatem obsługującym wojewodę. Wobec powyższego tut. Organ dokonał niniejszego rozstrzygnięcia, biorąc pod uwagę nierozerwalne i niepodzielne powiązania podmiotowe Wojewody i Urzędu Wojewódzkiego, działającego w imieniu i na rzecz Wojewody. Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca planuje podpisanie umowy na termomodernizację budynków Urzędu Wojewódzkiego w ramach programu priorytetowego „System zielonych inwestycji (GIS – Green Investment Scheme) zarządzanie energią w budynkach wybranych podmiotów sektora finansów publicznych.
Projekt będzie realizowany ze środków Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w latach 2013 – 2015 w proporcjach 96,5 % NFOŚ i środków własnych państwowej jednostki budżetowej (3,5 %). Podstawową działalnością Wojewody są zadania statutowe z zakresu administracji rządowej. Powierzchnia zajmowana na działalność statutową wynosi 13.809,04 m2 i w ramach tej działalności Wojewoda nie ma prawa do rozliczania podatku od towarów i usług.
W celu zapewnienia właściwych warunków pracy pracowników urzędu Wojewoda wynajmuje pomieszczenia na kiosk, sklepik, stołówkę, pocztę, bankomat, uzyskując czynsz najmu opodatkowany stawką podstawową oraz zwrot kosztów utrzymania (media) według stawek wynikających z faktur zakupu. W ramach tej działalności dokonuje odliczanie podatku VAT z tytułu refakturowania mediów na te jednostki. Odliczony podatek od mediów obniża wydatki urzędu, natomiast dochody z najmu odprowadzane są na rachunek budżetu państwa, zaś podatek należny do Urzędu Skarbowego.
Powierzchnie przeznaczone na działalność komercyjną to 953,51 m2. W ramach planowania inwestycji wydzielona zostanie powierzchnia komercyjna (kiosk, sklepik, poczta, stołówka, bankomat). Koszty inwestycji wydzielonych pomieszczeń będą finansowane ze środków jednostki budżetowej. Wojewoda wynajmuje również powierzchnie takim jednostkom jak Fundusz …, Związek …, Zarząd …, Komisja …, Urząd…. Powierzchnia zajmowana przez te jednostki wynosi 643,40 m2. Jednostki te realizują w tych pomieszczeniach swoją działalność statutową.
Wojewoda od tych jednostek pobiera czynsz najmu opodatkowany stawką podstawową VAT oraz zwrot kosztów utrzymania (media) opodatkowanych stawką wynikającą z faktur zakupu mediów. Czynsz najmu odprowadza na rachunek dochodów budżetu państwa, natomiast rozliczany z Urzędem Skarbowym podatek VAT od mediów pomniejsza koszty urzędu. Pomieszczenia wynajmowane są również pod potrzeby Starostwa Powiatowego realizującego zadania nałożone ustawą o samorządzie powiatowym.
W przypadku Starostwa pobierany jest czynsz najmu ze stawką zwolnioną zgodnie z oświadczeniem złożonym przez Starostwo Powiatowe, z którego wynika, że jest ono jednostką sektora finansów publicznych wymienioną w art. 9 pkt 3 ustawy o finansach publicznych oraz refakturowane są koszty mediów i z tego tytułu odliczany jest podatek VAT pomniejszający koszty urzędu.
Powierzchnia zajmowana przez starostwo wynosi 2.487,80 m2. Ponadto w pomieszczeniach urzędu zlokalizowane są jednostki administracji zespolonej tj., Kuratorium …, Inspektorat Ochrony Środowiska, Inspektorat Nadzoru Budowlanego, administracji niezespolonej – Urząd …. Wojewoda zapewnia również pomieszczenia takim jednostkom jak: Urząd …, Biuro …, Kolegium …, Ich powierzchnia wynosi 2.702,30 m2. Realizują ona zadania nałożone na Wojewodę. Jednostki te obciążone są fakturami VAT jedynie za zwrot kosztów utrzymania wg stawek wynikających z faktur zakupu. Ponadto Wojewoda pobiera opłaty za miejsca parkingowe przed urzędem oraz świadczy usługi naprawy samochodów.
Zakupy i usługi dokonywane w ramach planowanej inwestycji będą dotyczyły zarówno czynności opodatkowanych, zwolnionych oraz niepodlegających opodatkowaniu. Faktury opisywanej inwestycji będą wystawiane w ramach projektu na Urząd Wojewódzki. W ramach termomodernizacji nie będzie możliwości odrębnego przyporządkowania kwot podatku naliczonego związanego z czynnościami opodatkowanymi podatkiem od towarów i usług, zwolnionymi z opodatkowania lub niepodlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy, uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że nabycie towarów i usług dokonane w ramach realizacji przedmiotowego projektu związane będzie z czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT, niepodlegającymi opodatkowaniu podatkiem VAT oraz czynnościami zwolnionymi z opodatkowania podatkiem VAT. Wyrażoną w art. 86 ust. 1 ustawy generalną zasadę uprawniającą do odliczenia podatku naliczonego, uzupełnia w sposób techniczno prawny regulacja zawarte w art. 90 ustawy.
Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy, w stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.
Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust. 1, to zgodnie z art. 90 ust. 2 ustawy, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 10. Proporcję, o której mowa w ust. 2, ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.
(art. 90 ust. 3 ustawy). W myśl art. 90 ust. 4 ustawy proporcję, o której mowa w ust. 3, określa się procentowo w stosunku rocznym na podstawie obrotu osiągniętego w roku poprzedzającym rok podatkowy, w odniesieniu do którego jest ustalona proporcja. Proporcję tę zaokrągla się w górę do najbliższej liczby całkowitej.
W świetle art. 90 ust. 5 ustawy, do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu uzyskanego z dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane do środków trwałych podatnika – używanych przez podatnika na potrzeby jego działalności.
Ponadto, w myśl art. 90 ust. 6 ustawy, do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu uzyskanego z tytułu transakcji dotyczących nieruchomości lub usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 37-41, w zakresie, w jakim czynności te są dokonywane sporadycznie. Zgodnie z art. 90 ust. 8 ustawy, podatnicy, którzy w poprzednim roku podatkowym nie osiągnęli obrotu, o którym mowa w ust. 3, lub u których obrót ten w poprzednim roku podatkowym był niższy niż 30.000 zł, do obliczenia kwoty podatku naliczonego podlegającej odliczeniu od kwoty podatku należnego przyjmują proporcję wyliczoną szacunkowo, według prognozy uzgodnionej z naczelnikiem urzędu skarbowego, w formie protokołu.
Stosownie do przepisu art. 90 ust. 9 ustawy, przepis art. 90 ust. 8, stosuje się również, gdy podatnik uzna, że w odniesieniu do niego kwota obrotu, o której mowa w tym przepisie, byłaby niereprezentatywna. Według art. 90 ust. 10 ustawy, w przypadku gdy proporcja określona zgodnie z ust. 2-8: przekroczyła 98% oraz kwota podatku naliczonego niepodlegająca odliczeniu, wynikająca z zastosowania tej proporcji, w skali roku, była mniejsza niż 500 zł – podatnik ma prawo uznać, że proporcja ta wynosi 100%; nie przekroczyła 2% - podatnik ma prawo uznać, że proporcja ta wynosi 0%. Z cytowanych powyżej regulacji art. 90 wynika, iż proporcja ustalana jest w oparciu o obrót.
Natomiast obrotem, w myśl art. 29 ust. 1 ustawy, jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku. Przy obliczaniu proporcji istotne jest zatem ustalenie, czy analizowane czynności stanowią podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług, a więc czy w odniesieniu do nich istnieje obrót w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy.
W sytuacji, gdy są to czynności niebędące sprzedażą (niestanowiące obrotu, tj. czynności niepodlegające opodatkowaniu) – wówczas nie uwzględnia się ich przy ustalaniu proporcji. Oznacza to, iż przepis art. 90 ustawy stosuje się wyłącznie do tej części obrotu i zakupów, która związana jest z działalnością gospodarczą podatnika w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, a zatem nie dotyczy działalności niepodlegającej opodatkowaniu. W świetle powyższego należy stwierdzić, że czynności niepodlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie powinny być uwzględniane w proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 2 i 3 ustawy.
W konsekwencji, w przypadku podatku naliczonego wynikającego z wydatków związanych z czynnościami opodatkowanymi, zwolnionymi oraz z czynnościami niepodlegającymi podatkowi, których nie można jednoznacznie przypisać do jednego rodzaju działalności, stosuje się odliczenie częściowe według proporcji określonej na podstawie art. 90 ust. 3 ustawy. Do wyliczenia proporcji należy uwzględnić wartość czynności opodatkowanych oraz zwolnionych z opodatkowania. Wartość czynności niepodlegających opodatkowaniu nie wchodzi do sumy wartości obrotów ustalanych dla potrzeb liczenia proporcji sprzedaży.
Stanowisko to znajduje potwierdzenie w uchwale 7 sędziów NSA z 24 października 2011r. sygn. I FPS 9/10, gdzie Sąd wskazał: „(...) w świetle przepisów art. 86 ust. 1 oraz art. 90 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług czynności niepodlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie mogą wpłynąć na zakres prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zastosowaniu art. 90 ust. 3 powołanej wyżej ustawy”. Wskazać również należy, iż art. 17 Szóstej Dyrektywy Rady nr 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej (Dz.
U. UE L z 1977 r., Nr 145, poz. 1) oraz art. 173 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. L z 2006 r., Nr 347, poz. 1) przewiduje, że ustalenie metody odliczenia podatku VAT naliczonego w przypadku zakupu towarów i usług wykorzystywanych przez podatnika do wykonywania czynności opodatkowanych, jak również wyłączonych z zakresu opodatkowania, pozostawione zostało uznaniu państw członkowskich.
Mając na uwadze powołane wyżej przepisy oraz opis stanu sprawy, należy zauważyć, że obowiązkiem Wnioskodawcy w pierwszej kolejności jest przypisanie konkretnych wydatków do określonego rodzaju sprzedaży, z którymi wydatki te są związane. Wnioskodawca ma zatem obowiązek odrębnego określenia, z jakim rodzajem działalności będzie związany podatek wynikający z otrzymanych faktur zakupu czyli dokonania tzw. bezpośredniej alokacji.
Jeżeli takie wyodrębnienie jest możliwe, podatnikowi przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych ze sprzedaż opodatkowaną, brak jest natomiast takiego prawa w stosunku do towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania czynności niepodlegających temu podatkowi oraz zwolnionych od podatku. W odniesieniu do stosowanej metody wyodrębnienia podatku wskazać należy, że sposób wyodrębnienia kwot podatku naliczonego związanego ze sprzedażą opodatkowaną, winien mieć charakter obiektywny, determinowany okolicznościami sprawy. Wybór metody wyodrębnienia kwot podatku naliczonego należy wyłącznie do obowiązków Wnioskodawcy.
Ważne jest jedynie by przyjęta metoda stanowiła właściwe odzwierciedlenie odliczenia podatku naliczonego związanego z czynnościami opodatkowanymi w stosunku do całości podatku naliczonego, który jest związany zarówno z czynnościami opodatkowanymi, jak i czynnościami niepodlegającymi opodatkowaniu oraz z czynnościami zwolnionymi. Należy podkreślić, iż wyłącznie Wnioskodawca znający specyfikę, organizację i podział pracy w swojej jednostce jest w stanie wyodrębnić część podatku naliczonego, związaną z czynnościami podlegającymi opodatkowaniu, a nie organ podatkowy w trybie interpretacji indywidualnej.
Natomiast w sytuacji, gdy nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot podatku związanego z czynnościami, w stosunku do których przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego oraz kwot podatku naliczonego związanego z czynnościami w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do proporcjonalnego rozliczenia podatku naliczonego, zgodnie z art. 90 ust. 2 i następne ustawy. Ponadto należy podkreślić, iż przepisy dotyczące zasad odliczania częściowego, zawarte w art. 90 ustawy, znajdują zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do czynności wykonywanych w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy.
A zatem dotyczą czynności podlegających ustawie o podatku od towarów i usług (opodatkowanych i zwolnionych). Natomiast nie dotyczą czynności, których wykonanie nie powoduje konsekwencji podatkowych, gdyż nie podlegają one przepisom ustawy.
Okoliczności sprawy przedstawione przez Wnioskodawcę, wskazują, iż w budynku Urzędu Wojewódzkiego znajdują się: kiosk, sklepik, stołówka, poczta oraz bankomat zajmujące powierzchnię 953,51 m2, Fundusz, Związek, Zarząd Związku, Komisja, Urząd Marszałkowski zajmujące powierzchnię 643,40 m2, a także Starostwo Powiatowe zajmujące powierzchnię 2.487,80 m2. Tym samym, Wnioskodawca ma możliwość odrębnego przyporządkowania kwot podatku naliczonego związanego z tymi czynnościami. Jak wyżej wskazano, sposób wyodrębnienia kwot podatku naliczonego związanego tylko ze sprzedażą opodatkowaną, winien mieć charakter obiektywny, determinowany okolicznościami sprawy.
Wybór metody wyodrębnienia kwot podatku naliczonego należy wyłącznie do obowiązków Wnioskodawcy, gdyż to on zna najlepiej specyfikę prowadzonej działalności.
Wobec faktu, że w budynku Urzędu Wojewódzkiego znajdują się: kiosk, sklepik, stołówka, poczta oraz bankomat zajmujące powierzchnię 953,51 m2, Fundusz, Związek, Zarząd Związku, Komisja, Urząd Marszałkowski zajmujące powierzchnię 643,40 m2, która jest wynajmowana, to ta część przedmiotowego budynku będzie wykorzystywana tylko do czynności opodatkowanych, najbardziej właściwą będzie metoda przyporządkowania kwot podatku naliczonego na podstawie klucza powierzchniowego, aczkolwiek Wnioskodawca może dokonać wyboru innej metody wyodrębnienia, która będzie umożliwiała wyznaczenie bardziej miarodajnego wskaźnika.
Przy czym, jak wyżej wskazano wybór metody wyodrębnienia kwot podatku naliczonego należy do obowiązków Wnioskodawcy. Natomiast odnośnie pozostałej części budynku Urzędu Wojewódzkiego, w której świadczone są czynności opodatkowane, zwolnione i niepodlegające opodatkowaniu w sytuacji gdy istnieje obiektywna możliwość przyporządkowania wydatków inwestycyjnych do poszczególnych rodzajów działalności, to Wnioskodawcy będącemu podatnikiem VAT, zgodnie z cytowanym przepisem art. 86 ust. 1 ustawy, przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego w części, w jakiej poniesione wydatki służą do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT.
Zatem, jeżeli jest możliwe przyporządkowanie zakupów do poszczególnych rodzajów działalności, to Wnioskodawcy będącemu podatnikiem VAT, zgodnie z cytowanym przepisem art. 86 ust. 1 ustawy, przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego w części, w jakiej poniesione wydatki służą do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Natomiast w sytuacji, gdy Wnioskodawca dokonuje zakupów, z których nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot w sposób jednoznaczny do wykonywanych czynności opodatkowanych, zwolnionych lub niepodlegających opodatkowaniu, wówczas winien zastosować proporcję, o której mowa w art. 90 ust. 2 ustawy.
Wnioskodawca ustalając proporcję na podstawie art. 90 ust. 3 ustawy, powinien w liczniku ująć obrót podlegający opodatkowaniu a w mianowniku obrót podlegający opodatkowaniu i obrót zwolniony od opodatkowania. Wnioskodawca w mianowniku nie powinien uwzględniać obrotu niepodlegającego opodatkowaniu. Reasumując, Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z realizacją projektu dotyczącego termomodernizacji budynków Urzędu Wojewódzkiego, w takim zakresie w jakim efekty projektu będą służyły czynnościom opodatkowanym.
Natomiast, gdy projekt będzie służył czynnościom opodatkowanym podatkiem od towarów i usług, zwolnionym z tego podatku jak i niepodlegającym opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, w sytuacji, gdy nie będzie możliwości faktycznego wyodrębnienia kwot podatku naliczonego do poszczególnych czynności, Wnioskodawca będzie miał prawo do częściowego odliczenia podatku naliczonego w oparciu o proporcję, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy. Przy czym czynności niepodlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie mogą wpłynąć na zakres prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zastosowaniu art. 90 ust. 3 powołanej wyżej ustawy.
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Tut. Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, które nie zostały objęte pytaniem - nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 oraz art. 14f § 2 Ordynacji podatkowej - rozpatrzone.
Wskazać należy, iż w niniejszym rozstrzygnięciu nie dokonano oceny prawidłowości przyporządkowania wymienionych wydatków do poszczególnych rodzajów działalności – opodatkowanej, zwolnionej oraz będącej poza zakresem opodatkowania, a także przyporządkowania wymienionych wydatków do wszystkich trzech obszarów działalności Wnioskodawcy. Przedstawione we wniosku przyporządkowanie przyjęto jako element zdarzenia przyszłego, natomiast ocena prawidłowości i zasadności przyjętego przez Wnioskodawcę podziału wydatków może nastąpić jedynie w drodze przeprowadzonego postępowania podatkowego przez właściwy organ pierwszej instancji.
Zaznaczenia wymaga, że organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Podkreślenia wymaga, iż interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku.
W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.