Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 października 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 400/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. N. (dalej: "strona", "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 12 grudnia 2013 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług.
Od powyższego wyroku w dniu 9 lutego 2015 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarga kasacyjna strony. Wraz ze skargą kasacyjną złożono pismo stanowiące wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. We wniosku wskazano, że wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie wynosi 319.167 zł i pozostaje w rażącej dysproporcji z majątkiem skarżącego. Z dokumentów przedłożonych do akt sprawy wynika, że dochód skarżącego wynosi 1.237,20 netto, przy czym skarżący ze względu na zły stan zdrowia jest niezdolny do pracy i pobiera zasiłek chorobowy. W takim stanie rzeczy wszczęcie postępowania egzekucyjnego powodować będzie u strony skarżącej dolegliwe skutki. Za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawia również to, że decyzja jest objęta licznymi uchybieniami.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie jest zasadny.
Odniesienie się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy poprzedzić wyjaśnieniem, że ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2015 poz. 658) zmieniono § 6 art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – dalej: P.p.s.a."). Zmiana weszła w życie 15 sierpnia 2015 r. Z art. 61 § 6 u.p.p.s.a. wynika, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: - wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę; - uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Przedstawiona zmiana nie uniemożliwia w niniejszej sprawie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zapadł przed 15 sierpnia 2015r., tj. 28 października 2014 r.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zatem zasadą jest wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Z treści art. 61 § 3 P.p.s.a. wynikają dwie przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu administracyjnego nie może stanowić podstawy uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonalności. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji.
Mając powyższe uwagi na względzie i analizując argumentację zaprezentowaną przez stronę we wniosku, uznać w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy, że skarżący nie wykazał, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków a w konsekwencji, że treść tego wniosku oraz akta sprawy pozwalają na pozytywną ocenę przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Niewątpliwie sytuacja majątkowa skarżącego nie jest bardzo dobra o czym świadczy przyznanie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. Jednak stan finansowy skarżącego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Trudna sytuacja materialna skarżącego może mieć niewątpliwie wpływ na przyznanie prawa pomocy, nie jest zaś wystarczającą okolicznością do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Przesłanki przyznania prawa pomocy nie są bowiem tożsame z przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK 56/15, dostępne w bazie internetowej CBOIS).
Odnosząc się z kolei do trudnej sytuacji majątkowej skarżącego należy wyjaśnić, że po pierwsze - wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie wywołuje nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu należności, a po drugie - w świetle art. 8-10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.) dopuszczalność prowadzenia egzekucji jest ograniczona do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu.
Powyższy pogląd pozostaje zbieżny z podglądem, który Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w postanowieniu z dnia 28 września 2015 r., sygn. akt: I FSK 1675/15. W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a. postanowił wniosek jako bezzasadny oddalić.