Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 21 listopada 2016 r., III SA/Gl 1269/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę kasacyjną S. P. od wyroku tego Sądu z 21 grudnia 2015 r. z uwagi na brak uzupełnienia jej braków formalnych.
W zażaleniu na powyższe postanowienie zarzucono naruszenie:
- - art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Ppsa) poprzez uznanie, że pełnomocnik skarżącego nie usunął braków formalnych skargi, tj. z uwagi na brak przedłożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentacji skarżącego,
- - art. 47 § 1 Ppsa poprzez bezzasadne wezwanie o pełnomocnictwo z uwagi na to, że takowe zostało złożone do akt sprawy zarówno przed organem, jak i przed sądem pierwszej instancji (które obejmowało swym zakresem reprezentację we wszystkich instancjach sądowych lub administracyjnych, tj. również przed NSA),
- - błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że skarżący nie dotrzymał terminu w sytuacji gdy w aktach sprawy znajdowały się dwa pełnomocnictwa (z 24.10.2014 r. złożone przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w M. oraz z 17.03.2015 r. złożone na wezwanie Dyrektora Izby Skarbowej w K., obejmujące umocowanie pełnomocników do działania we wszystkich instancjach).
W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zwrot kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W odniesieniu do argumentacji strony wskazującej na pełnomocnictwa składane na etapie postępowania administracyjnego przypomnieć należy, że w aktualnym stanie prawnym nie nasuwa wątpliwości obowiązek każdorazowego złożenia pełnomocnictwa do akt sądowych sprawy – por. art. 46 § 3 in fine Ppsa. Nowelizacja wskazanego przepisu z dniem 15 sierpnia 2015 r. potwierdziła w ww. zakresie pogląd dominujący w orzecznictwie sądów administracyjnych również na tle poprzednio obowiązującego brzmienia ww. unormowania (szerzej por. M. Niezgódka-Medek, Komentarz do art. 37 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX/el. 2016, pkt 1). Przepis art. 46 § 3 Ppsa stosuje się przy tym również do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, zgodnie z jej art. 2 (Dz.U. z 2015 r., poz. 658). W tym stanie rzeczy zbędna jest analiza zakresu pełnomocnictw złożonych do akt administracyjnych sprawy.
Z kolei w odniesieniu do zakresu pełnomocnictwa złożonego do akt sądowych sprawy (k.
63) Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się już prawomocnie w postanowieniu z 16 września 2016 r., I FSK 1486/16, zwracającym skargę kasacyjną Sądowi pierwszej instancji w celu usunięcia dostrzeżonych braków, stosownie do art. 180 Ppsa. Sąd odwoławczy stwierdził (pkt 4 uzasadnienia), że "z akt sprawy nie wynika, aby zakres pełnomocnictwa udzielonego profesjonalnemu pełnomocnikowi obejmował również upoważnienie do reprezentowania skarżącego w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym". Stanowisko to wiąże obecny skład orzekający stosownie do art. 170 Ppsa, toteż i w tym zakresie argumentacja strony, jakoby pełnomocnictwo powyższe obejmowało reprezentację przed NSA, nie może odnieść pożądanego rezultatu.
W związku z powyższym nie budzi wątpliwości zasadność wezwania strony do uzupełnienia braków złożonej skargi kasacyjnej w ww. zakresie. Z akt sprawy wynika przy tym, że strona nie nadesłała żądanego pełnomocnictwa. W piśmie z 26 października 2016 r. zawarto wniosek skargi kasacyjnej, a także wskazano na załączone potwierdzenie uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Samego pełnomocnictwa do zastępowania strony przed NSA jednakże nie przedłożono, co przyznano też w istocie w treści zażalenia (s. 2: "w odpowiedzi na wezwanie Sądu odebrane w dniu 20.10.2016 r. nie przedłożono kolejnego pełnomocnictwa do reprezentacji przed NSA"). Wobec tego zastosowanie w sprawie art. 178 Ppsa nie nasuwa zastrzeżeń.
Z tych powodów orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa.