Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Rz 189/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił wniosek M. A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej przez nią decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 31 stycznia 2011 r. w przedmiocie określenia dla spółki cywilnej podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do listopada 2007 r. oraz w przedmiocie odpowiedzialności byłego wspólnika spółki cywilnej za zaległości podatkowe spółki cywilnej. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał przede wszystkim na niemożność stwierdzenia na podstawie wniosku zajścia w sprawie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej P.p.s.a.).
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik strony wniósł o jego uchylenie, zarzucając naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. przez uznanie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wyrokiem z 24 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę strony w przedmiotowej sprawie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie zażaleniowe należy umorzyć.
Kluczową dla rozstrzygnięcia jest regulacja art. 61 § 6 P.p.s.a., zgodnie z którym wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. W związku z tak skonstruowanym przepisem należy stwierdzić, że postępowanie wszczęte na skutek zażalenia wniesionego na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji staje się w świetle art. 61 § 6 P.p.s.a. bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 tej ustawy, jeżeli przed rozpoznaniem tego zażalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zostanie wydane przez sąd pierwszej instancji orzeczenie kończące postępowanie (por. np. postanowienia NSA: z 13 czerwca 2008 r., II OZ 591/08; z 18 stycznia 2012 r., II FZ 845/11; z 1 lutego 2012 r., II OZ 31/12). Skoro zatem wyrokiem z 24 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzygnął sprawę oddalając skargę (a więc wydając orzeczenie kończące postępowanie w pierwszej instancji) niniejsze postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe, gdyż rozstrzyganie o zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia pozbawione jest ratio legis w sytuacji, gdy i tak – ze względu na zakończenie sporu przed WSA – nie byłoby już możliwe ocenienie wniosku strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w postępowaniu przed tym Sądem w sposób odmienny od dokonanego.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 i art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.