Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2012 r., I SA/Gd 997/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił, na skutek skargi A. [...] sp. j. z siedzibą w C., decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 13 grudnia 2010 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. W pkt trzecim orzeczenia zasądzono od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 3.299 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Jak wyjaśniono w motywach orzeczenia, orzekając o kosztach na podstawie art. 200 i art. 205 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej Ppsa, Sąd uwzględnił koszty wynagrodzenia pełnomocnika (adwokata) w kwocie 2.400 zł, koszty opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł), a także koszty dojazdu w kwocie 448 zł oraz wpis w kwocie 434 zł.
W zażaleniu na rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażądano jego zmiany poprzez zasądzenie na rzecz strony skarżącej obok dotychczas zasądzonej kwoty dodatkowo kwoty 2.417 zł. Ponadto zgłoszono wniosek o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. W motywach zażalenia wywiedziono, że strona była dwukrotnie zastępowana przed Sądem przez profesjonalnego pełnomocnika: po raz pierwszy gdy oddalono skargę w sprawie wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2011 r. i po raz drugi gdy tę skargę uwzględniono w ww. wyroku z dnia 11 grudnia 2012 r. Jeżeli więc, jak w niniejszym przypadku, niekorzystne dla strony orzeczenie sądu administracyjnego pierwszej instancji zostanie uchylone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania, za ponowny udział przed sądem pierwszej instancji przysługuje odrębne wynagrodzenie (por. post. NSA z dnia 12 lutego 2009 r., II FZ 38/09, CBOSA).
W odpowiedzi na zażalenie organ wniósł o jego oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania zażaleniowego. Zdaniem organu, wspomniane postanowienie NSA dotyczyło odmiennego stanu faktycznego, tj. powtórnego postępowania przed WSA.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Błędne jest przekonanie organu, że stanowisko zajęte przez Sąd odwoławczy w ww. postanowieniu o sygn. II FZ 38/09 dotyczy odmiennego stanu faktycznego, aniżeli występujący w przedmiotowym przypadku (nawiasem mówiąc twierdzenia tego organ w żaden sposób nie uzasadnił). Przeciwnie, lektura przywołanego wyżej orzeczenia wskazuje na to, że Sąd rozważał w nim stan faktyczny taki jak ten analizowany obecnie, w którym skarga została uwzględniona przez Sąd pierwszej instancji dopiero na skutek ponownego rozpoznania sprawy, a więc w powtórnym postępowaniu na skutek uchylenia poprzedniego orzeczenia wydanego w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Trzeba przy tym zauważyć, że pogląd w tymże postanowieniu wyrażony nie jest odosobniony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. np. post. NSA z dnia 17 września 2012 r., II FZ 753/12; z dnia 20 marca 2009 r., I FZ 42/09 – CBOSA). Stanowisko to podziela wreszcie, na gruncie wykładni art. 200 Ppsa, skład orzekający w tej sprawie.
W niniejszym przypadku Sąd wojewódzki rozpoznawał sprawę dwukrotnie w związku z wyrokiem NSA z dnia 4 lipca 2012 r., I FSK 1367/11 (k. 102 i n. akt). Za każdym razem strona była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (zob. k. 29, 122 akt). Wobec tego zasadnie wywiedziono w zażaleniu, że Sąd powinien był w ramach orzeczenia o kosztach uwzględnić powyższą okoliczność, czego nie uczynił, jak wynika z treści rozstrzygnięcia w tym zakresie oraz jego motywów.
Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa. W świetle przepisów działu V rozdziału I Ppsa brak jest podstaw prawnych do zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego w orzeczeniu wydanym na skutek rozpoznania zażalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Koszty te uwzględni przy ponownym rozpoznawaniu sprawy w ww. zakresie Sąd pierwszej instancji.