Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu: 1) odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 października 2009 r. oddalającego skargę T. G. (dalej: Skarżący), 2) odrzucił zażalenie Skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 października 2010 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej od ww. wyroku, 3) zarządził zwrot kwoty 150 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi kasacyjnej.
Odpis postanowienia został doręczony reprezentującemu Skarżącego pełnomocnikowi radcy prawnemu P. U. w dniu 10 marca 2010 r. (k. 143).
Pismem nadanym w dniu 12 marca 2010 r. ww. pełnomocnik poinformował, że "Skarżący (...) cofnął udzielone kancelarii pełnomocnictwo", co czyni przesłanie ww. korespondencji na adres kancelarii bezskutecznym. Przy piśmie zwrócono odpis zaskarżonego postanowienia. Pismo to wpłynęło do Sądu w dniu 16 marca 2010 r.
W tym stanie rzeczy, w dniu 22 marca 2010 r. sędzia sprawozdawca zarządził przesłanie odpisu zaskarżonego postanowienia Skarżącemu wraz z pouczeniem o przysługującym mu prawie złożenia zażalenia. Przesyłka ta została doręczona Skarżącemu w dniu 6 kwietnia 2010 r. (k. 152).
W dniu 13 kwietnia 2010 r. Skarżący nadał w urzędzie pocztowym zażalenie na ww. postanowienie Sądu z dnia 15 lutego 2010 r., wnosząc o jego uchylenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jako wniesione po upływie terminu ustawowego podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia.
Podkreślenia wymaga, że odpis zaskarżonego postanowienia został skutecznie doręczony pełnomocnikowi Skarżącego. Zgodnie bowiem z art. 67 § 5 P.p.s.a. jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Doręczenie przesyłki, dokonane w trybie powoływanego przepisu, nastąpiło w dniu 10 marca 2010 r., a więc siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia upływał w dniu 17 marca 2010 r. Data doręczenia przesyłki zawierającej odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem na adres pełnomocnika Skarżącego jednoznacznie wynika z podpisów i pieczątki złożonych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru tej przesyłki. Oznacza to, że zażalenie nadane przez Skarżącego w urzędzie pocztowym w dniu 13 kwietnia 2010 r. zostało wniesione po upływie terminie ustawowego.
Powyższej oceny nie zmienia okoliczność ponownego doręczenia odpisu zaskarżonego postanowienia na adres Skarżącego w dniu 6 kwietnia 2010 r. i treść wystąpienia radcy prawnego P. U. nadanego w dniu 12 marca 2010 r., z którego wynika wypowiedzenie pełnomocnictwa przez Skarżącego. Przepis art. 42 § 1 P.p.s.a. stanowi, że wypowiedzenie pełnomocnictwa przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do sądu od dnia zawiadomienia go o tym, w stosunku zaś do strony przeciwnej i innych uczestników - od dnia doręczenia im tego zawiadomienia przez sąd. W konsekwencji, jeśli o wypowiedzeniu pełnomocnictwa nie zostanie zawiadomiony sąd, to wypowiedzenie odnosi skutki tylko w ramach wewnętrznej relacji między pełnomocnikiem, a mocodawcą.
Wobec tego dopóki zawiadomienie takie nie zostanie dokonane, dotychczasowy pełnomocnik jest z punktu widzenia sądu uważany za upoważnionego do wszelkich czynności w granicach pełnomocnictwa ze skutkiem dla mocodawcy bez względu na to, czy pełnomocnictwo w stosunku wewnętrznym między pełnomocnikiem a mocodawcą już wygasło, czy nie. Z tego powodu, zawiadomienie Sądu o wypowiedzeniu pełnomocnictwa nie mogło zniweczyć skutku doręczenia przesyłki zawierającej odpis zaskarżonego postanowienia, który nastąpił w dniu 10 marca 2010 r., a więc przed zawiadomieniem Sądu o fakcie wypowiedzenia pełnomocnictwa (zawiadomienie Sądu o wypowiedzeniu pełnomocnictwa nastąpiło w dniu 16 marca 2010 r.). Godzi się zauważyć, że mocodawca należycie dbający o własne interesy winien niezwłocznie zawiadomić sąd o wypowiedzeniu pełnomocnictwa, gdyż od tej chwili skutki działania bądź niedziałania pełnomocnika spadają na mocodawcę (por. postanowienie WSA Gdańsku z dnia 18 października 2004 r., sygn. akt III SA/Gd 453/04, postanowienie WSA w Lublinie z dnia 29 października 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 896/07).
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie przyjmuje się bowiem, że uchybienie terminowi do złożenia środka zaskarżenia przez stronę z tego powodu, że stosowne orzeczenie doręczono pełnomocnikowi, o którym sąd nie wiedział, że nie jest już pełnomocnikiem strony, nie podlega sanacji (por. postanowienia NSA: z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OZ 518/09, z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt II OZ 523/08, z dnia 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OZ 582/08, z dnia 6 lutego 2008 r., sygn. akt II GZ 15/08).
Wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu (art. 178 P.p.s.a.). W razie jednak nie dostrzeżenia tego faktu przez sąd pierwszej instancji i przekazania jej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, kompetencje do odrzucenia skargi kasacyjnej wobec wniesienia jej po terminie przysługują Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. W myśl bowiem art. 180 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odrzuci skargę kasacyjną, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny. Powyższe reguły obowiązują także w postępowaniu wywołanym zażaleniem na mocy art. 197 § 2 P.p.s.a., który stanowi, że do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 oraz art. 180 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.