Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 5 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Kr 1264/17 w sprawie ze skargi M. N. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa M. z dnia (...) listopada 2017 r. znak: (...) w przedmiocie nieuwzględnienia protestu postanowił pozostawić skargę bez rozpatrzenia i zwrócić skarżącemu kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi.
Marek Nowak wniósł skargę na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa M. z dnia (...) listopada 2017 r. znak: (...) w przedmiocie nieuwzględnienia protestu.
W wykonaniu zarządzenia Sędziego z dnia 9 stycznia 2017 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do przedstawienia w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia skargi bez rozpatrzenia, kompletnej dokumentacji w sprawie, poprzez przedłożenie: kompletu załączników dołączonych do wniosku o dofinansowanie oraz wniosku o dofinansowanie w formie umożliwiającej zapoznanie się z jego treścią. W wezwaniu wskazano, że zgodnie z treścią art. 61 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności, finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2017 r. poz. 1460, dalej: u.z.r.p.) kompletna dokumentacja, o której mowa w ust. 2 obejmuje:
- 1) wniosek o dofinansowanie projektu,
- 2) informację o wynikach oceny projektu, o której mowa w art. 46 ust. 1,
- 3) wniesiony projekt,
- 4) informację, o której mowa w art. 58 ust. 1 albo ust. 4 pkt 2, art. 59 albo art. 66 ust. 2 pkt 1
- - wraz z załącznikami.
Powyższe wezwanie zostało odebrane przez pełnomocnika skarżącego w dniu 23 stycznia 2018 r. Za pismem z dnia 26 stycznia 2018 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym), a zatem w zakreślonym 7-dniowym terminie pełnomocnik skarżącego przedłożył dokumentację w sprawie, w tym wniosek o dofinansowanie, jednakże bez wymaganych załączników.
Należy podkreślić, że obowiązek złożenia kompletnej dokumentacji określony w art. 61 ust. 3 u.z.r.p. dotyczy nie tylko konieczności złożenia samego wniosku, ale także załączników do wniosku, o ile - co oczywiste - wniosek o dofinansowanie składany był wraz z załącznikami, co w tego typu sprawach pozostaje regułą. Elementem składowym wniosku o przyznanie pomocy są bowiem również załączniki złożone wraz z wnioskiem. Sąd zauważył, że w rubryce "R" przedmiotowego wniosku wskazano listę załączników. Jak wynika z treści rubryki, przy każdym z załączników wskazano odpowiednio "tak" lub "nie dotyczy". W konsekwencji Sąd stwierdził, że te z załączników przy których wskazano "tak" powinny zostać dołączone do przedmiotowego wniosku o dofinansowanie, zgodnie z treścią powołanego art. 61 ust. 3 pkt 1 u.z.r.p.
W zażaleniu, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia o pozostawieniu skargi bez rozpatrzenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:
- - naruszenie przepisów postępowania, a to art. 61 ust. 6 pkt 2 w zw. z art. 61 ust. 7 u.z.r.p. poprzez orzeczenie o pozostawieniu skargi bez rozpatrzenia z powodu nieprzedłużenia części dokumentacji co do której nie zastosowano wezwania określonego w art. 61 ust 7 ustawy.,
- - naruszenie przepisów postępowania, a to art. 3 § 3 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 64, art. 61 ust. 2 i art. 61 ust. 3 u.z.r.p. poprzez uznanie za część kompletnej dokumentacji w sprawie takich dokumentów, które nie dotyczą zagadnienia będącego przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 64 u.z.p.r., w zakresie nieuregulowanym w ustawie, do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy. Zatem u.z.p.r. reguluje postępowanie sądowoadministracyjne pod wieloma względami odmiennie od trybu określonego w p.p.s.a. Wprowadza bowiem pewne modyfikacje w stosunku do rozwiązań przewidzianych w p.p.s.a., m.in. skrócone zostały terminy do wniesienia skargi i skargi kasacyjnej, wprowadzono termin do rozpatrzenia skargi kasacyjnej, a także przewidziano tryb jej wniesienia bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Modyfikacji uległa również forma rozstrzygnięć podejmowanych przez sąd administracyjny.
W myśl art. 61 ust. 6 u.z.p.r. wniesienie skargi po terminie 14 dni (pkt 1), bez kompletnej dokumentacji (pkt 2) lub bez uiszczenia wpisu stałego w terminie, o którym mowa w ust. 2 tego przepisu (pkt 3), powoduje pozostawienie takiej skargi bez rozpatrzenia, z tym jednak zastrzeżeniem, że w przypadku wniesienia skargi bez kompletnej dokumentacji lub bez uiszczenia wpisu stałego sąd wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia dokumentacji lub uiszczenia wpisu w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia skargi bez rozpatrzenia. Wezwanie wstrzymuje bieg terminu, o którym mowa w ust. 5.
Natomiast zgodnie z art. 62 ust. 1 zd. 1 u.z.p.r., wnioskodawca lub właściwa instytucja pośrednicząca lub zarządzająca może wnieść skargę kasacyjną, wraz z kompletną dokumentacją, bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 14 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Z kolei stosownie do treści zdania 2 tego przepisu, do skargi kasacyjnej stosuje się odpowiednio art. 61 ust. 3, 4, 6 i 7 tej ustawy, przy czym przepisy te zawierają regulację dotyczącą trybu wnoszenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a mianowicie obowiązku wniesienia w oryginale lub uwierzytelnionej kopii kompletnej dokumentacji w postaci wyszczególnionych w przepisie dokumentów - ust. 3 i 4.
Z powyższych regulacji wynika zatem, że od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego pozostawiającego skargę bez rozpatrzenia z przyczyn wymienionych w art. 61 ust. 6 u.z.p.r. - przysługuje środek odwoławczy w formie skargi kasacyjnej, a nie zażalenia. W orzecznictwie sądowym utrwalony jest zaś pogląd, że zażalenie wniesione od orzeczenia, od którego służy skarga kasacyjna, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne (por. postanowienia NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 383/04, 21 czerwca 2007 r., sygn. akt I OZ 445/07 i z dnia 24 listopada 2006 r., sygn. akt I OSK 1777/06, publ. CBOSA).
Jednakże w rozpoznawanej nie sposób nie dostrzec, że w piśmie przewodnim o doręczeniu odpisu zaskarżonego postanowienia, Sąd I instancji nie zawarł żadnego pouczenia o możliwości jego zaskarżenia. Skarżąca wniosła zażalenie, sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika.
Kluczowe znaczenie w przedmiotowej sprawie ma zatem art. 46 § 1 p.p.s.a. który stanowi, że każde pismo strony powinno zawierać, m.in. oznaczenie rodzaju pisma (art. 46 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) i osnowę wniosku lub oświadczenia (art. 46 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Oznaczenie rodzaju pisma polega na wskazaniu określenia zgodnego z treścią pisma i nazwą, jaką takiemu pismu nadają przepisy ustawy. Z kolei osnowa wniosku lub oświadczenia to merytoryczna treść, jaką wniosek lub oświadczenie zawiera. Winno z niej wynikać, jaki jest faktyczny zamiar wnoszącego pismo. W zasadzie oba omawiane elementy pisma strony powinny ze sobą korelować. Trudności interpretacyjne stwarza sytuacja, gdy treść pisma i wynikający z niej zamiar wnoszącego pismo nie są zgodne z oznaczeniem pisma. W takich sytuacjach priorytet należy przyznać treści pisma, bowiem z niej wynika intencja strony. Naczelny Sąd Administracyjny podziela opinię Sądu Najwyższego wyrażoną w postanowieniu z dnia 8 grudnia 1997 r., (sygn. akt III CKN 289/97), że niewłaściwe oznaczenie rodzaju pisma nie może wywoływać dla strony ujemnych skutków, jeżeli z treści pisma wynika, jaki jest jego rodzaj, a każde pismo, niezależnie od tego, jakie oznaczenie nada mu strona, winno być rozpoznane zgodnie z intencją strony zawartą w treści pisma.
Analogiczny pogląd wypowiedział Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 19 stycznia 2007 r., sygn. akt II FZ 793/06. Jeśli z pisma wynika dostatecznie wyraźnie - jak w niniejszej sprawie - zamiar zaskarżenia postanowienia o pozostawieniu skargi bez rozpatrzenia należy, niezależnie od oznaczenia takiego pisma, potraktować je jako skargę kasacyjną, bowiem taki środek zaskarżenia przysługuje od tego postanowienia. W konsekwencji należy zbadać czy pismo strony spełnia wymogi formalne przewidziane w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dla skargi kasacyjnej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego poczynione wyżej uwagi przeniesione na grunt rozpoznawanej sprawy pozwalają uznać, że pismo skarżącej określone jako zażalenie od postanowienia na pozostawienie skargi bez rozpatrzenia jest w istocie skargą kasacyjną.
Tym niemniej należy podkreślić, że w rozpoznawanej sprawie postanowienie WSA w Krakowie z dnia 5 lutego 2018 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 20 lutego 2018 r. (zpo – k. 369 akt sądowych). Termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął zatem 6 marca 2018 r. Skarga kasacyjna (zatytułowana zażalenie, sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika) została nadana 27 lutego 2018 r. (koperta – k. 375 akt sądowych) ale na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zamiast bezpośrednio do NSA, jak tego wymaga art. 62 ust. 1 zd. 1 u.z.r.p. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych oraz stanowiskiem doktryny, w przypadku wniesienia skargi kasacyjnej za pośrednictwem wojewódzkiego sądu administracyjnego, sąd ten powinien przekazać ją do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej decyduje wówczas data jej nadania przez Sąd I instancji do Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienia NSA: z dnia 30 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 159/11; z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 123/12; z dnia 20 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 1956/16; publ. CBOSA).
Wobec tego za datę wniesienia skargi kasacyjnej przyjąć należało dzień przekazania jej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu przez WSA, co w tej sprawie nastąpiło dopiero 8 czerwca 2018 r. Skarga kasacyjna wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 14 czerwca 2018 r. Tym samym czternastodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej został przekroczony.
W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wystąpiła przesłanka do pozostawienia skargi kasacyjnej bez rozpatrzenia. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 62 ust. 1 zdanie drugie w związku z art. 61 ust. 6 pkt 1 u.z.r.p. postanowił jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej (pkt 2 sentencji) orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 64 u.z.r.p.