Uzasadnienie
Wyrokiem z 25 września 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej J. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z 26 października 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 977/10, w sprawie ze skargi J.T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z [...] sierpnia 2009 r., nr [...], w przedmiocie podatku akcyzowego, oddalił skargę kasacyjną i zasądził od J. T. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w G. 3 600 zł tytułem kosztów postępowania.
Dyrektor Izby Celnej w G. [...] czerwca 2014 r. złożył wniosek do Naczelnego Sądu Administracyjnego o sprostowanie powyższego wyroku w trybie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 ppsa, w zakresie orzeczenia o zwrocie kosztów postępowania, poprzez zmianę ich wysokości z kwoty 3600 zł na kwotę 5400 zł.
Podał, iż przedmiotem sporu była należność pieniężna w kwocie powyżej 200000 zł, zatem wynagrodzenie pełnomocnika organu (radcy prawnego) winno zostać obliczone, jako stosowny procent (75%) stawki minimalnej w wysokości 7200 zł, ponieważ pełnomocnik ten sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną oraz brał udział w rozprawie.
Kwota zasądzona była następstwem oczywistego błędu rachunkowego Sądu, ponieważ podstawą przyznania zwrotu kosztów był przepis art. 204 pkt 1 ppsa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 204 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., nr 270; dalej: ppsa) w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. Niezbędne koszty postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego określa art. 205 § 2 ppsa, zaliczając do nich ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Zasady ustalania wysokości przysługujących stronie należności i sposób wypłacania tych należności, określają przepisy odrębne (art. 205 § 3 ppsa). W wypadku radców prawnych są to unormowania zawarte w § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.; dalej: rozporządzenie w sprawie opłat), w którym określono stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W pkt 2 lit. a-d tego przepisu określono wysokość tych stawek za konkretne czynności procesowe w postępowaniu przed sądem drugiej instancji. W wypadku postępowania toczącego się w związku ze skargą kasacyjną czynnościami tymi są: sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (§ 14 ust. 2 pkt 2 lit. a/), sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej (§ 14 ust. 2 pkt 2 lit. b/) oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (§ 14 ust. 2 pkt 2 lit. c/).
Przedmiotem sporu była w sprawie należność pieniężna przekraczająca 200 000 zł, zatem koszty postępowania kasacyjnego winny zostać obliczone zgodnie z przepisem § 6 pkt 7 cyt. rozporządzenia, który przewiduje stawkę minimalną w wysokości 7 200 zł.
Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik Dyrektora Izby Celnej w G. - radca prawny P. S., sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną, w której zawarł wniosek o zasądzenie od wnoszącego skargę kasacyjną zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Z protokołu rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym z 25 września 2013 r. wynika, iż pełnomocnik organu brał udział w rozprawie przed tym Sądem (k. 63 protokół przed NSA). Ten sam radca prawny jako pełnomocnik organu prowadził sprawę przed Sądem I instancji, co wynika z protokołu rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w G. (k. 62 protokół rozprawy przed WSA).
W myśl § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c/ rozporządzenia w sprawie opłat, stawki należności za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynoszą 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1 tego przepisu, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam radca prawny, nie sporządził i nie wniósł kasacji - 75 % tej stawki. Analogiczna wysokość stawki przewidziana jest w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b/, czyli za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze, zasadnym było przyznanie pełnomocnikowi organu 50% stawki minimalnej określonej w § 6 pkt 7 rozporządzenia - 7200 zł.
Pełnomocnik organu sporządził i wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną, stawił się na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oraz występował przed sądem I instancji, koszty postępowania kasacyjnego należało w tej sytuacji obliczyć na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit b/ i c/ rozporządzenia w sprawie opłat, który to przepis w obu przypadkach przewiduje zasądzenie 50% stawki minimalnej określonej w § 6 pkt 7 rozporządzenia (v. postanowienie z 21 września 2011 r., sygn. akt. I GSK 117/10).
Wniosek o sprostowanie wyroku podlega oddaleniu również z innej przyczyny.
Wskazany jako podstawa prawna wniosku art. 156 § 1 ppsa (który z mocy art. 193 ppsa ma odpowiednie zastosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym) przewiduje możliwość rektyfikacji wyroku w przypadku, gdy w jego treści dopuszczono się niedokładności, błędu pisarskiego lub rachunkowego albo innej oczywistej omyłki. Judykatura przyjęła, iż sprostowanie niedokładności (nieścisłości) należy rozumieć, jako właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania, czy też ich pełnej nazwy. Błąd pisarski to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błąd rachunkowy, to natomiast błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Ostatnią kategorią wymienioną w powołanym przepisie jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres, jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej.
Przyjmuje się również, że sprostowanie wyroku w rozumieniu powołanego przepisu nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia (por. postanowienia NSA: z 10 grudnia 2007 r., sygn. akt II FSK 501/06; z 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 346/10; z 17 maja 2011 r., sygn. akt I GSK 1008/09; z 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 987/11, z 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1289/11 - treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w niniejszym postępowaniu wpadkowym, wnioskowane przez stronę sprostowanie nie dotyczy którejkolwiek z kategorii omyłek określonych w art. 156 § 1 ppsa. Sprostowanie postanowienia o kosztach w sposób wskazywany we wniosku - niezależnie od kwestii podstawy prawnej - stanowiłoby niedopuszczalne ingerowanie w wydane orzeczenie i w istocie zmierzałoby do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia.
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 ppsa orzekł, jak w sentencji postanowienia.