Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 30 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 2636/13

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 464/13, po rozpoznaniu skargi Ministra Skarbu Państwa, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia podziału nieruchomości.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] Prezydent m.st. Warszawy odmówił zatwierdzenia podziału nieruchomości położonej w Warszawie przy [...], uregulowanej w księdze wieczystej nr [...], którą stanowi zabudowana działka gruntowa nr [...] o pow. [...]ha w obrębie [...] na działki nr [...] o pow. [...]ha i nr [...] o pow. [...]ha.

W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie podziałowe wszczęte zostało w celu realizacji roszczeń do dawnej nieruchomości warszawskiej, wynikających z art. 7 ust. 2 i 3 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Jednocześnie Prezydent m.st. Warszawy wskazał, że ostateczną decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków nie zezwolił na podział przedmiotowej nieruchomości.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją spółka E. S.A. wniosła odwołanie.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie uchyliło decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] maja 2011 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że właścicielem przedmiotowej nieruchomości jest Skarb Państwa i pozostaje w zarządzie Ministerstwa Sprawiedliwości. Organ II instancji zwrócił uwagę na kwestię interesu prawnego wskazując, że w celu realizacji roszczeń wynikających z dekretu warszawskiego, prawa strony przysługują także podmiotom, które zgłosiły roszczenia na podstawie art. 7 dekretu. Kolegium uznało zatem za stronę postępowania E. S.A. – następcę prawnego byłego właściciela nieruchomości położonej przy [...] róg [...], oznaczonej nr hipotecznym [...].

Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że ustawowy obowiązek realizacji roszczenia wynikającego z dekretu warszawskiego powinien stanowić prymat nad wolą wyrażoną przez wojewódzkiego konserwatora zabytków. Tym samym brak było podstaw do odmowy zatwierdzenia podziału nieruchomości pomimo negatywnej decyzji Prezydenta m.st. Warszawy Stołecznego Konserwatora Zabytków z dnia [...] października 2010 r. Zgoda ta bowiem w warunkach postępowania podziałowego prowadzonego na podstawie art. 95 pkt 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie jest, zdaniem organu, wymagana.

Podzielono również stanowisko wnoszącego odwołanie, że wyłączną i wystarczającą podstawę decyzji rozstrzygających w sprawach wniosków dekretowych są przepisy dekretu warszawskiego, zatem nie mają zastosowania przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Jednocześnie Kolegium wskazało, że za stronę postępowania Prezydent m.st. Warszawy prawidłowo uznał Skarb Państwa, którego w odniesieniu do uprawnień właścicielskich w tym przypadku reprezentuje Minister Skarbu Państwa. Błędnie zatem za stronę uznano Ministra Sprawiedliwości, gdyż prawo trwałego zarządu przysługuje Ministerstwu Sprawiedliwości.

Na powyższą decyzję Minister Skarbu Państwa wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie: 1) art. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 36 ust. 1 pkt 8 ust 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.) w zw. z art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy;

1. 2) art. 96 ust. 1a w zw. z art. 95 pkt 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz;
2. 3) art. 107 § 1 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając zaskarżoną decyzję w pierwszej kolejności odniósł się do zarzutu braku legitymacji Ministra Skarbu Państwa do zaskarżenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że wyrokiem z dnia 18 lipca 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 2177/11 stwierdzono nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lipca 2012 r. Wyrok został wydany na skutek skargi wniesionej przez Ministra Skarbu Państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając merytorycznie skargę przesądził o legitymacji Ministra Skarbu Państwa w niniejszym postępowaniu, bowiem przy braku legitymacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie miałby możliwości orzeczenia o nieważności zaskarżonej decyzji.

Niezależnie od powyższego legitymacja Ministra Skarbu Państwa do występowania w sprawie wynika bezpośrednio z art. 60a ust. 1 pkt 1 oraz art. 60 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 50, poz.279 ze zm.) zwanej dalej "u.g.n.". Zgodnie z treścią wskazanych przepisów nieruchomościami wchodzącymi w skład zasobów Skarbu Państwa przeznaczonymi na potrzeby m.in. ministerstw gospodaruje minister właściwy do spraw Skarbu Państwa. W ramach gospodarowania podejmuje on czynności w postępowaniach sądowych i administracyjnych, w szczególności w sprawach dotyczących własności lub innych praw rzeczowych na nieruchomości, o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, dotyczących podziału nieruchomości, a także w sprawach ze stosunku najmu, dzierżawy lub użyczenia, w odniesieniu do nieruchomości nieoddanych w trwały zarząd.

Przechodząc do kwestii dotyczących samodzielnego funkcjonowania przepisów zawartych w dekrecie z dnia 26 października 1945 r., Sąd I instancji wskazał, że regulacje zawarte w tym akcie prawnym obowiązują do dnia dzisiejszego, lecz funkcjonują w ramach obecnego systemu prawnego. Nie mogą być normą abstrakcyjną, oderwaną od współczesnych norm prawnych i regulacji. Realizację roszczeń dekretowych umożliwia i ułatwia m.in. art. 95 pkt 4 u.g.n., zgodnie, z którym podział nieruchomości w celu realizacji roszczeń do części nieruchomości, wynikających z przepisów niniejszej ustawy lub z odrębnych ustaw, może nastąpić niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu – niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Natomiast art. 96 ust. 1a u.g.n. w odniesieniu do nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków decyzje o podziale nieruchomości wydaje się po uzyskaniu pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków. W przedmiotowej sprawie Prezydent m.st. Warszawy działając m.in. na podstawie porozumienia z dnia 1 czerwca 2005 r. w sprawie powierzenia miastu stołecznemu Warszawie prowadzenia niektórych spraw z zakresu właściwości Wojewody Mazowieckiego, realizowanych przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 138, poz. 4314) oraz aneksów do tego porozumienia nr 1 z dnia 1 czerwca 2006 r. (Dz. Urz. Woj. Maz Nr 156, poz. 6149) i nr 3 z dnia 31 grudnia 2007 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 269, poz. 9331) i nr 6 z dnia 15 lipca 2010 r. decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] nie pozwolił m. st. Warszawie na podział nieruchomości przy [...] w Warszawie zgodnie z załączoną mapą sytuacyjną ujawnioną w KW [...] z projektem podziału do rewindykacji.

Decyzja z dnia [...] października 2010 r. jest decyzja ostateczną. Jako, że [...] są częścią [...], wpisanego do rejestru zabytków pod nr [...] decyzją z dnia [...] lipca 1965 r., brak pozwolenia Stołecznego Konserwatora Zabytków wyklucza podział nieruchomości, zgodnie z wnioskiem.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie dokonało więc nieprawidłowej wykładni obowiązujących przepisów, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji organu odwoławczego.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł E. S.A., zarzucają naruszenie:

1. 1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.
2. a) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) w zw. z art.
3. 50. § 1 i § 2 P.p.s.a. poprzez bezzasadne uznanie, iż dopuszczalna jest skarga Ministra Skarbu Państwa w sprawie dotyczącej nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa, a będącej w trwałym zarządzie Ministerstwa Sprawiedliwości, a w konsekwencji uwzględnienie skargi w sytuacji gdy powinna być ona stosownie do art. 151 P.p.s.a. nieuwzględniona ze względu na brak legitymacji skargowej skarżącego, która wbrew ustaleniom Sądu I instancji w żaden sposób nie wynika z art. 60a ust 1 pkt 1 oraz art. 60 ust 2 pkt 10 ustawy o gospodarce nieruchomościami;
4. b) art. 145 § 1 pkt. 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a, w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a w zw. z art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., w zw. z art. 145 § 1 pkt 7 i pkt 8 k.p.a. przez wadliwą konstrukcje uzasadnienia zaskarżonego wyroku uniemożliwiającą jego kontrolę kasacyjną, polegającą na braku wskazania przyczyn nierozważania zawieszenia z urzędu postępowania sądowoadministracyjnego do czasu zakończenia postępowania administracyjnego dotyczącego wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] października 2010 r. nr [...] odmawiającej wydania pozwolenia na podział nieruchomości, pomimo wykluczenia w zaskarżonym wyroku możliwości dokonania podziału tej nieruchomości z uwagi na pozostawanie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr [...], w sytuacji gdy z akt sprawy wynikało, iż toczy się postępowanie administracyjne dotyczące wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta m.st. Warszawy nr [...], podczas gdy sąd administracyjny powinien był zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne z uwagi na jednoznaczne uznanie, iż pomiędzy wydaniem ostatecznej decyzji Prezydenta m.st. Warszawa zezwalającej na podział nieruchomości, a mającą zostać wydaną decyzją Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości istnieje bezpośredni związek powodujący, że w przypadku uchylenia decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] października 2010 r. na skutek wznowienia postępowania, istniałaby konieczność wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości;
5. 2) naruszenie prawa materialnego tj.
6. a) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 60 ust. 1 i ust. 3 w zw. z art. 60a ust. 1 i ust. 2 pkt 10 w zw. z art. 43 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez nienależyte zastosowanie polegające na bezzasadnym uznaniu, iż Minister Skarbu Państwa posiada legitymacje procesową (skargową) do zaskarżenia decyzji dotyczącej podziału nieruchomości wchodzących w skład zasobów Skarbu Państwa przeznaczonych na potrzeby ministerstwa również w sytuacji oddania ich w trwały zarząd Ministerstwu Sprawiedliwości, podczas gdy na podstawie art. 29 k.p.a. w zw. z art. 60a ust. 1 i ust. 2 pkt 10 z w zw. z art. 43 ust. 2 i 4 w zw. z art. 60 ust. 1 i ust. 2a pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 25 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 227, poz. 1505) do podejmowania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym za Skarb Państwa dotyczących podziału nieruchomości w odniesieniu do nieruchomości wchodzących w skład zasobów Skarbu Państwa przeznaczonych na potrzeby ministerstwa oddanych w trwały zarząd Ministerstwu Sprawiedliwości wyłączną kompetencje posiada Dyrektor Generalny Ministerstwa Sprawiedliwości;
7. b) art. 7 ust. 1 i 2 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy w zw. z art. 96 ust. 1a w zw. z art. 95 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 64 ust. 4 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię w oderwaniu od konstytucyjnych zasad proporcjonalności oraz ochrony prawa własności, polegającą na bezzasadnym uznaniu, iż podział istniejącej nieruchomości (działki gruntu) w sposób umożliwiający wydzielenie z niej działki gruntu odpowiadającej granicom dawnej nieruchomości hipotecznej Hip Nr [...], w postępowaniu wszczętym z urzędu przez Prezydenta m.st. Warszawy, celem rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa wieczystego użytkowania nieruchomości, wymaga wydania decyzji administracyjnej przez Stołecznego Konserwatora Zabytków — również w wypadku gdy działka stanowiąca przedmiot podziału nie jest samodzielnie objęta ochroną konserwatorską lecz znajduje się w obszarze założenia urbanistycznego tzw. [...] wpisanego do rejestru zabytków w dniu [...] lipca 1965 r., podczas gdy prawidłowa wykładnia art. 7 ust. 1 i 2 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy w zw. z art. 96 ust. 1 i 1a w zw. z art. 95 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami uwzględniająca zasady proporcjonalności oraz ochrony własności wyrażone w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 64 ust. 4 Konstytucji RP prowadzi do wniosku, iż nie jest wymagane dla podziału istniejącej nieruchomości (działki gruntu), którą nie jest wpisana samodzielnie do rejestru zabytków, a wyłącznie znajduje się w obszarze układu (założenia) urbanistycznego wpisanego do rejestru zabytków, wydanie decyzji administracyjnej przez Stołecznego Konserwatora Zabytków, wyrażającej zgodę na wydzielenie z niej działki gruntu odpowiadającej dawnej nieruchomości hipotecznej, celem rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa wieczystego użytkowania nieruchomości.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o:

1. 1) uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu sądowi;

ewentualnie w przypadku stwierdzenia jedynie naruszeń przepisów prawa materialnego:

1. 2) zmianę w całości zaskarżonego wyroku oraz oddalenie skargi Ministra Skarbu Państwa;

w każdym wypadku

1. 3) zasądzenie od Ministra Skarbu Państwa na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Ponadto skargę kasacyjną wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 95 pkt 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) w zw. z art. 96 ust. 1a tej ustawy w zw. z art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), w zw. z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię i uznanie, że podział nieruchomości zabytkowej, niezbędny do realizacji roszeń wynikających z dekretu, uzależniony jest od pozytywnej opinii konserwatora zabytków.

Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargi kasacyjne Minister Skarbu Państwa wniósł o ich oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, podzielając argumentację zawartą w zaskarżonym orzeczeniu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki określa art. 183 § 2 P.p.s.a. Jednakże przed przystąpieniem do rozpoznania skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny ma obowiązek ustalić, czy skarga kasacyjna została wniesiona przez uprawniony do tego podmiot.

W uchwale z dnia 11 kwietnia 2005 r., sygn. akt OPS 1/04 (ONSAiWSA 2005/4/62) Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że rozpoznając skargę kasacyjną może z urzędu badać, czy skarga ta została wniesiona przez stronę. W uchwale tej wskazano, że sądowoadministracyjne postępowanie odwoławcze jest wszczynane przez wniesienie skargi kasacyjnej, która jest środkiem odwoławczym sformalizowanym. Z tego względu, z uwagi na szczegółowe uregulowania ustawowe w tym zakresie, trzeba mieć na uwadze, że aby powstał skutek wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego drugiej instancji skarga kasacyjna musi być m. in. wniesiona przez uprawniony podmiot (art. 173 § 2 P.p.s.a.). Niedopełnienie tego warunku czyni skargę niedopuszczalną, a w konsekwencji powoduje jej odrzucenie.

Wyjątek stanowi sytuacja, kiedy skarga kasacyjna została wniesiona przez podmiot niebędący stroną, ale wcześniej dopuszczony do udziału w postępowaniu jako strona. Wówczas wymagane jest merytoryczne rozpoznania sprawy w kontekście posiadania przezeń interesu prawnego w sprawie. Uprawnienie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego przez podmiot będący stroną wiąże się bowiem z posiadaniem interesu prawnego. Kryterium "interesu prawnego" oznacza zaś, że będący przedmiotem zaskarżenia do sądu akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego, a nie interesu faktycznego skarżącego; musi to być interes własny, indywidualny i wynikający z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 1996 r., sygn. akt II SA 74/96, ONSA 1997, z. 2, poz. 89). Oznacza to, że interes prawny wnoszącego skargę kasacyjną musi znajdować podstawę w przepisach prawa materialnego powszechnie obowiązującego, ale może mieć także swoje źródło w przepisach ustrojowych, jak również w przepisach proceduralnych. Status strony postępowania sądowoadministracyjnego nie może w żadnym razie wynikać tylko z faktycznego traktowania jakiegokolwiek podmiotu jako strony.

Oceniając w tych kategoriach uprawnienie E. S.A. do wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł przesłanek uzasadniających istnienie interesu prawnego warunkującego posiadanie przymiotu strony w rozumieniu art. 173 § 2 P.p.s.a. Wnosząca skargę kasacyjną spółka nie posiadała bowiem statusu strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2012 r.

Art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 782 ze zm.) wskazuje, że stroną postępowania podziałowego może być osoba mająca interes prawny. Nie oznacza to jednak, że wskazany przepis należy interpretować rozszerzająco. Nie są stronami postępowania o podział nieruchomości osoby, które nie mają do niej tytułu prawnorzeczowego. Przymiotu strony nie tworzą prawa obligacyjne, takie jak najem, czy dzierżawa, które pochodzą od właściciela lub użytkownika wieczystego. Przymiotu strony w takim postępowaniu nie mają też osoby, które korzystają z gruntu bez tytułu prawnego. Stroną postępowania podziałowego nie może być także osoba, która zgłasza roszczenia do części nieruchomości jeszcze nie wydzielonej. Sam fakt zgłoszenia roszczenia nie tworzy nawet ograniczonego prawa rzeczowego do nieruchomości. Osoba taka nie może skutecznie ani uczestniczyć w tym postępowaniu, ani przeciwdziałać zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości.

Dlatego należy przyjąć, że podział nieruchomości będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania nie oddziałuje bezpośrednio na sferę prawną skarżącej spółki, a jego ewentualne następstwa mają charakter hipotetyczny.

W takim stanie rzeczy brak jest podstaw do przyjęcia, że udział w postępowaniu administracyjnym E. S.A. znajdował oparcie w jej interesie prawnym mającym swoje źródło w normie prawa materialnego czy przepisie prawa procesowego, z których wynikałyby prawa lub obowiązki w stosunku do nieruchomości będącej przedmiotem tego postępowania. Źródłem interesu prawnego E. S.A. nie mógł być w szczególności art. 7 ust. 2 i 3 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279).

Skład orzekający w niniejszej sprawie nie podziela, z przedstawionych powyżej powodów, poglądu zaprezentowanego przez Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniu z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 446/10, w którym przyjęto, że w postępowaniu podziałowym osoba posiadająca roszczenie dekretowe ma interes prawny.

Powyższe, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza, iż spółka nie posiadała także interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 P.p.s.a. Wobec tego uznać należy, iż E. S.A. nie posiadała uprawnień do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2013 r. Brak legitymacji prowadzi do oddalenia skargi kasacyjnej E. S.A. bez badania zasadności zarzutów w niej podniesionych.

Jako nietrafną należało również uznać argumentację skargi kasacyjnej, wniesionej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie. Postępowanie podziałowe jest odrębnym postępowaniem administracyjnym i decyzja wydana na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami jest niezależna od postępowania dekretowego. W związku z powyższym organy rozstrzygające o podziale nie mogły oceniać zasadności roszczeń zgłoszonych do nieruchomości objętej wnioskiem o podział, gdyż nie było to przedmiotem tego postępowania. Postępowanie administracyjne w sprawie podziału nieruchomości, oparte na przepisie art. 96 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, uzależnia wydanie decyzji o podziale nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków od uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na podział tej nieruchomości. Konsekwentnie również w tych tylko granicach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie badał legalność zaskarżonej decyzji. Stąd też brak pozwolenia Stołecznego Konserwatora Zabytków, zatwierdzony ostateczną decyzją z dnia [...] października 2010 r. wyklucza podział nieruchomości, stanowiącej działkę nr [...].

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie nie dopuścił się zatem zarzucanego skargą kasacyjną naruszenia art. 95 pkt 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 96 ust. 1a tej ustawy, art. 7 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, art. 64 ust. 2 Konstytucji RP i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 P.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a.