Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 26 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 676/06

Uzasadnienie

Nakazem z dnia [...], nr [...], wydanym na podstawie art. 9 pkt 2a w związku z art. 21 pkt 1 oraz art. 21a ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 1981 r. o Państwowej Inspekcji Pacy (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 124, poz. 1362 z późn. zm.), Inspektor Pracy Państwowej Inspekcji Pracy – Okręgowego Inspektoratu Pracy w Katowicach – Oddział w Bielsku-Białej, po przeprowadzeniu kontroli w dniach 26 lutego i [...] nakazał L. S., właścicielce H. w B., wypłacić wynagrodzenie zasadnicze następującym pracownikom: S. K. za miesiąc listopad 2003 r. – 400 zł i za miesiąc grudzień 2003 r. – 833 zł, M. O. za miesiąc listopad 2003 r. – 430 zł i za miesiąc grudzień 2003 r. – 833 zł oraz K. O. za miesiąc listopad 2003 r. – 360 zł i za miesiąc grudzień 2003 r. – 833 zł oraz nadał temu nakazowi rygor natychmiastowej wykonalności w oparciu o art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu nakazu podniósł, że L. S., będąc pracodawcą, nie wypłaciła na rzecz wymienionych pracowników w pełnej wysokości wynagrodzenia zasadniczego za wskazane miesiące. Dlatego, zdaniem organu administracyjnego, naruszyła przepisy art. 85 § 2 i art. 94 pkt 5 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94 z późn. zm.) oraz wyczerpała przesłankę określoną w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem w interesie społecznym było wypłacenie świadczeń wynikających ze stosunku pracy.

L. S. wniosła odwołanie od powyższego nakazu. Akcentowała, że jej sytuacja jest wyjątkowa, ponieważ wymienieni w nakazie pracownicy spowodowali w pracy szkodę na jej rzecz, dokonując kradzieży "towarów rozbieranego drobiu", a tolerowanie ich nagannego zachowania nie leży w interesie społecznym, jak i pracodawcy. Zatem powinni być zwolnieni dyscyplinarnie, ale po rozmowie z nimi doszło do ugodowego załatwienia sprawy, z uwagi na ewentualnie trudności ze znalezieniem pracy, po otrzymaniu przez nich niekorzystnych świadectw pracy i dlatego zostali zwolnieni przez pracodawcę za wypowiedzeniem. Dodała, iż z powodu tej kradzieży poniosła wymierne straty finansowe oraz uważa, iż wypłata dodatkowych wynagrodzeń zawartych w nakazie jest nagrodą dla złodziei, a dla niej jako pracodawcy podwójną karą.

Okręgowy Inspektor Pracy Państwowej Inspekcji Pracy w Katowicach decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) i art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z 6 marca 1981 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 1`24, poz. 1362 z późn. zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako uzasadnienie przyjętego rozstrzygnięcia przywołał treść obowiązujących przepisów Kodeksu pracy, a w szczególności art. 80, art. 85, art. 91 i art. 95 pkt 5, nakładających na pracodawcę obowiązek wypłaty wynagrodzenia oraz innych elementów z nim związanych. Zdaniem organu odwoławczego zebrany w toku czynności kontrolnych materiał dowodowy pozwolił jednoznacznie stwierdzić, że pracownicy objęci nakazem nie otrzymali należnych wynagrodzeń za pracę w miesiącu listopadzie i grudniu 2003 r. W odwołaniu natomiast nie przedstawiono okoliczności, które mogłyby wzruszyć przedmiotowy nakaz i miałyby wpływ na ocenę dokonanych przez pracodawcę naruszeń prawa pracy.

Ponadto organ ten wskazał, że problematyka wypłaty wynagrodzenia oraz innych elementów z nim związanych regulowana jest przepisami bezwzględnie obowiązującymi, których przestrzeganie nie może być uzależnione od posiadanych środków finansowych, czy też kompensat jeżeli nie doszło do prawnie skutecznej, pisemnej zmiany warunków pracy i płacy.

L. S. wniosła na decyzję skargę do sądu administracyjnego, podnosząc te same argumenty, jakie przytoczyła w odwołaniu.

Okręgowy Inspektor Pracy Państwowej Inspekcji Pracy w Katowicach wnosił o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 16 grudnia 2005 r. sygn. akt IV SA/GL 512/04, po rozpoznaniu sprawy ze skargi L. S. na decyzję Państwowej Inspekcji Pracy – Okręgowego Inspektora Pracy w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie inspekcji pracy, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzający ją nakaz Inspektora Pracy Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w Katowicach z dnia [...] nr [...]. W uzasadnieniu Sąd wywodził, że podstawę materialnoprawną podjętych w niej rozstrzygnięć stanowił art. 9 ust. 2a ustawy z dnia 6 marca 1981 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (tekst jedn. z 2001 r. Dz. U. Nr 1124, poz. 1362 z późn. zm.). Dlatego w pierwszej kolejności należy przywołać ten przepis, który mówi, iż w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy uprawnione są do nakazanie pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innych składników z nim związanych.

Zadaniem nakazu wystawionego przez inspektora pracy jest zatem "wymuszenie" na pracodawcy wypełnienia obowiązku, wynikającego z umowy zawartej z pracownikiem w zakresie wypłaty wynagrodzenia wówczas, gdy ten obowiązek jest wymagalny. Oznacza to, że nakaz może być wydany tylko w takich sprawach, w których istnieje przewidziane przepisami prawa pracy "należne wynagrodzenie".

W przypadku zaś wystąpienia sporu co do zasadności wypłaty należnego pracownikowi wynagrodzenia ze stosunku pracy, w tym też co do jego wysokości, inspektor pracy nie może nałożyć na pracodawcę obowiązku jego wypłaty. Przy czym zgodnie z przepisami prawa pracy spór może zaistnieć tylko między pracownikiem i pracodawcą, jako stronami stosunku pracy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, iż przepis art. 9 ust. 1 pkt 2a ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy nie jest przepisem szczególnym, o którym mowa w art. 2 § 3 Kodeksu postępowania cywilnego, wyłączającym rozstrzyganie sporów między pracodawcą a pracownikiem z kompetencji sądu powszechnego i przenoszącym do uprawnienie do organu administracji publicznej – Państwowej Inspekcji Pracy. Nadto sądy powszechne w dalszym ciągu są jedynym organem Państwa uprawnionym do rozstrzygania ewentualnych roszczeń wynikających ze stosunku pracy, w tym sporów o wypłatę wynagrodzenia między pracownikiem i pracodawcą, ponieważ są to sprawy cywilne podlegające ich kognicji.

W rozpatrywanej sprawie, zdaniem Sądu, zaistniał spór co do wypłaty części wynagrodzenia na rzecz pracowników skarżącej, a samą okoliczność jego istnienia potwierdziła skarżąca zarówno w odwołaniu, w skardze, jak i na rozprawie. Z tego powodu wystawiony przez inspektora pracy Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w Bielsku-Białej nakaz z dnia [...] nr [...] nie jest prawidłowy. W tej sytuacji organy orzekające były uprawnione tylko do wnikliwego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego w sprawie, odebrania stosownych oświadczeń zarówno od pracowników, jak i skarżącej, celem wyjaśnienia okoliczności zasadniczej dla rozstrzygnięcia sprawy i nie wykazanej innymi środkami dowodowymi, dotyczącej istnienia między tymi stronami sporu oraz ewentualnie do zobowiązania skarżącej, aby we wskazanym terminie go rozwiązała i wywiązała się z ciążących na niej obowiązków.

Tym samym organy orzekające obu instancji rozstrzygnęły sprawę w oparciu o materiał dowodowy nie wystarczający do rzetelnego ustalenia stanu faktycznego, który miał miejsce w sprawie. Takie działanie stanowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności dotyczących postępowania dowodowego (art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 kpa), zasady praworządności (art. 6 kpa), zasady prawdy obiektywnej (art. 7 kpa) i pogłębienia zaufania do organów Państwa (art. 8 kpa).

Odnosząc się do twierdzenia pełnomocnika organu administracyjnego zaprezentowanego na rozprawie, iż skarżąca sama przyznała, że zaniżyła pracownikom wynagrodzenie nie wyklucza to możliwości istnienia sporu w tym zakresie pomiędzy pracownikami a skarżącą. Nie jest zatem obojętne dla rozstrzygnięcia sprawy, z jakich przyczyn nie doszło do wypłacenia wynagrodzenia za poszczególne miesiące określone w nakazie. Zauważyć należy, iż do orzekania o odpowiedzialności pracownika za umyślnie, jak i nieumyślnie wyrządzenie szkody uprawniony jest tylko sąd powszechny – sąd pracy w trybie art. 122 i art. 114-121 Kodeksu pracy.

Przedstawione powyżej rozważania są niezbędne do wydania w rozpoznawanej sprawie prawidłowego rozstrzygnięcia, przy ponownym jej rozpatrzeniu przez organ pierwszej instancji.

Reasumując zauważyć należy, że skoro w przedmiotowej sprawie zaistniał spór pomiędzy stronami stosunku pracy, czyli skarżącą i pracownikami wymienionymi w nakazie, co do wypłaty na ich rzecz części wynagrodzenia, to organy orzekające nie były uprawnione do przyjęcia, iż ta część wynagrodzenia była "wynagrodzeniem należnym".

W rezultacie decyzje organów administracyjnych obu instancji naruszyły art. 9 ust. 1 pkt 2a ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, który miał wpływ na wynik sprawy oraz przepisy postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 6, art. 7, art. 70, art. 77 i art. 80 kpa, mające istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił decyzje obu instancji.

Okręgowy Inspektor Pracy w Katowicach wniósł od wyroku skargę kasacyjną. Skargę kasacyjną oparł na:

1. - naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 9 pkt 2a ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2002 r., Nr 124, poz. 1362, z późn. zm.) przez przyjęcie, że część wynagrodzenia niewypłacona pracownikom jest świadczeniem nienależnym, poprzez przyjęcie, że zaistniał spór co do wypłaty części wynagrodzenia na rzecz pracowników,
2. - naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c przez uwzględnienie skargi, chociaż postępowanie administracyjne nie było dotknięte żadną z wad postępowania przed organami administracyjnymi.

Na tych podstawach wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, bądź uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodził, że w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy uprawnione są do nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innych składników z nią związanych.

Jak wskazano w wyroku zadaniem nakazu wystawionego przez inspektora pracy jest zatem "wymuszenie" na pracodawcy wypełnienia obowiązku, wynikającego z umowy zawartej z pracownikiem w zakresie wypłaty wynagrodzenia wówczas, gdy ten obowiązek jest wymagalny. Oznacza to, że nakaz może być wydany tylko w takich sprawach, w których istnieje przewidziane przepisami prawa pracy "należne wynagrodzenie". Pracodawca, który nie wypłaca w prawidłowej wysokości i w terminie przewidzianym przez przepisy prawa wynagrodzeń narusza swój podstawowy obowiązek, uregulowany w art. 94 pkt 5 Kp; przepis ten stanowi, że "Pracodawca jest obowiązany w szczególności terminowo i prawidłowo wypłacać wynagrodzenie".

Pracodawca nie podważa podstawy prawnej wydanych decyzji, a brak wypłaty należnego pracownikom wynagrodzenia tłumaczy względami pozamerytorycznymi. Wnoszący skargę kasacyjną wywodził, iż Kodeks pracy przewiduje jedynie kilka sytuacji, w których wynagrodzenie pracownikowi nie przysługuje albo przysługuje w obniżonej wysokości. W innych przypadkach, m.in. w sytuacji, na którą powołuje się pracodawca, gdy pracownik wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązków pracowniczych ze swej winy wyrządził pracodawcy szkodę, pracodawcy przysługuje roszczenie do sądu o wypłatę odszkodowania.

Podstawowym obowiązkiem pracodawcy, wynikającym z bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa jest prawidłowe i terminowe wypłacanie wynagrodzenia, w terminie przyjętym u pracodawcy, nie później jednak niż w ciągu pierwszych 10 dni następnego miesiąca kalendarzowego. Wypłata dokonana w terminie późniejszym uzasadnia roszczenie pracownika o wypłatę wynagrodzenia wraz z odsetkami z tytułu opóźnienia.

Wskazać ponadto należy, iż w stosunkach pracy opłacane jest staranne działanie pracownika, a nie osiągnięty przez niego rezultat. Wynagrodzenie jest świadczeniem odwzajemniającym pracę.

Wywodził, że odpowiedzialność jaką ponosi pracownik, nie ma znaczenia w sprawie. Pracodawca nie ma prawa, bez pisemnej zgody pracownika lub też prawomocnego wyroku z klauzulą wykonalności, potrącać z wynagrodzenia pracownika żadnych kwot z tytułu poniesionych strat finansowych. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić trzeba, że pracodawca nie może pozbawić pracownika wynagrodzenia, które stanowi zapłatę za wykonaną przez niego pracę.

Jak stanowi, podważany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, art. 9 ust. 1 pkt 2a ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy uprawnione są do nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innych składników z nimi związanych. W sprawie przepisy prawa zostały przez pracodawcę naruszone poprzez niewypłacenie pracownikom wynagrodzenia. Wynagrodzenie to należy uznać za należne, gdyż pracownicy świadczyli pracę, czyli wypełnili swój podstawowy obowiązek, wynikający z zawartej umowy o pracę, za którą to należało im się wynagrodzenie w umówionej wysokości. Pracodawca niewypłacając wynagrodzenia w umówionej wysokości, naruszył swój obowiązek w zakresie prawidłowego i terminowego wypłacania wynagrodzenia.

W związku z tym nie można zgodzić się z twierdzeniami Sądu, że "nie jest zatem obojętne dla rozstrzygnięcia sprawy, z jakich przyczyn nie doszło do wypłacenia wynagrodzenia za poszczególne miesiące określone w nakazie", gdyż w tym zakresie obowiązek, wynikający z przepisów prawa jest jednoznaczny i nie budzi jakichkolwiek wątpliwości.

W sprawie został prawidłowo ustalony tan faktyczny, ustalono że pracodawca nie wypłacił należnego wynagrodzenia za pracę. Ustalenia stanu faktycznego w zakresie przestrzegania przez pracodawcę przepisów prawa pracy potwierdzone zostały w Protokole Kontroli, znak: [...], do którego pracodawca nie wniósł zastrzeżeń.

Naczelny Sąd Administracyjny zawszył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zgodnie z art. 9 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 6 marca 1981 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 124, poz. 1362 ze zm.) "W razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy uprawnione są do: nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi". Według art. 1 Kodeksu postępowania cywilnego "Kodeks postępowania cywilnego normuje postępowanie sądowe w sprawach ze stosunków z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego oraz prawa pracy, jak również w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych oraz w innych sprawach, do których przepisy tego Kodeksu stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy cywilne)". Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej jako wartość nadrzędną przyjmuje zasadę sprawiedliwości społecznej, stanowiąc w art. 2: "Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej".

Wyrazem realizacji tych wartości sprawiedliwości społecznej jest konstytucyjne określenie podstawowych praw jednostki, a do tych należy zaliczyć prawo do pracy za wynagrodzeniem. Według art. 24 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej "Praca znajduje się pod ochroną Rzeczypospolitej Polskiej. Państwo sprawuje nadzór nad warunkami wykonywania pracy". Odpowiednio do tej zasady konstytucyjnej art. 18 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jedn. Dz. U. 1998, Nr 21, poz. 94 ze zm.) stanowi: "Nadzór i kontrolę przestrzegania prawa pracy, w tym przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, sprawuje Państwowa Inspekcja Pracy". Zasada demokratycznego państwa prawnego, urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej wymaga tworzenia takich gwarancji ochrony praw jednostki, które zapewniają jej skuteczne dochodzenie naruszonych praw podstawowych, a zatem prawo do wypłaty wynagrodzenia. Taka realizacja zasady demokratycznego państwa prawnego uzasadnia wprowadzenie dwutorowego dochodzenia realizacji prawa wypłaty należnego wynagrodzenia:

1. - po pierwsze, na drodze postępowania przed sądem powszechnym, na podstawie art. 1 Kodeksu postępowania cywilnego. Ta droga oparta jest bezwzględnie na zasadzie skargowości: roszczeniu pracownika o zapłatę należnego wynagrodzenia;
2. - po drugie, na drodze administracyjnej. Zgodnie z art. 9 ust. 2 lit. a powołanej ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, właściwym do wydania nakazu w formie decyzji administracyjnej (art. 21 lit. a tej ustawy) wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę jest organ Państwowej Inspekcji Pracy.

Wskazane drogi są niekonkurencyjne. Pierwsza droga dotyczy przedmiotu rozstrzygnięcia sporu pomiędzy pracownikiem a pracodawcą o zapłatę wynagrodzenia, jest drogą wyłączną. Druga droga administracyjna dotyczy nakazu administracyjnego: wypłaty należnego wynagrodzenia. W razie zatem jeżeli pracownik wytoczył spór przed sądem powszechnym, droga administracyjna jest niedopuszczalna.

W sprawie nie toczył się spór pomiędzy pracownikami a pracodawcą, błędnie zatem Sąd w zaskarżonym wyroku wywodził o właściwości sądu powszechnego. Zasada skargowości w postępowaniu cywilnym oparta jest na rozporządzalności prawami, a zatem nie można nakazać pracownikowi wdrożenia sporu.

Wadliwa jest też wykładnia art. 9 lit. a powołanej ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy co do "ewentualnie do zobowiązania skarżącej, aby we wskazanym terminie go rozwiązała i wywiązała się z ciążących na niej obowiązków". Art. 9 pkt 2 lit. a w związku z art. 21 lit. a ust. 1 powołanej ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy wprowadza formę władczą działania, formę: decyzji administracyjnej, zagwarantowaną przymusem państwowym – egzekucją administracyjną (art. 2 § 1 pkt 11 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o egzekucji administracyjnej, tekst jedn. Dz. U. 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.). W wykładni przepisów nie można odchodzić od wyraźnie ustanowionej formy władczej, której stosowanie jest realizacją konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego. Dla organów Państwowej Inspekcji Pracy jest to wyłączna droga nakazu wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę. W tym zakresie dla tych organów zamknięta jest możliwość wytoczenia powództwa przed sądem powszechnym.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 organy Państwowej Inspekcji Pracy mają prawo wnoszenia powództwa i wstępowania do postępowania tylko w sprawach, o których stanowi art. 8 ust. 1 pkt 11 lit. a powołanej ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy.

Art. 9 pkt 2 lit. a powołanej ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy nie jest przepisem szczególnym w rozumieniu art. 2 § 3 Kodeksu postępowania cywilnego, który stanowi: "Nie są rozpoznawane w postępowaniu sądowym sprawy cywilne, jeżeli przepisy szczególne przekazują je do właściwości innych organów". Art. 9 pkt 2 lit. a powołanej ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy reguluje inny przedmiotowo zakres spraw: stosowania środków państwowego nadzoru nad wykonywaniem przepisów prawa pracy w formie decyzji administracyjnej, zabezpieczonej przymusem państwowym. Droga postępowania cywilnego to droga rozstrzygania sporu pomiędzy pracownikiem a pracodawcą. Przyjęta zatem dla sprawy wykładnia związku z art. 9 pkt 2 lit. a powołanej ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy z art. 2 § 3 Kodeksu postępowania cywilnego jest błędna, przez wyłączenie dopuszczalności drogi administracyjnej.

Zasadnie zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Okoliczność istnienia sporu pomiędzy pracownikami a pracodawcą miałaby miejsce gdyby pracownicy wystąpili do sądu powszechnego, a ta okoliczność, która wyłączyłaby drogę administracyjną, nie wystąpiła. Według art. 86 § 1 Kodeksu pracy "Pracodawca jest obowiązany wypłacać wynagrodzenie w miejscu, terminie i czasie określonych w regulaminie pracy lub w innych przepisach prawa". Dopuszczalne granice potrąceń reguluje art. 87 i art. 91 Kodeksu pracy. Podnoszone w skardze do sądu okoliczności faktyczne nie mają znaczenia prawnego dla ustalenia należnego wynagrodzenia. Zasady odpowiedzialności odszkodowawczej nie mogą też wpływać na ustalenie należnego wynagrodzenia.

W tym stanie rzeczy, skoro zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego jest zasadny, na podstawie art. 188 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.