Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 maja 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 2812/15, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. F. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania - uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 14.627 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne:
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi ekspresowej nr [...].
Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Wojewoda [...] orzekł o ustaleniu odszkodowania na rzecz M. F. w wysokości 740.933,55 za nieruchomość położoną w gminie G., w obrębie [...], stanowiącej działki nr [...] o pow. 0,1827 ha, nr [...] o pow. 3,7680 ha, nr [...] o pow. 0,1708 ha, nr [...] o pow. 0,0136 ha, nr [...] o pow. 0,1171 ha i nr [...] o pow. 0,0847 ha, przejętą z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa, przeznaczoną pod ww. inwestycję drogową.
W toku postępowania o ustalenie odszkodowania organ zlecił dokonanie określenia wartości przedmiotowej nieruchomości rzeczoznawcy majątkowemu D. B.. W związku z powyższym biegły określił wartość przedmiotowej nieruchomości w operacie szacunkowym z dnia 10 marca 2014 r. Skarżący zakwestionował powyższą opinię i złożył do organu kontroperat z dnia 14 lipca 2014 r. sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego A. S.. W dniu 31 lipca 2014 r. rzeczoznawca majątkowy D. B. złożył do akt sprawy skorygowany operat szacunkowy z dnia 28 lipca 2014 r. Stowarzyszenie Rzeczoznawców Majątkowych w B. stwierdziło jednak, że ww. operaty nie powinny stanowić podstawy ustalenia odszkodowania. Po ponownym zleceniu sporządzenia opinii, biegły D. B. określił wartość przedmiotowej nieruchomości w operacie szacunkowym z dnia 31 stycznia 2015 r., stanowiącym podstawę wydanej decyzji, na łączną kwotę 705.651,00 zł. Biegły ustalił, że przedmiotowa nieruchomość zlokalizowana jest na terenie, dla którego nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.
Działki gruntu projektowane do wydzielenia na dzień 31 grudnia 2013 r., stanowiły niepodzielny teren wykorzystywany rolniczo, bez kilkuletnich zasadzeń i upraw jednorocznych (jedynie na projektowanych do wydzielenia działkach nr [...], [...] i [...] uprawa rzepaku). Bezpośrednie sąsiedztwo stanowią niezbudowane tereny użytkowane rolniczo oraz pojedyncza zabudowa zagrodowa. Teren działek jest płaski. Dojazd do działek drogą relacji G. - Z. oraz drogami gruntowymi. Dostęp do urządzeń infrastruktury technicznej w zasięgu działek (poza działką nr [...]). Badając przeznaczenie planistyczne rzeczoznawca majątkowy wskazał, że działka nr [...] (przed podziałem) znajduje się częściowo na terenie osadniczym (symbol MM), częściowo na terenie osadniczym na glebach pod ochroną (symbol OM), częściowo na terenie bez zabudowy (symbol O), częściowo na terenie pod przewidywaną trasę obejścia G. w ciągu drogi ekspresowej nr [...], działka nr [...] przed podziałem, znajduje się częściowo na terenie osadniczym (symbol MM), częściowo na terenie osadniczym na glebach pod ochroną (symbol OM), częściowo na terenie dolesień korytarze ekologiczne (symbol D) oraz częściowo na terenie pod przewidywaną trasę obejścia G. w ciągu drogi ekspresowej nr [...].
Biegły stwierdził, że przedmiotowa inwestycja drogowa zwiększa wartość badanej nieruchomości, która według aktualnego sposobu użytkowania jest zabudową przeznaczoną pod zabudowę osadniczą, siedliskową, zagrodową na terenach osadniczych, na glebach pod ochroną. W związku z tym wartość nieruchomości została określona dla alternatywnego sposobu użytkowania wynikającego z przeznaczenia tej nieruchomości na cel publiczny. Biorąc powyższe pod uwagę biegły wycenił działki nr [...], nr [...] i nr [...] łącznie z działkami nr [...], nr [...] i nr [...], ponieważ alternatywny sposób ich użytkowania jest tożsamy z aktualnym sposobem użytkowania działek nr [...], nr [...] i nr [...] (teren przeznaczony pod przewidywaną trasę obejścia G. w ciągu drogi ekspresowej nr [...]). Biegły dokonał analizy transakcji gruntami nabytymi pod drogi i do porównania przyjął 8 transakcji z gmin: M., G., W., S., M., M., N. Z uwagi na stosunkowo małą ilość transakcji gruntami drogowymi, analizę przeprowadzono w okresie trzech lat wstecz.
Przy wycenie gruntu biegły zastosował podejście porównawcze, metodę porównywania parami. Wartość nasadzeń ustalono natomiast metodą odtworzeniową. Do ostatecznej analizy porównawczej biegły przyjął transakcje nieruchomościami zabudowanymi przeznaczonymi pod drogi. Najniższą cenę, tj. 14,43 zł m2 uzyskała nieruchomość o pow. 700 m2, położona w gminie G., w obrębie W. Natomiast najwyższą cenę, tj. 21 zł/m2 uzyskała nieruchomość o pow. 143 m3, położona w gminie N., w obrębie S. Wartość przedmiotowej nieruchomości obliczono na kwotę 705.651,00 zł (w tym wartość nasadzeń – na kwotę 1.368,00 zł. Organ pierwszej instancji – w związku z terminowym wydaniem nieruchomości, podwyższył należne odszkodowanie o 5 %, w związku z czym ustalono odszkodowanie na łączną kwotę 740.933,55 zł. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., po rozpatrzeniu odwołania M. F., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r. Zdaniem Ministra, operat szacunkowy z dnia 31 stycznia 2015 r. został sporządzony prawidłowo i zawiera wszystkie elementy wymagane przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 209, poz. 2109 ze zm.).
M. F. zaskarżył decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę uznając, że decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w postaci art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 134 ust. 2, art. 151, art. 153 i art. 154 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 782, dalej jako: u.g.n.) oraz § 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r., a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji podzielił ogólną uwagę organu zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że co do zasady organ administracji nie może wkraczać w merytoryczną zasadność opinii rzeczoznawcy. Zgodził się jednak ze skarżącym, że powyższe nie zwalnia organu od obowiązku przeprowadzenia rzetelnej i wnikliwej oceny w zakresie rzetelności sporządzonego operatu szacunkowego i wartości przyjętych przez rzeczoznawcę w zakresie, które ma fundamentalne znaczenie dla przyjętej wartości stanowiącej kwotę odszkodowania.
W rozpoznawanej sprawie skarżący w toku postępowania wskazywał na wadliwości operatu szacunkowego stanowiącego podstawę wydania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji podnosząc, że rzeczoznawca po zakwestionowaniu poprzednio sporządzonego operatu (z 28 lipca 2014 r.) przez Stowarzyszenie Rzeczoznawców Majątkowych w B., sporządzając nowy operat (z 31 stycznia 2015 r.), dokonał jedynie niewielkich zmian. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżący wskazał na wadliwość stanowiska rzeczoznawcy majątkowego, zgodnie z którym na terenie powiatu gnieźnieńskiego i powiatów ościennych nie zanotowano transakcji gruntami nabywanymi pod drogi krajowe spełniających kryterium podobieństwa. Tymczasem, jak podniósł skarżący – w opinii Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych w B. stwierdzono, że zgodnie z informacją przekazaną Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad na terenie województwa [...] w latach 2011-2014 zostało zawartych 55 umów nabycia gruntów pod drogi krajowe.
Skarżący zarzucił także, że biegły poddał analizie transakcje dotyczące nieruchomości znacznie mniejszych aniżeli nieruchomości podlegające wycenie. Okoliczność ta nie została jednak uwzględniona w treści operatów szacunkowych – w szczególności nie została skorygowana żadnymi współczynnikami. Sąd I instancji podniósł, że standardy postępowania administracyjnego wymagają, by organ wyjaśnił zgłaszane przez stronę odwołującą się wątpliwości. Tymczasem w zaskarżonej decyzji wątpliwości podnoszone przez skarżącego nie zostały wyjaśnione w sposób jasny i niepozostawiający zastrzeżeń co do faktycznej wartości nieruchomości, a organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie zawarł wywodu, który umożliwiłby ocenę wiarygodności operatu szacunkowego. Stwierdził jedynie, że operat został sporządzony prawidłowo, zaś zarzuty podniesione w odwołaniu, podważające jego prawidłowość, należy uznać za bezzasadne. W tej sytuacji, w ocenie Sądu I instancji, organ odwoławczy nie przeprowadził wystarczającej kontroli operatu szacunkowego, stanowiącego podstawę do wydania decyzji.
Mając na uwadze powyższe, WSA w Warszawie doszedł do przekonania, że sprawa wymaga ponownej analizy, gdyż w postępowaniu administracyjnym nie zostały prawidłowo wyjaśnione i zweryfikowane wszystkie istotne okoliczności, niezbędne do jej prawidłowego rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.). Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ winien uwzględnić ocenę prawną zawartą w niniejszym uzasadnieniu (tj. ocenić operat według wskazanych wyżej kryteriów i odnieść się do zarzutów strony oraz do wniosków dowodowych, z uwzględnieniem art. 78 K.p.a.), podejmując stosowne kroki mające na celu usunięcie dostrzeżonych przez Sąd uchybień postępowania.
Z opisanych względów WSA w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Minister Infrastruktury i Budownictwa wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu organ zarzucił:
- I. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez błędne zarzucenie organowi naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez uwzględnienie skargi pomimo braku naruszenia przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co spowodowane zostało błędnym przyjęciem przez Sąd, że:
- - organ odwoławczy dopuścił się naruszenia prawa procesowego nie przeprowadzając wyczerpującej, rzetelnej i wszechstronnej oceny materiału dowodowego, w szczególności poprzez niewyjaśnienie podniesionych przez skarżących nieścisłości dotyczących operatu szacunkowego;
- - organ, pomimo istniejących wątpliwości i niejasności, nie zażądał wyjaśnień, uzupełnienia wyceny oraz nie zlecił wykonania nowego operatu szacunkowego,
- 2. art. 141 § 4 w zw. z art. 153 P.p.s.a. poprzez sformułowanie w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania, które de facto sprowadzają się do tego co organy w niniejszej sprawie wykonały, a więc do powtórzenia tych samych czynności,
- 3. art. 231 zdanie pierwsze P.p.s.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, w sytuacji gdy przedmiotem zaskarżenia nie była należność pieniężna,
- 4. § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze. zm.), poprzez jego zastosowanie i ustalenie wpisu stosunkowego, w sytuacji gdy zaskarżony akt nie obejmował należności pieniężnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. F. wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
W niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej zawarto zarzuty natury procesowej. Najdalej idącym okazał się zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 P.p.s.a.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie wyrażano stanowisko, że wyrok podlega uchyleniu, gdy w sprawie dojdzie do naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w stopniu uniemożliwiającym jednoznaczne określenie przesłanek, jakimi kierował się Sąd I instancji podejmując zaskarżone orzeczenie, w tym ocenę zgodności wyroku z prawem. W świetle art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie wyroku pełni bardzo istotną funkcję w procesie kontroli prawidłowości podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 20 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 1041/16, Lex nr 2493885, uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji ma nie tylko charakter informacyjny względem stron postępowania, stanowiąc dla nich niezbędną płaszczyznę dla należytego wywiedzenia zarzutów skargi kasacyjnej, lecz również powinno umożliwić Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie, co jest niezbędne dla przeprowadzenia prawidłowej kontroli instancyjnej.
Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się między innymi w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 991/16 - CBOSA). Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby jednoznacznie wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone działanie (zaniechanie) organu za zgodne albo niezgodne z prawem. (por. wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1985/09; wyrok NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II FSK 1067/11). Wymóg zawarcia w uzasadnieniu wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia należy rozumieć w ten sposób, że uzasadnienie musi pozwalać na skontrolowanie przez strony i sąd wyższej instancji, czy sąd orzekający nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów, tj. winna zostać w nim uwidoczniona operacja logiczna, którą przeprowadził sąd, stosując określone normy prawne w rozstrzyganej sprawie (wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2015 r., II FSK 626/15, LEX nr 1774490).
Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 P.p.s.a. w sytuacji, gdy nie zawiera stanowiska odnośnie do stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia (uchwała 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09), jak również wtedy, gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku (por. np. wyroki NSA: z 12 października 2010 r., II OSK 1620/10; z 5 kwietnia 2012 r., I FSK 1002/11; z 28 lipca 2016 r. II FSK 1767/14). Uchybieniem niepozostającym bez wpływu na rezultat kontroli kasacyjnej zaskarżonego orzeczenia jest bowiem uzasadnienie, w którym ocena o zgodności (niezgodności) z prawem zaskarżonego aktu formułowana jest bez odniesienia się do okoliczności konkretnego stanu faktycznego sprawy, albowiem w tego rodzaju sytuacji nie jest możliwe zrekonstruowanie przebiegu operacji logicznej, rezultatem której jest przyjęcie konkretnego kierunku interpretacji i zastosowania konkretnych przepisów prawa w okolicznościach konkretnego stanu faktycznego sprawy (por. np. wyrok NSA z 11 stycznia 2011 r., I GSK 685/09).
Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie.
Ogólnikowa i lakoniczna ocena materiału dowodowego, dokonana przez Sąd pierwszej instancji, nie pozwoliła Sądowi II instancji poznać i zrozumieć motywów, jakimi kierował się Sąd Wojewódzki podejmując kontrolowane rozstrzygnięcie, co w konsekwencji uniemożliwiło jego merytoryczną kontrolę.
Zakwestionować należy ocenę Sądu, która sprowadzała się do ogólnikowych tez o braku prawidłowości rozumowania organu administracji, czy zakwestionowania zaniechania oceny zgłaszanych przez stronę wątpliwości, bez bliższego ich przytoczenia oraz wyjaśnienia jaki miało to wpływ na rozstrzygnięcie.
Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że przeważającą część kontrolowanego uzasadnienia zajmują rozważania sprowadzające się do zacytowania treści przepisów prawa, czy to z zakresu ustawy o gospodarce nieruchomościami, rozporządzenia wykonawczego w sprawie wyceny nieruchomości, czy kodeksu postępowania administracyjnego.
Jedynie w dwóch przypadkach Sąd wyraźnie odniósł się do konkretnie wskazanych zapisów operatu. W pierwszym przypadku dotyczyło to zawartego w operacie zapisu o braku nieruchomości podobnych, nabywanych pod drogi krajowe, na terenie powiatu gnieźnieńskiego i ościennych, poczynionego zdaniem Sądu, wbrew informacji Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, że w województwie [...] odnotowano 55 transakcji drogowych. W drugim, Sąd wskazał na brak wyjaśnienia przez rzeczoznawcę przyczyn dla których do porównań przyjął nieruchomości mniejsze niż wyceniane.
Wbrew wywodom Sądu kwestie zależności cen transakcyjnych od wielkości nabywanego gruntu pod drogi objęto przedmiotem badania na etapie postępowania administracyjnego. Na stronie 14 operatu rzeczoznawca zaznaczył, że w toku przeprowadzonych analiz nie zaobserwowano wyraźnej zależności od wielkości nabywanego gruntu pod drogi, z tego względu cechę te pominięto, co aprobował organ II instancji w uzasadnieniu decyzji na stronie 5. Sąd nie zakwestionował prawidłowości oceny wpływu tej cechy na wartość nieruchomości.
Stąd kwestia ta, sama w sobie, nie mogła usprawiedliwiać wyroku kasacyjnego.
Bez racji postaje także stanowisko Sądu odnośnie transakcji drogowych o charakterze krajowym. W istocie bowiem sam fakt stwierdzenia występowania na obszarze województwa [...], kilkudziesięciu transakcji nieruchomościami drogowymi o charakterze krajowym, nie dowodzi że znajdowały się one także na terenie przyjętym przez biegłego, jako miarodajny dla czynienia porównań.
Tak skonstruowana ocena kontrolowanego Sądu nie mogła usprawiedliwiać rozstrzygnięcia z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., w sytuacji gdy nie udokumentowano naruszeń przepisów procedury w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skoro zatem pozostała część wywodów Sądu I instancji sprowadzała się do ogólnikowych ocen należało dojść do przekonania, że niemożliwe jest poznanie i zrozumienia pełnych motywów, jakimi kierował się Sąd I instancji.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, tego rodzaju uchybienie nie pozostało bez wpływu na rezultat kontroli kasacyjnej zaskarżonego orzeczenia skoro ocena sformułowana została bez odniesienia się do okoliczności konkretnego stanu faktycznego sprawy.
Przyjąć należało zatem, że naruszenie przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a nastąpiło w warunkach, o jakich mowa w przepisie art. 174 pkt 2 P.p.s.a.
Identycznie ocenić należało ogólnikowość rozważań kontrolowanego Sądu w zakresie wskazań co dalszego postępowania, o jakich mowa w art. 141 § 4 P.p.s.a Zwrócić uwagę należy, że Sąd I instancji wskazania te odniósł do pojęcia "stosownych kroków", mających na celu usunięcie dostrzeżonych przez Sąd uchybień postępowania.
Tymczasem nie sposób wymagać od organu realizacji wskazówek niedookreślonych, które nie zostały w sposób precyzyjny odniesione do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a więc bez odniesienia do okoliczności konkretnego stanu faktycznego sprawy, relewantnego z punktu widzenia końcowego rozstrzygnięcia.
W świetle powyższych rozważań wobec zasadności zarzutów naruszenia prawa procesowego orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku na zasadzie art. 185 § 1 P.p.s.a.
Zarzut odnoszący się do wysokości pobranego wpisu uznać należało za niezasadny. Badanie wysokości kosztów sądowych odbywa się na etapie wniesienia do sądu pisma podlegającego opłacie. Skarżący skorzystał z tej możliwości składając zażalenie na zarządzenie o wezwaniu do uzupełnienia wpisu sądowego, które zostało rozpatrzone przez tut. Sąd dnia 27 stycznia 2016 r. postanowieniem, wydanym pod sygnaturą I OZ 21/16. Ponowne badanie tej kwestii nie jest możliwe.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 207§2 P.p.s.a