Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 26 września 2017 r. oddalił skargę K. J. (dalej: "skarżący") na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przewrócenia terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie postępowania i postanowienia Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r.
Skarżący wniósł o uzupełnienie ww. wyroku o zakres pominięty, a wynikający wprost z części merytorycznej orzeczenia sądowego, w okolicznościach, w których Sąd stronniczo uchylił się od rozpoznania zarzutu naruszenia przez organy Policji "art. 32 ustawy zasadniczej".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 17 lipca 2018 r., oddalił wniosek skarżącego o uzupełnienie wyroku.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że podnoszone we wniosku okoliczności stanowią merytoryczne zarzuty wobec rozstrzygnięcia, z którym skarżący się nie zgadza. Wniosek o uzupełnienie wyroku nie jest i nie może być "dodatkowym środkiem zaskarżenia" uruchamiającym jeszcze jedno, dodatkowe, poza przewidzianymi przez Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postępowanie kontrolne. Zmianie rozstrzygnięcia służy wyłącznie skarga kasacyjna. Zakres uzupełnienia wyroku, jakiego domaga się skarżący nie mieści się więc w określonym w art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi "beztronnemu".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Podkreślić należy, że art. 157 § 1 P.p.s.a. nie przewiduje uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia. Gramatyczna wykładnia art. 157 § 1 P.p.s.a. pozwala bowiem na stwierdzenie, że uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie (por. komentarz do art. 157, B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 2009, str. 421; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 343). Złożony na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a. wniosek o uzupełnienie wyroku nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadnienia (por. M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, M. Grzywacz [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, 2015, str. 642).
Również w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że uzupełnienie wyroku dotyczy wyłącznie jego sentencji, nie zaś uzasadnienia. Nie można w szczególności żądać uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia poprzez zamieszczenie w nim określonych kwestii objętych żądaniem strony. Takie działanie w istocie zmierza nie do uzupełnienia ale do zmiany uzasadnienia przez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 13 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 2344/10; 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt II GSK 465/11 oraz 2 października 2014 r., sygn. akt I OZ 634/14).
Przenosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego niniejszej sprawy zauważyć należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 26 września 2017 r. oddalił skargę skarżącego. Sąd I instancji orzekł zatem o całości sprawy i dlatego też nie ma podstaw do uzupełnienia ww. orzeczenia. Powyższy wyrok jest kompletny i zawiera wymagane prawem elementy.
Jak już wskazano powyższej, przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie obligowały Sądu I instancji do zamieszczenia w sentencji wyroku dodatkowych elementów. Sąd I instancji prawidłowo zatem ocenił żądanie skarżącego jako wykraczające poza zakres określony w art. 157 § 1 P.p.s.a.
Z tych względów, uznając postanowienie Sądu I instancji za prawidłowe i zgodne z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.