Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 646/15, T. Sp. z o.o. (skarżąca, spółka), wniosła na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j., Dz. U. z 2016 roku, poz. 718) - dalej p.p.s.a., o wstrzymanie wykonania przez Naczelny Sąd Administracyjny decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 31 grudnia 2014 roku w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 rok. W uzasadnieniu wniosku spółka wskazała, że określono wobec niej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym za okres rozliczeniowy 2008 roku na łączną kwotę 180.854 zł oraz że nie jest w stanie, z uwagi na złą sytuację finansową, zapłacić tej kwoty. Podniesiono dalej, że niewydanie postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania powyższej decyzji doprowadzi do zwiększenia szkody spółki w znacznych rozmiarach i w konsekwencji doprowadzi do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki.
Końcowo wskazano również, że brak wstrzymania wykonania decyzji doprowadzi do trudnych do odwrócenia skutków w postaci utraty dobrego imienia, renomy spółki oraz uniemożliwi prowadzenie działalności gospodarczej w dotychczasowym zakresie.
W postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie skarżąca spółka nie występowała z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej, opisanej powyżej, decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, a zatem na zasadzie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., należało odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Wykładnia art. 61 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, że sąd administracyjny (w tym również Naczelny Sąd Administracyjny w związku z art. 193 p.p.s.a.), rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji złożony w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest uprawniony do samodzielnego szukania okoliczności spełniających kryteria przyznania ochrony tymczasowej w tym zakresie. Normy art. 61 § 3 p.p.s.a poprzez wskazanie, że sąd jest władny do działania w tym zakresie jedynie na wniosek podmiotu skarżącego, zaś decyzja sądu uzależniona jest od spełnienia choć jednej ze wskazanych w ustawie przesłanek pozytywnych przesądzają, że sąd nie ma możliwości rozważania innych argumentów ponad te, które wskazano we wniosku. Oznacza to, że na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., to strona skarżąca w celu uzyskania ochrony własnego interesu, po tym jak wniesie skargę kasacyjną bądź równocześnie z dokonaniem tej czynności, występując z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny, ma obowiązek wykazania istnienia oraz uzasadnienia ustawowych przesłanek popierających to żądanie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 13 maja 2010 r., II FZ 182/10, z 4 lipca 2012 r., II OSK 1522/12, z 11 października 2012 r., II OZ 877/12, z 22 stycznia 2013 r., II GSK 1990/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Należy zatem uznać, że skarżąca w celu uzyskania tymczasowej ochrony swoich interesów poprzez wstrzymanie wykonania decyzji, we wniosku kierowanym do sądu powinna przedstawić okoliczności wskazujące na niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w związku z wykonaniem decyzji. Powinna wykazać, że wykonanie decyzji może doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi przy tym o adekwatny związek przyczynowy między wykonaniem decyzji przed zakończeniem postępowania jej sądowej kontroli, a możliwymi negatywnymi konsekwencjami jej wykonania opisanymi w art. 61 § 3 p.p.s.a., na wypadek uchylenia decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Stwierdzenie istnienia związku przyczynowego jest ustaleniem faktycznym, z którym ustawa wiąże określone skutki prawne. Odbywa się to za każdym razem w oparciu o okoliczności faktyczne konkretnej sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2014 roku, I FSK 1778/14, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W świetle powyższych uwag należało uznać, że skarżąca spółka we wniosku kierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego poprzez ogólnikowe stwierdzenie, że niewydanie postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji doprowadzi do zwiększenia szkody spółki w znacznych rozmiarach co w konsekwencji doprowadzi do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki oraz, że brak wstrzymania wykonania decyzji doprowadzi do trudnych do odwrócenia skutków w postaci utraty dobrego imienia, renomy spółki oraz uniemożliwi prowadzenie działalności gospodarczej w dotychczasowym zakresie, nie wykazała w sposób pozwalający na uwzględnienie wniosku, istnienia okoliczności wskazujących na to, że wykonanie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 31 grudnia 2014 roku wiąże się z niebezpieczeństwem powstania znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega, że wysokość zobowiązania podatkowego ciążącego na skarżącej spółce jest znaczna, jednak aby Sąd mógł udzielić ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji konieczne było wskazanie konkretnych informacji potwierdzonych stosownymi dokumentami o kondycji finansowej prowadzonego przez skarżącą przedsiębiorstwa.
Spółka jednak tego nie uczyniła. Oczywistym jest, że każde wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnych jest uciążliwe i stanowi uszczerbek w budżecie jej adresata, jednak nie oznacza automatycznie, że zapłata należności będzie za każdym razem powodować powstanie po stronie podmiotu wnoszącego skargę oraz skargę kasacyjną znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z tej przyczyny, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., odmówił skarżącej spółce wstrzymania wykonania wskazanej we wniosku decyzji.