Uzasadnienie
Pismem z 17 marca 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wniósł o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lutego 2017 r. (sygn. akt II FSK 3466/16) poprzez orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego zgodnie z art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804 ze zm.).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Możliwość uzupełnienia wyroku na wniosek strony przewiduje art. 157 § 1 P.p.s.a. W jego świetle, w przypadku gdy sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu, strona może domagać się uzupełnienia wyroku o brakujące elementy. Zgodnie z art. 193 P.p.s.a. przepis ten ma odpowiednie zastosowanie do postępowania toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Z brzmienia art. 157 § 1 P.p.s.a. wynika, że uzupełnienie wyroku dotyczy wyłącznie jego sentencji nie zaś uzasadnienia. Nie można w szczególności żądać uzupełnienia uzasadnienia wyroku poprzez zamieszczenie w nim określonych kwestii objętych żądaniem strony (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 7 kwietnia 2017 r., I OSK 1810/16; 23 kwietnia 2015 r., I OSK 1903/14; 2 października 2014 r., I OZ 634/14; 30 sierpnia 2012 r., II GSK 465/11, jak również B. Dauter (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., komentarz do art. 157 P.p.s.a., Lex/el 2016). Takie działanie w istocie nie zmierza do uzupełnienia wyroku ale do zmiany jego uzasadnienia przez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności.
Tymczasem z akt sprawy wynika, że w punkcie drugim sentencji wyroku, którego dotyczy wniosek Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, orzeczono o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego. W tym zakresie, jako podstawę rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku wskazał art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 209 tej ustawy. Tym samym w badanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny nie pominął elementu wskazanego we wniosku organu. Równocześnie w motywach wniosku pełnomocnik organu wyjaśnił, że Naczelny Sąd Administracyjny powinien był ustalić wysokość zasądzonych kosztów według § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) wspomnianego rozporządzenia. W istocie rzeczy pełnomocnik organu domaga się zatem nie tyle uzupełnienia sentencji wyroku, co zmiany jego uzasadnienia, kwestionują przy tym prawidłowość wyroku w zakresie, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego. W tym stanie rzeczy należy uznać, że wniosek o uzupełnienie uzasadnienia wyroku – we wskazany w nim sposób – jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 i art. 157 § 1 tej ustawy.