Uzasadnienie
| Wyrokiem z 18 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 851/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu sprawy ze skargi |
|B. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] września 2013 r. w przedmiocie kary pieniężnej oddalił skargę. |
| Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] kwietnia 2013 |
|r. na podstawie art. 92a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874, ze |
|zm., dalej: utd) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z [...] marca 2013 r. nałożył na B. B. prowadzącego działalność |
|gospodarczą pod nazwą B. B. [...] (dalej: skarżący) karę pieniężną 10 000 zł. |
|Z protokołu kontroli wynika, że [...] marca 2013 r. dwie osoby (kontrolujący) około godz. 23:30 będąc na Placu [...] w K. poprosiły o |
|kurs pod hotel [...] przy ul. [...]. Za przejazd skarżący pobrał opłatę w wysokości 19 zł. Opłata została naliczona na podstawie |
|wskazań GPS i cennika firmy A. Za przejazd został wystawiony dowód sprzedaży zgodnie, z którym usługa polegała na wynajęciu samochodu.|
|Natomiast pasażerowie zeznali, że nie wynajmowali pojazdu tylko zlecali przejazd na określonej trasie. Przesłuchiwany podczas kontroli|
|skarżący wyjaśnił, że nie posiada wymaganej licencji ale jest w trakcie jej uzyskiwania, zaś do czasu jej otrzymania podpisał umowę z |
|firmą B. na podstawie, której wykonywał przewozy na zlecenia telefoniczne od tej firmy. |
|Z treści zeznań świadka - pracownika Urzędu Miasta wynika wprost, że "w trakcie przejazdu nie było rozmowy z kierowcą o jakimkolwiek |
|wynajmie pojazdu". Po wykonaniu kursu skarżący początkowo wystawił jedynie paragon nr [...]. Na skutek jednak podjęcia kolejnej |
|interwencji przesłuchiwanego pracownika Urzędu Miasta, kierowca wystawił odręczny rachunek. |
|Pojazd marki Seat, zgodnie z wpisem w dowodzie rejestracyjnym posiada liczbę 5 miejsc. Z dokumentacji fotograficznej sporządzonej |
|podczas kontroli wynika, że na pojeździe były umieszczone następujące napisy: "Wypożyczalnia samochodów", [...] oraz "Car Rental". |
|Ostatecznie organ I instancji stwierdził, że B. B.; |
|- wykonywał transport drogowy bez wymaganej licencji, czyli nastąpiło naruszenie art. 5 ust.1 utd, zgodnie z którym podjęcie i |
|wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego (kara 8 000 zł według |
|załącznika nr 3 do utd lp. 1.1); |
|- wykonywał przewóz okazjonalny samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a z zastrzeżeniem |
|przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4 b (kara 8 000 zł według załącznika nr 3 do utd lp. 2.10); |
|- wykonywał przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 |
|osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym.(kara 8 000 zł według |
|załącznika nr 3 do utd lp. 2.9). |
|Organ I instancji orzekł łączną karę pieniężną w kwocie 10 000 zł zgodnie z art. 92 a ust. 2 utd. |
|Na skutek odwołania skarżącego Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną |
|decyzję organu I instancji. |
| W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielając stanowisko organu I instancji wskazał, że Prezydent Miasta udzielił przedsiębiorcy |
|licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób dopiero [...] marca 2013 r. Przejazd odbył się bez pośrednictwa firmy B. |
|pojazdu, a jedynie zlecali przewóz drogowy. W związku z tym organ II instancji stwierdził, że nałożenie kary pieniężnej |
|było prawidłowe. Z załączonej do akt sprawy umowy z dnia [...] stycznia 2012 r. zawartej pomiędzy B., a B. B. wynika, że jej |
|przedmiotem jest określenie współpracy w ramach, której firma B. posiadająca obsługę logistyczną oraz techniczną udostępni informację |
|stronie, a ona posiadając wiedzę i kompetencję oraz narzędzia dla oferowania usług będzie korzystać z centrali. |
|Odnosząc się do argumentów skarżącego dotyczących wykonywania w dniu kontroli działalności w zakresie wypożyczania pojazdów organ |
|uznał je za bezzasadne. Zdaniem GITD skarżący wykonywał przewóz osób, co potwierdzają zeznania świadków - pasażerów, którzy zamówili |
|usługę przewozu, za którą uiścili wymaganą opłatę, na potwierdzenie czego otrzymali od kierującego dowód sprzedaży oraz rachunek nr 1 |
|do paragonu nr [...]. |
|Kontrolowany pojazd nie spełniał kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów |
|okazjonalnych osób bowiem był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób wraz z kierowcą. |
|Pojazd posiadał cechy, które upodobniały go do taksówki osobowej, jednakże nie był wpisany do żadnej licencji Taxi, zaś w dowodzie |
|rejestracyjnym kontrolowanego nie było też wpisu Taxi. |
|Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę B. B. uznał, że ustalony przez organ stan faktyczny znajduje |
|potwierdzenie w materiale dowodowym zawartym w aktach administracyjnych, zaś skarżący opiera swoje zarzuty w oderwaniu od tego stanu |
|faktycznego, którego sam nie kwestionuje. |
|Odnosząc się do podstawowego zarzutu skarżącego dotyczącego błędnej kwalifikacji charakteru czynności wykonywanej przez skarżącego |
|Sąd I instancji uznał, że definicja "usług okazjonalnych" zawarta w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z|
|dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych zawarta w |
|art. 2 pkt 4 rozporządzenia w brzmieniu "usługi okazjonalne" oznacza usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym |
|szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy |
|zleceniodawcy lub samego przewoźnika – nie wprowadza żadnego elementu podważającego interpretacje zastosowanego prawa dokonaną przez |
|organy. |
|Poza tym sam skarżący kwestionując ustalenia organu nie wskazał też jaki inny charakter prawny miała odpłatna usługa którą wykonał. W |
|sprawie było niesporne, że usługa była odpłatna, a na drzwiach pojazdu z lewej i prawej strony znajdował się m.in. napis [...], która |
|jest firmą na rynku krakowskim świadczącą usługi związane z przewozem osób, taxi, wynajmem samochodów wraz z kierowcą. Poza tym |
|skarżący wystawił rachunek wskazujący, że prowadzi działalność gospodarczą jako przewóz osób, a jak sam stwierdził usługę wykonywał w |
|związku z umową zawartą 4 stycznia 2012 r. z firmą B., której przedmiotem było wykonywanie usług wypożyczania samochodu. W ramach |
|współpracy firma B. posiadająca obsługę logistyczną oraz techniczną udostępniała skarżącemu informacje oraz narzędzia dla oferowania |
|usług z obowiązkiem korzystania z jej centrali. |
|Sąd I instancji zauważył, że zawarta w art. 4 pkt 11 utd enumeracja negatywna wskazuje, że przewozem okazjonalnym jest przewóz osób, |
|który nie stanowi przewozu regularnego, regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Zarazem zgodnie z art. 5 ust. 1 utd |
|wykonywanie transportu drogowego, który obejmuje także przewóz okazjonalny, wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Przedmiotowa |
|licencja nie jest jedynie wymagana w przypadku niezarobkowego przewozu drogowego – przewozu na potrzeby własne zdefiniowanego w art. 4|
|pkt 4 utd. Z ustaleń poczynionych podczas kontroli zatrzymanego wynika, że przejazd nie odbywał się na potrzeby własne, co jest |
|oczywiste i niesporne. W tych okolicznościach Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że skoro wykonywany przewóz przez |
|skarżącego nie był przewozem na potrzeby własne w rozumieniu ustawy, to w związku z treścią art. 4 pkt 3 lit. a utd, był transportem |
|drogowym, a jako taki wymagał posiadania licencji (art. 5 ust. 1 utd). Z akt sprawy wynika, że skarżącemu nie udzielono licencji na |
|wykonywanie krajowego transportu drogowego osób ani licencji na transport drogowy taksówką w dacie wykonywanej usługi. Brak licencji |
|uzasadniał nałożenie na podmiot kary pieniężnej w wysokości 8 000 złotych, która to kwota wynika z lp.1.1 załącznika nr 3 do ustawy o |
|transporcie drogowym. |
|Oceniając naruszenie art. 18 ust. 5 pkt 2 utd. Sąd I instancji stwierdził, że pojazd posiadał cechy, które upodobniały go do taksówki |
|osobowej, jednakże tym przewozem nie był z uwagi na brak licencji. Wykonując sporny kurs pod hotel [...] skarżący nie korzystał z |
|pośrednictwa firmy B. ani nie zawierał umowy na przewóz w siedzibie firmy. Zachowanie skarżącego było typowe dla działalności |
|taksówkarskiej, a do tego skarżący nie miał uprawnień. Z dokumentacji fotograficznej sporządzonej podczas kontroli wynika, że na |
|pojeździe były umieszczone następujące napisy: "Wypożyczalnia samochodów", [...]. Tym samym skarżący naruszył przepis art. 18 ust. 5 |
|pkt 2 utd. W myśl lp. 2.9 załącznika nr 3 do utd karą pieniężną w wysokości 8 000 złotych sankcjonuje się wykonywanie przewozów |
|okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z |
|kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust.
- 5. |
|Zdaniem WSA słuszne jest ocena organu, że skarżący nadto wykonywał przewóz okazjonalny samochodem niespełniającym kryterium |
|konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4 b. Zgodnie z art. 18 ust. 4a |
|utd przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.|
|Z zapisów umieszczonych w dowodzie rejestracyjnym kontrolowanego pojazdu wynika, iż jest on przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z |
|kierowcą. Pojazd ten nie spełniał powyższych wymogów oraz nie był też pojazdem zabytkowym. Za wykonywanie przewozu okazjonalnego |
|samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. |
|18 ust. 4b nakładana jest kara pieniężna w wysokości 8 000 złotych (lp. 2.10 załącznika nr 3 do utd). |
|Reasumując, w ocenie Sądu I instancji słusznie stwierdziły organy, że skarżący wykonywał przewóz okazjonalny nie tylko bez licencji, |
|ale także z naruszeniem przepisów odnośnie warunków, jakie powinno spełniać jego auto do wykonywania takiego przewozu. |
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł B. B. zarzucając;
- I. naruszenie prawa materialnego [podstawa skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 1) ppsa., a to:
- 1) art. 4 pkt 11) ustawy o transporcie drogowym zawierającego definicję przewozu okazjonalnego osób, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż usługa wykonana przez skarżącego, będąca przedmiotem kontroli Inspekcji Transportu Drogowego stanowiła okazjonalny przewóz osób w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym, w szczególności pomimo brzmienia definicji "usług okazjonalnych" zawartej w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dn. 21 października 2009r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych (...) (Dz. UE L z 2009r. Nr 300, str. 88, z późn. zm.);
- 2) art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym w związku z pkt 2.9 załącznika nr 3 do ww ustawy poprzez jego błędną wykładnię oraz art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym w związku z pkt 2.10 załącznika do ww ustawy również poprzez jego błędną wykładnię skutkującą przyjęciem przez WSA w Krakowie, że skarżący dopuścił się naruszenia wynikających z ww przepisów wymagań dotyczących warunków wykonywania przewozu okazjonalnego, mimo iż usługa wykonana przez skarżącego nie posiadała cech "okazjonalnego" przewozu w rozumieniu art. 4 pkt 11) ustawy o transporcie drogowym, przy uwzględnieniu wykładni definicji "przewozu okazjonalnego" odwołującej się do definicji "usług okazjonalnych" zawartej w rozporządzeniu nr 1073/2009 powołanym w pkt 1);
- 3) art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym w zw. z pkt 2.9 załącznika nr 3 do ww ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, które to naruszenie polegało na przyjęciu, że skarżący naruszył zakaz zamieszczania na samochodzie oznaczeń niedozwolonych w warunkach wykonywania okazjonalnego przewozu osób, mimo iż zamieszczone na samochodzie napisy "wypożyczalnia samochodów" oraz "rent car" nie stanowią oznaczeń zabronionych ww przepisem ustawy;
- 4) art. 5 ust. 1 oraz art. 5b ustawy o transporcie drogowym w zw. z pkt 1.1 załącznika nr 3 do ww ustawy przez ich niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy usługa wykonana przez skarżącego stanowiła usługę wynajmu samochodu z kierowcą i nie podlegała wymogowi posiadania licencji (zezwolenia) na wykonywanie transportu drogowego, a zatem powołane przepisy nie powinny znaleźć w niniejszej sprawie zastosowania;
- 5) art. 5 ust 1 oraz art. 5b ustawy o transporcie drogowym w zw. z pkt 1.1 załącznika nr 3 do ww ustawy przez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem za prawidłowe łącznego zastosowania powołanych przepisów w niniejszej sprawie przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, mimo iż każdy z tych przepisów dotyczy innego rodzaju decyzji dopuszczeniowej do wykonywania transportu drogowego, tj. art. 5 ust. 1 dotyczy wymogu uzyskania zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego, natomiast art. 5b ustawy dotyczy wymogu uzyskania licencji na niektóre rodzaje krajowego przewozu drogowego, a zaskarżona decyzja nie zawiera sprecyzowania, czy rzekome naruszenie przypisane skarżącemu polegać miało na braku wymaganego zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego, czy też na braku licencji;
- 6) art. 92a ust. 1, 2, 6 ustawy o transporcie drogowym w zw. z pkt 1.1, pkt 2.9 oraz pkt 2.10 załącznika nr 3 do ww ustawy poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem za prawidłowe orzeczenia wobec skarżącego w skarżonej decyzji przewidzianych w ww przepisach kar pieniężnych za poszczególne naruszenia wymagań ustawy oraz orzeczenia jako sumy kar, kary pieniężnej w kwocie 10 000 zł w sytuacji, gdy nie miały miejsca naruszenia ustawy, które mogą stanowić podstawę nałożenia kar pieniężnych przewidzianych w pkt. 1.1, 2.9 oraz 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym;
- II. przepisów postępowania [podstawa skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2) ppsa], a to:
- 1) naruszeniu art. 1, art. 3 §1 oraz § 2 pkt 1, art. 145 §1 pkt 1 ustawy ppsa w zw. z art. 7, 77 §1, 107 kpa, poprzez brak zastosowania środków przewidzianych ww przepisami ustawy ppsa, których właściwe zastosowanie powinno skutkować uchyleniem zaskarżonych decyzji GITD z uwagi na nienależyte i niewyczerpujące rozpatrzeniu materiału dowodowego, pominięcie znaczenia dowodowego wyjaśnień strony skarżącej, brak oceny wartości dowodowej wyjaśnień skarżącego w powiązaniu z pozostałymi zebranymi w sprawie dowodami, które rozpatrzone łącznie i we wzajemnym powiązaniu wskazywały na wykonywanie przez skarżącego usługi wynajmu samochodu z kierowcą a nie usługi przewozu, jak bezzasadnie ocenił organ orzekający w zaskarżonej decyzji, i jak bezzasadnie podtrzymał WSA w uzasadnieniu skarżonego wyroku,
W oparciu o wskazane podstawy kasator wniósł o uchylenie w zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie z ostrożności procesowej na podstawie art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie wniesionej skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według obowiązujących norm, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego.
W obszernym uzasadnieniu skargi powyższe zarzuty zostały szczegółowo omówione.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a pod uwagę bierze z urzędu jedynie nieważność postępowania - z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 ppsa, wystąpienia których w niniejszej sprawie nie dopatrzono się. Naczelny Sąd Administracyjny orzekał zatem w granicach związania granicami skargi kasacyjnej.
Związanie skargą kasacyjną oznacza natomiast, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto. Przedmiotem oceny Sądu mogą być więc jedynie te zarzuty kasacyjne, które strona sformułowała i uzasadniła zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 ppsa terminem do wniesienia skargi kasacyjnej.
W myśl art. 174 ppsa skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 ppsa. Należy wyjaśnić, że w sprawie, w której skargę kasacyjną oparto na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 ppsa tj. na naruszeniu prawa materialnego oraz na naruszeniu przepisów postępowania, co do zasady, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego.
Z treści zarzutu zawartego w pkt II ppkt 1 petitum skargi kasacyjnej wynika, że zdaniem B. B. w dniu 9 marca 2013 r. wykonywał on usługę wynajmu samochodu wraz z kierowcą, nie zaś usługę przewozu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten nie jest zasadny bowiem w istocie rzeczy w tym zakresie stanowisko zaprezentowane przez autora skargi kasacyjnej stanowi polemikę z wnioskami organu, zaakceptowanymi przez Sąd I instancji, dotyczącymi oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Odmienna ocena zgromadzonych w sprawie dowodów nie może decydować o skuteczności stawianych zarzutów naruszenia przepisów postępowania.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji słusznie zaakceptował stanowisko organu, że sporny przewóz nie był przewozem wykonywanym w związku z umową zawartą 4 stycznia 2012 r. z firmą B., której przedmiotem było wykonywanie usług wypożyczania samochodu. W ramach współpracy firma B. posiadająca obsługę logistyczną oraz techniczną udostępniała skarżącemu informacje oraz narzędzia dla oferowania usług z obowiązkiem korzystania z jej centrali. W materiale dowodowym zebranym w sprawie brak jest dowodów, że do zawarcia umowy przewozu doszło za pośrednictwem firmy B. Tym samym już choćby z tego względu nie można podzielić stanowiska autora skargi kasacyjnej, że była to usługa wynajmu samochodu wraz kierowcą.
Takie ustalenia faktyczne dokonane przez organ doprowadziły Sąd I instancji do prawidłowego wniosku, że skarżący w istocie rzeczy wykonywał przewóz osób bez licencji, co potwierdzają zeznania świadków - pasażerów, którzy zamówili usługę przewozu, za którą uiścili wymaganą opłatę, na potwierdzenie czego otrzymali od kierującego dowód sprzedaży oraz rachunek nr [...] do paragonu nr [...]. Tych dowodów skutecznie nie podważyły zarzuty skargi kasacyjnej odnośnie interpretacji zakresu umowy jako "usługi wynajmu samochodu z kierowcą".
W świetle powyższego za niezasadny uznano zarzut naruszenia przepisów postępowania – art. 1, art. 3 §1 oraz § 2 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 1 ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 kpa.
W konsekwencji zatem zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego również nie mają usprawiedliwionych podstaw.
Podstawowe różnice w wykonywaniu transportu drogowego taksówką i przewozu okazjonalnego sprowadzają się do obowiązku posiadania odmiennych licencji, wielkości pojazdów w zakresie liczby pasażerów, którzy mogą być przewożeni (taksówka do 9 osób łącznie z kierowcą, przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą), ustalania jednej opłaty za przejazd na podstawie taksometru w taksówce, który to sposób rozliczania jest zabroniony w przewozie okazjonalnym oraz zakazu posiadania w pojeździe wykonującym przewóz okazjonalny w ogóle taksometru, jak i oznakowywania pojazdu w sposób charakterystyczny dla taksówki (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 grudnia 2014 r. sygn. akt II GSK 1836/13). Zważywszy, że w myśl lp. 1.1 załącznika nr 3 do utd kara wymierzana jest za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji i wynosi 8 000 zł, zaś w decyzji wskazano, że wymierzono ją za brak licencji, dlatego też zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 5 ust. 1 oraz art. 5b utd przez ich niewłaściwe zastosowanie, nie mogły odnieść zamierzonego skutku.
Tym samym za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 4 pkt 11 utd. Słuszne jest także stanowisko Sądu I instancji, że definicja "usług okazjonalnych" zawarta w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych zawarta w art. 2 pkt 4 rozporządzenia nie wprowadza żadnego elementu podważającego interpretacje zastosowanego prawa dokonaną przez organy.
Odnosząc się do sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia art. 18 ust. 4a oraz 18 ust. 5 utd to zarzuty te korespondują z zarzutem naruszenia art. 92a ust.1 utd zatem zasadne jest ich łączne rozpoznanie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego również te zarzuty nie uzasadniają wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku.
Przede wszystkim nie jest sporne, że kontrolowany przewóz był dokonywany samochodem osobowym konstrukcyjnie przystosowanym do przewozu 5 osób wraz z kierowcą, a więc samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd. Nie jest też sporne, że skarżący realizował przewóz na podstawie umowy ustnej z pasażerami, których zawiózł do hotelu [...], a opłata za przejazd została uiszczona na jego rzecz. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za prawidłowe stanowisko organu, że wobec skarżącego nie może mieć zastosowania zwolnienie z art. 18 ust. 4b utd.
Natomiast w ramach zarzutu naruszenia art.18 ust. 5 utd co prawda nie wskazano jednostki redakcyjnej ale z treści tego zarzutu wynika, że skarżący zakwestionował stanowisko jakoby umieszczone na pojeździe napisy " Wypożyczalnia samochodów", [...] "Car Rental" były oznaczeniami zabronionymi. W myśl art. 18 ust. 5 pkt 2 utd zabrania się umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi. Niewątpliwie rację ma Sąd I instancji, że takie napisy umieszczone na samochodzie skarżącego uzasadniały nałożenie kary według l.p. 2.9 załącznika nr 3 do utd bowiem dotyczyły znanej krakowskiej firmy przewozowej.
Wbrew argumentom skargi kasacyjnej mechanizm nakładania kar pieniężnych przewidziany w ustawie o transporcie drogowym zakłada kumulację tych kar. Omawiana regulacja zobowiązuje organ stosujący przepis art. 92a utd do wymierzenia kar jednostkowych za poszczególne naruszenia z tym jednak zastrzeżeniem, żeby suma tych kar nie przekroczyła określonej w ustawie kwoty. Po drugie, nie można podzielić argumentów autora skargi kasacyjnej, że w świetle przepisów utd jest możliwe ograniczenie kary jedynie do kary za brak licencji skoro w trakcie kontroli okazuje się, że działanie przedsiębiorcy, oprócz braku licencji, dodatkowo narusza jeszcze inne przepisy ustawy o transporcie drogowym. W podobny sposób wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 grudnia 2014 r. sygn. akt II GSK 1850/13, który skład orzekający podziela, że w takim przypadku ma miejsce przewóz okazjonalny osób bez wymaganej licencji, z naruszeniem warunku z art. 18 ust. 4a utd i wbrew zakazom określonym w ust. 5 pkt 2 tego artykułu.
Z tych wszystkich względów, skarga kasacyjna – z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw – podlegała oddaleniu.
W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa.