Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 25 września 2012 r., sygn. akt II GSK 1372/11

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 2248/10, oddalił skargę "A." Sp. z o.o. w W. (obecnie w W.; dalej: skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...],,,,, w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Zgodnie z przedstawionym przez Sąd pierwszej instancji stanem faktycznym sprawy, w dniu [...] maja 2010 r. w W. w P. L. im. F. Ch. poddano kontroli drogowej pojazd marki M.–B. o numerze rejestracyjnym [...] kierowany przez J. Ch. W toku przeprowadzonych czynności ustalono, iż pojazd ten naruszył warunki dla wykonywania tzw. przewozów okazjonalnych. Z kontroli sporządzono protokół oraz dodatkowo dokumentację fotograficzną, stwierdzającą, że na czołach tablicy reklamowej po obu stronach przymocowane było oświetlenie reklamowe z napisem [...]. Reklama przymocowana była do bagażnika dachowego i posiadała instalację elektryczną.

Ponadto w kontrolowanym pojeździe zamontowana była kasa rejestrująca marki [...] typu V. taxi firmy N. i taksometr fiskalny C. o nr[...]. Kierowca został przesłuchany w charakterze świadka i okazał do kontroli dowód osobisty, prawo jazdy, zaświadczenie o spełnieniu wymagań określonych ustawą o transporcie drogowym, dowód rejestracyjny z polisą OC, wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielonej na rzecz skarżącej, książkę kasy rejestrującej oraz paragon fiskalny. Dodatkowo ze sporządzonej notatki służbowej wynika, że funkcjonariusze kontroli wykonali połączenie z numerem [...], które wykazało, iż wskazany numer nie jest numerem właściciela licencji.

M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w W. decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...], na podstawie art. 18 ust. 5 lit. a) i c) oraz art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej: "u.t.d.") w związku z Lp. 2.9 pkt 1 i 3 załącznika do u.t.d., nałożył na skarżącą karę pieniężną w kwocie 10.000 zł, wobec stwierdzenia wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych oraz umieszczania i używania w pojeździe taksometru.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ stwierdził, że zgromadzona w aktach dokumentacja wskazuje, iż niewątpliwie skarżąca naruszyła zakazy, o których mowa w art. 18 ust. 5 lit. a) i c) u.t.d.

Organ wskazał, że skarżąca wykonywała działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego osób, mimo że w chwili kontroli w zatrzymanym pojeździe nie znajdował się żaden pasażer. W ocenie organu do uznania, iż podmiot wykonuje działalność gospodarczą nie jest konieczne faktyczne wykonanie usługi. Wystarcza sam fakt, iż jest ona oferowana i możliwa do realizacji.

Za nietrafną organ uznał również argumentację dotyczącą niezgodnego z przepisami przesłuchania w charakterze świadka, zamiast strony, kierowcy zatrzymanego pojazdu.

Organ, nie podzielił również twierdzeń dotyczących umieszczonego na dachu pojazdu urządzenia technicznego. Dokonując wykładni językowej, a także celowościowo - funkcjonalnej tego terminu, wskazał, iż czynnikiem decydującym o uznaniu za urządzenie techniczne, urządzenia umieszczonego na dachu pojazdu, jest jego odbiór przez nieograniczoną liczbę osób w postaci wrażenia, że pojazd może być zatrzymany celem zawarcia umowy przewozu, gdyż takie urządzenie pełni rolę znaku identyfikującego wykonującego okazjonalny transport drogowy osób. Zdaniem organu opinia polonisty, nazywanego przez skarżącą "biegłym" w zakresie pojęcia "urządzenie techniczne" nie może być przesłanką do wyłączenia odpowiedzialności skarżącej za stwierdzone w czasie kontroli naruszenia. Przesłanką wyłączającą odpowiedzialność, w ocenie organu, nie może być również fakt, że w pojeździe zamontowany był drogomierz a nie taksometr.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę wskazał, że organy obu instancji prawidłowo uznały, iż skarżąca w dniu kontroli wykonywała przewóz okazjonalny w krajowym transporcie osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń. Skarżąca posiada licencję uprawniającą do wykonywania krajowego transportu drogowego osób, jednakże licencja ta nie spełnia warunków określonych w art. 6 ust. 4 u.t.d. dla licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Licencja, jaką okazał podczas kontroli kierowca, uprawniała wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych, zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 u.t.d.

Jak wskazał Sąd pierwszej instancji konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie art. 18 ust. 5 lit. a) - c) u.t.d., zgodnie z którym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

1. a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru,
2. b) umieszczania w pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, a także
3. c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Sąd nie podzielił zatem zarzutów podważających prawidłowość ustaleń w zakresie umieszczenia na dachu pojazdu urządzenia technicznego. Fakty te zostały ustalone w sposób jednoznaczny w wyniku czynności kontrolnych pojazdu, potwierdzonych w protokole kontroli. Treść protokołu kontroli oraz zeznania przesłuchanego w charakterze świadka kierowcy korespondują z załączoną do akt administracyjnych sprawy dokumentacją fotograficzną skontrolowanego pojazdu. W świetle powyższego organy miały prawo uznać, iż po stronie skarżącej doszło do wykonywania przewozu okazjonalnego z naruszeniem ww. zakazu.

Celem zakazów wprowadzonych w art. 18 ust. 5 u.t.d. jest uniemożliwienie przedsiębiorcom wykonującym przewozy okazjonalne osób, wykonywanie transportu drogowego pojazdem upodobnionym do taksówki wyposażonych w urządzenia mogące być zainstalowane jedynie w taksówce.

Reasumując, Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, organ nie naruszył art. 18 ust. 5 lit. a) i c) u.t.d. stanowiącego materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji.

Sąd nie stwierdził również uchybień natury procesowej mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: "k.p.a."). Oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny, a swoje stanowisko uzasadniły zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p. 7 i art. 77 § 1 kpa). Nadto oa.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, powołując się na art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), oddalił skargę.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca zaskarżyła to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:

1. 1) prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust. 11 u.t.d., przez przyjęcie na podstawie posiadanego materiału dowodowego, że w imieniu skarżącej był wykonywany okazjonalny przewóz osób, w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, podczas gdy powyższa okoliczność nie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego;
2. 2) prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d., przez uznanie na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, iż w pojeździe był zamontowany taksometr, a nie drogomierz, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby urządzenie zamontowane w pojeździe było taksometrem, w rozumieniu definicji legalnej tego urządzenia oraz uznanie, że urządzenie umieszczone w pojeździe było używane, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby urządzenie zamontowane w pojeździe było używane, zaś deliktem określonym w art. 18 ust 5 lit. a) ustawy, jest objęte jedynie zachowanie przedsiębiorcy obejmujące równoczesne umieszczenie i używanie taksometru w pojeździe;
3. 3) prawa materialnego, poprzez błędne zastosowanie art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d., przez uznanie, iż na pojeździe było umieszczone urządzenie, które było lampą lub innym urządzeniem technicznym, podczas gdy ze zgromadzonego w aktach postępowania materiału dowodowego, nie wynika okoliczność, aby na pojeździe zamontowano lampę lub urządzenie techniczne, które konstrukcyjnie odpowiada zakazowi określonemu w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d., bowiem z zebranych w sprawie materiałów dowodowych wynika okoliczność, iż na pojeździe umieszczono plastykową puszkę pozbawioną cech powyższych urządzeń.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania:

1. 1) art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 2, art. 141 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie przez Sąd w zaskarżonym wyroku za prawidłowo ustaloną przez organy administracyjne okoliczność, że w imieniu skarżącej był wykonywany okazjonalny przewóz osób, pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, podczas gdy okoliczność przewozu jakiejkolwiek osoby w tym dniu nie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, które to ustalenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem powyższe błędne ustalenie skutkuje zastosowaniem art. 92 ust. 1 i 4 oraz art. 93 u.t.d.;
2. 2) art. 1 § 1 oraz § 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 2, art. 141 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie przez Sąd w zaskarżonym wyroku za prawidłowo ustaloną przez organy okoliczność, że w imieniu skarżącej był wykonywany okazjonalny przewóz osób, w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, podczas gdy organy obydwu instancji nie przesłuchały w charakterze świadka pasażera - osoby, która miała być przewożona skontrolowanym pojazdem;
3. 3) art. 1 § 1 oraz § 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 2, art. 141 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w skarżonym wyroku, iż w samochodzie był zamontowany taksometr, podczas gdy w pojeździe zamontowano dalmierz oraz przyjęcie, że nie ma różnicy pomiędzy taksometrem (urządzeniem które posiada swoją, legalną definicję), a drogomierzem - dalmierzem (tj. urządzeniem nie spełniającym cech taksometru), oraz przyjęcie, że urządzenie umieszczone w pojeździe było używane, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem powyższe błędne ustalenia skutkowały wyczerpaniem hipotezy art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. wobec skarżącego oraz mogło skutkować oddaleniem skargi;
4. 4) art. 1 § 1 oraz § 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 2, art. 141 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w skarżonym wyroku, poprzez uznanie, iż organy obydwu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny, tj. okoliczność, iż na pojeździe była umieszczona podświetlona lampa (lub inne urządzenie techniczne), podczas gdy na pojeździe umieszczono plastykową puszkę pozbawioną cech lampy lub innego urządzenia technicznego, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem powyższe błędne ustalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. skutkuje wyczerpaniem hipotezy art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. wobec skarżącej oraz mogło skutkować oddaleniem skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zakres kontroli sądu odwoławczego w stosunku do zaskarżonego orzeczenia jest zdeterminowany, poza przypadkami nieważności postępowania, które w niniejszej sprawie nie występują, granicami środka zaskarżenia. Stosownie bowiem do art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

Niniejsza skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych. Wnosząca skargę kasacyjną postawiła zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Przystępując do jej rozpoznania, w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania (art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a., art. 3 § 2, art. 141, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a.).

Wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła skarżonemu wyrokowi błędne przyjęcie, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza wykonywanie przez nią okazjonalnego przewozu osób.

Zgodnie z art. 4 pkt 11 u.t.d. przez przewóz okazjonalny należy rozumieć przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.

Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 5 u.t.d. przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się umieszczania i używania w pojeździe taksometru (lit. a), a także umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych (lit. c).

Z akt sprawy wynika, że poddany kontroli samochód osobowy był wyposażony w kasę rejestrującą marki O. typu V. taxi firmy N. i taksometr fiskalny C. o nr [...] oraz w tablicę reklamową przymocowaną do bagażnika dachowego. Na czołach tablicy reklamowej po obu stronach przymocowane było oświetlenie reklamowe z napisem [...]. Nadto kierowca przesłuchany w charakterze świadka okazał do kontroli dowód osobisty, prawo jazdy, zaświadczenie o spełnieniu wymagań określonych ustawą o transporcie drogowym, dowód rejestracyjny z polisą OC, wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielonej na rzecz skarżącej, książkę kasy rejestrującej oraz paragon fiskalny. Dodatkowo ze sporządzonej notatki służbowej wynika, że funkcjonariusze kontroli wykonali połączenie z numerem [...], które wykazało, iż wskazany numer nie jest numerem właściciela licencji.

Zatem zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdził, iż wnosząca skargę kasacyjną w ramach wykonywanej działalności gospodarczej naruszyła warunki dla wykonywania przewozów okazjonalnych, o jakich mowa w art. 18 ust. 5 lit. a) i c) u.t.d., a tym samym została zrealizowana norma zawarta w art. 77 § 1 k.p.a. Obowiązek zebrania i rozpoznania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, o jakim mowa w tym przepisie, nie oznacza bowiem, że organ prowadzący postępowanie jest zmuszony do poszukiwania dowodów w sposób nieograniczony. Wystarczy więc, aby przeprowadzone postępowanie wyjaśniające pozwoliło na wydanie prawidłowego pod względem formalnym i merytorycznym rozstrzygnięcia. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie.

Należy bowiem podzielić pogląd Sądu, iż urządzenie składające się z kasy rejestrującej i taksometru fiskalnego jest w sensie funkcjonalnym równoznaczne z taksometrem, a nie drogomierzem – jak twierdzi wnosząca skargę kasacyjną, ponieważ służy temu samemu celowi, tj. umożliwia automatyczne naliczanie opłaty za przejazd (por. wyrok NSA z dnia 13 maja 2009 r., sygn. akt II GSK 911/08 i z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt II GSK 202/09). Do podobnego stwierdzenia należy dojść w przypadku urządzenia (banera reklamowego z napisem [...]) przymocowanego do bagażnika dachowego pojazdu. Urządzeniem technicznym, o jakim mowa w powołanym przepisie, jest bowiem takie urządzenie, które ze względu na wygląd może wywołać wrażenie, że pojazd może zatrzymać się w celu zawarcia umowy przewozu, a więc takie, które upodabnia pojazd do taksówki. Zamontowanie na dachu kontrolowanego samochodu urządzenie spełniało taką właśnie rolę.

Tak więc nie było potrzeby dalszego procedowania, bowiem organ był w posiadaniu dowodów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, zaś strona nie przedstawiła kontrargumentów zmuszających do podjęcia dalszych czynności procesowych. Zakres postępowania wyjaśniającego, w ramach którego jest gromadzony materiał dowodowy, wyznaczany jest każdorazowo przez przedmiot postępowania. W tym wypadku rolą organu było wykazanie, że przewoźnik, wbrew wyraźnemu zakazowi, wykorzystywał w wykonywanej przez siebie działalności gospodarczej wskazane powyżej urządzenia.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Dokonane przez organ ustalenia znalazły wyraz w zaskarżonej decyzji, co z kolei czyni zadość wymogom powołanego przepisu, zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Wobec powyższego za niezasadny należy również uznać zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a., art. 3 § 2, art. 141, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a.

W pierwszej kolejności wypada zauważyć, iż wnosząca skargę kasacyjną odwołała się do art. 1 p.u.s.a. i art. 3 § 2 p.p.s.a., a więc przepisów zakreślających ramy funkcjonowania sądów administracyjnych, które mogą stanowić podstawę zarzutu kasacyjnego jedynie w wyjątkowych sytuacjach, a mianowicie wówczas, gdy pomimo swojej właściwości i spełnienia wszystkich wymogów formalnych, sąd administracyjny nie rozpoznał w ogóle skargi, bądź rozpoznał ją z uwzględnieniem innych kryteriów niż kryterium legalności. Stąd też uzasadnienie tak postawionego zarzutu powinno wskazywać, na czym polega wadliwość dokonanej przez sąd kontroli legalności zaskarżonego aktu administracyjnego, w wyniku której nie doszło w istocie do dokonania wymiaru sprawiedliwości. Wnoszący skargę kasacyjna nie wykazał jednak, aby doszło do tego rodzaju naruszenia. Oddalenie skargi przez Sąd pierwszej instancji nie oznacza jeszcze, jak twierdzi autor skargi kasacyjnej, iż nie dokonał on jej oceny pod względem zgodności z prawem, ponieważ co najwyżej mogła być ona błędna, co jednak nie należy utożsamiać z naruszeniem art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. czy art. 3 § 2 p.p.s.a. Jak wcześniej wywiedziono Sąd pierwszej instancji dokonał kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem, a więc zbadał czy organy w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i władczo rozstrzygnął spór, co do treści stosunku publicznoprawnego, a tym samym wymierzył sprawiedliwość w zakresie wyznaczonym sądom administracyjnym.

W odniesieniu do podniesionego przez wnoszącą skargę kasacyjną art. 141 p.p.s.a., wypada zauważyć, iż wnosząca skargę kasacyjną nie wskazała konkretnej jednostki redakcyjnej tego przepisu, co stanowi naruszenie art. 174 pkt 2 w zw. z art. 176 p.p.s.a. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. wnoszący skargę kasacyjną jest zobowiązany do wskazania konkretnego przepisu ze wskazaniem konkretnej jednostki redakcyjnej oraz podania uzasadnienia, na czym to naruszenie miałoby polegać. Sąd nie jest zobowiązany do odgadywania, co kasator miał na myśli formułując zarzut skargi kasacyjnej, ani też do poszukiwania właściwej podstawy kasacyjnej.

Nadto z uwagi na treść art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wnoszący skargę kasacyjną powinien wykazać, iż naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tych elementów w skardze kasacyjnej zabrakło. Z treści skargi kasacyjnej można jedynie wywnioskować, iż wnosząca skargę kasacyjną formułując zarzut naruszenia art. 141 p.p.s.a. miała na myśli wadliwie sporządzone uzasadnienie wyroku, co odpowiada normie § 4 tego przepisu, zgodnie z którym uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. Powołany przepis może stanowić samodzielną podstawę zaskarżenia tylko wówczas, gdy zostanie wykazane, że tak sporządzone uzasadnienie nie poddaje się kontroli instancyjnej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z taką sytuacją nie mamy do czynienia. Zaskarżone orzeczenie zawiera wszystkie konieczne elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a., zaś wnosząca skargę kasacyjną nie wykazała, aby Sąd pierwszej instancji przedstawił niezgodnie ze stanem rzeczywistym przebieg sprawy, czy też przyjął za podstawę wyrokowania inny stan faktyczny lub też nie wskazał przyczyn i podstawy prawnej nieuwzględnienia zarzutów skargi.

Tym samym brak jest podstaw prawnych i faktycznych do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., a w konsekwencji również art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., sąd administracyjny uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w przeciwnym razie, na mocy art. 151 p.p.s.a., oddala skargę.

Podsumowując, zarzut naruszenia przepisów postępowania należy uznać za niezasadny.

Przechodząc do rozpoznania zarzutów naruszenia prawa materialnego (art. 4 ust. 11, art. 18 ust. 5 lit. a) i lit. c) u.t.d.), należy na wstępie zauważyć, iż wnosząca skargę kasacyjną podniosła, że ze zgromadzonego przez organy materiału dowodowego nie wynika, aby poddanym kontroli pojazdem był wykonywany okazjonalny przewóz osób, a także, aby pojazd ten był wyposażony w taksometr oraz urządzenie techniczne, o których mowa w art. 18 ust. 5 lit. a) i c) u.t.d., co wskazuje raczej na zamiar podważenia ustalonego w sprawie stanu faktycznego, przyjętego za podstawę orzekania przez Sąd pierwszej instancji. Tym czasem ewentualna niewłaściwa ocena prawna zaistniałego stanu faktycznego, polegająca na uznaniu bądź braku uznania istnienia określonego stanu faktycznego, nie może stanowić naruszenia prawa materialnego i jako taka nie stanowi podstawy kasacyjnej, w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Wadliwość ustalonego stanu faktycznego jest zawsze rezultatem uchybienia procesowego, które może być skutecznie kwestionowane jedynie w ramach drugiej podstawy skargi kasacyjnej, przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W takim wypadku spór nie dotyczy prawidłowego zastosowania przepisu prawa materialnego, czy też błędnej jego wykładni, ale jest sporem o fakty.

W orzecznictwie przyjmuje się, że naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię polega na wadliwym określeniu treści norm prawnych wynikających z przepisów prawa materialnego, co zobowiązuje wnoszącego skargę kasacyjną do wyjaśnienia jak dany przepis należy rozumieć. Natomiast naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie może mieć postać błędnej subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej (zob. wyrok SN z dnia 8 października 2002 r., IV CKN 1304/00, LEX nr 78365; wyrok SN z dnia 2 kwietnia 2003 r., I CKN 160/01, LEX nr 78813), co z kolei zobowiązuje wnoszącego skargę kasacyjną do wskazania przepisu, który powinien mieć w sprawie zastosowanie.

W świetle powyższych uwag rozpoznanie zarzutu naruszenia prawa materialnego należy więc ograniczyć jedynie do tych okoliczności, które mogą wskazywać na błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 4 pkt. 11 u.t.d., przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, należy przypomnieć, iż wnosząca skargę kasacyjną wskazała, iż stwierdzenie zaistnienia przesłanki przewozu okazjonalnego jest konieczne dla stwierdzenia odpowiedzialności z tytułu naruszeń przepisów u.t.d.

W zaskarżonym orzeczeniu Sąd przyjął, że poddanym kontroli pojazdem był wykonywany przewóz okazjonalny, co nie zostało skutecznie podważone. Nadto wbrew twierdzeniom wnoszącej skargę kasacyjną, wykładnia art. 4 pkt 11 u.t.d. prowadzi do wniosku, że dla stwierdzenia wykonywania danym pojazdem samochodowym przewozów okazjonalnych na warunkach zastrzeżonych dla taksówek nie jest niezbędne wskazanie konkretnej osoby, która skorzystała z tego rodzaju usługi, czy też wykazanie, że urządzenia, o jakich mowa w art. 18 ust. 5 lit. a) i c) u.t.d. były w tym celu wykorzystywane. Wystarczy, aby pojazd samochodowy był wyposażony w przedmiotowe urządzenia, a więc był gotowy do świadczenia usług przewozu jak taksówką, co jednak bez posiadania stosownego zezwolenia jest niedopuszczalne.

Stosownie bowiem do art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, co zgodnie z art. 4 pkt 3 w zw. z pkt 1 i 2 ustawy oznacza podjęcie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy (...) – wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego.

Natomiast stosownie do art. 6 u.t.d. wykonywanie transportu drogowego taksówką wymaga uzyskania licencji, odrębnej od przewidzianej w art. 5 u.t.d., po spełnieniu dodatkowych wymogów, o jakich mowa w tym przepisie.

Odnosząc powyższe do regulacji art. 12 ust. 1b u.t.d., zgodnie z którą licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką, należy przyjąć, że przewozem okazjonalnym jest przewóz wykonywany po uzyskaniu licencji w rozumieniu art. 5 u.t.d., zaś transport drogowy taksówką to transport wykonywany na podstawie licencji udzielonej zgodnie z art. 6 u.t.d. Oznacza to, że w u.t.d. istnieje wyraźny podział na przewozy okazjonalne i wykonywane taksówką.

Podsumowując, skoro przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że poddanym kontroli pojazdem był wykonywany przewóz osób na zasadach przewidzianych dla transportu drogowego taksówką, bez posiadania licencji, o której mowa w art. 6 u.t.d., to tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że Sąd pierwszej instancji naruszył art. 4 pkt 11 u.t.d., przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 18 ust. 5 lit. a) i lit. c) u.t.d., należy stwierdzić, iż został on sformułowany podobnie jak wcześniej omówiony zarzut. Autor skargi kasacyjnej wskazał na nieprawidłowości w ustaleniach faktycznych, co nie podlega rozpoznaniu w ramach tego zarzutu.

Niezależnie od powyższego należy jednak wskazać, że Sąd pierwszej instancji przyjął, iż kontrolowany pojazd był wyposażony w urządzenie, które należało zakwalifikować jako taksometr, w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. oraz baner stanowiący urządzenie, o jakim mowa w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d., co nie zostało skutecznie podważone. Tym samym nie można twierdzić, w realiach sprawy, że doszło do błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego.

Podsumowując, skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.