Uzasadnienie
Wyrokiem z 24 października 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 3384/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. Spółki z o.o. we W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] września 2013 r. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
A. spółka z o. o. we W. złożyła [...] marca 2013 r. wniosek o wydanie zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej w lokalu mieszczącym się we W. przy ulicy J. [...]. Zadeklarowała w nim obrót pełnoprofilowy produktami leczniczymi, z wyłączeniem produktów leczniczych silnie wonnych, łatwopalnych, żrących i cuchnących. Ponadto zadeklarowała, że nie będzie prowadziła obrotu produktami określonymi w art. 72 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 ze zm.; dalej p.f.) oraz środkami odurzającymi i psychotropowymi.
D. Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny postanowieniem z [...] kwietnia 2013 r. zaopiniował negatywnie lokal. Stwierdził, że nie umożliwia on prawidłowego prowadzenia obrotu hurtowego deklarowanym przez przedsiębiorcę asortymentem produktów leczniczych. Główny Inspektor Farmaceutyczny postanowieniem z [...] czerwca 2013 r. utrzymał w mocy powyższe postanowienie.
Decyzją z [...] lipca 2013 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny odmówił udzielenia A. Sp. z o.o. we W. zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej zlokalizowanej we W., przy ul. J. [...].
Zdaniem organu spółka nie spełnia warunków prowadzenia hurtowni określonych w art. 77-79 p.f. Powierzchnia jedynego pomieszczenia magazynowego na produkty lecznicze w hurtowni wynosi 69,87m2, a większe pomieszczenie (72,02 m2) przeznaczone jest na "telemarketing". Określenie, że przedsiębiorca przewiduje prowadzenie obrotu na grupie 200- 400 produktów leczniczych nie wskazuje na rodzaj produktów leczniczych, którymi przedsiębiorca ma zamiar prowadzić obrót, stąd nie jest prawidłowym określeniem rodzajów produktów leczniczych. W ocenie organu powierzchnia pomieszczenia magazynowego jest niewystarczająca, żeby zaspokoić potrzeby pacjentów, odpowiedniego i nieprzerwanego zaspokojenia zapotrzebowania podmiotów uprawnionych do obrotu detalicznego produktami leczniczymi i przedsiębiorców zajmujących się obrotem hurtowym produktami leczniczymi.
Organ stwierdził, że deklaracja strony dot. ograniczenia obrotu do 400 produktów leczniczych odnosi się do ograniczonych możliwości magazynowania produktów leczniczych na małej powierzchni magazynowej, nie zaś do profilu działalności hurtowni, więc nie jest ograniczeniem asortymentu, o którym mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3 p.f.
Ponadto, organ uznał, że funkcjonowanie hurtowni farmaceutycznej, której powierzchnia magazynowa jest mniejsza od minimalnej powierzchni magazynowej pojedynczego zaopatrywanego podmiotu, określonej w art. 97 ust. 3 p.f., może dotyczyć wyłącznie hurtowni farmaceutycznych o znacznie ograniczonym zakresie asortymentu. Nie ma bowiem możliwości zgromadzenia, z zachowaniem procedur Dobrej Praktyki Dystrybucji, na tak małej powierzchni, towaru służącego pełnemu zaopatrzeniu kilku podmiotów o powierzchniach podstawowych równych co najmniej 80 m2.
W ocenie organu większa powierzchnia przeznaczona na telemarketing niż na magazyn wskazuje na dużą częstotliwość dostaw i obrót produktami leczniczymi na dużą skalę. Powierzchnia i kubatura pomieszczeń magazynowych planowanej hurtowni farmaceutycznej nie jest dostosowana do asortymentu, jakim obrót zamierza prowadzić przedsiębiorca, co stanowi naruszenie § 2 pkt 3 procedur DPD, i znajduje potwierdzenie w postanowieniu D. Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z [...] kwietnia 2013 r. w sprawie opinii o lokalu przeznaczonym na hurtownię farmaceutyczną.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z [...] września 2013 r. GIF utrzymał w mocy powyższą decyzję.
Organ stwierdził, że spółka nie spełnia wymogów określonych w art. 77 ust. 1 pkt 1 p.f. (obowiązek dysponowania obiektami umożliwiającymi prawidłowe prowadzenie obrotu hurtowego) i art. 78 ust. 1 pkt 4 p.f. (obowiązek przestrzegania procedur Dobrej Praktyki Dystrybucyjnej).
Zdaniem GIF użyte przez przedsiębiorcę sformułowanie "200-400 produktów leczniczych" nie określa rodzajów produktów leczniczych mających stanowić przedmiot obrotu w hurtowni, a wyłączone przez spółkę grupy leków stanowią marginalny odsetek wszystkich. Ograniczenie to ma charakter czysto formalny. Oznacza to wyłącznie, że wobec zapełnienia magazynu więcej niż 200-400 rodzajami produktów leczniczych, bez określenia ich faktycznej ilości, przedsiębiorca nie będzie dokonywał dalszych zamówień do czasu sprzedaży.
Organ uznał, że powierzchnia magazynowa, jaką dysponuje skarżąca nie jest wystarczająca do prawidłowego prowadzenia obrotu hurtowego wskazanym we wniosku asortymentem produktów leczniczych, co znajduje potwierdzenie w postanowieniu D. Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z [...] kwietnia 2013 r.
W konsekwencji organ stwierdził, że przedsiębiorca nie zapewni stałych dostaw odpowiedniego asortymentu – po pierwsze z uwagi na zbyt małą powierzchnię magazynową, po drugie z uwagi na to, że nie uwzględnił on takiej potrzeby w swoich planach dystrybucyjnych. Wobec tego w ocenie organu lokal przeznaczony na hurtownię nie spełnia wymagań określonych w p.f. Ponadto, wnioskodawca planuje prowadzenie obrotu ograniczonym asortymentem produktów, nie wskazując jednocześnie jego ograniczenia, co jest niezgodne z p.f.
Organ stwierdził, że opinia Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego we W. o przydatności lokalu przeznaczonego na hurtownię (postanowienie z dnia [...] kwietnia 2013 r.) została włączona do akt administracyjnych prowadzonego postępowania i potraktowana jako dowód w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a. Główny Inspektor Farmaceutyczny rozstrzygnął również sam przydatność lokalu do planowanej działalności, co zostało odzwierciedlone w postanowieniu GIF z dnia [...] czerwca 2013 r. W związku z powyższym organ oceniając materiał dowodowy stwierdził, że strona nie dysponuje lokalem umożliwiającym prowadzenie obrotu hurtowego, co uzasadniało odmowę udzielenia wnioskowanego zezwolenia.
Organ nie podzielił również zarzutu naruszenia przepisów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na powyższą decyzję.
Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej, że decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej jest decyzją wydaną w ramach uznania administracyjnego.
Zdaniem WSA organ wydając decyzję, odniósł się do wniosku i nie pominął niewiążącej opinii o przydatności lokalu przeznaczonego na hurtownię farmaceutyczną. Organ dokonał również samodzielnej oceny spełniania warunku wynikającego z art. 77 ust. 1 pkt 1 p.f., tj. dysponowania obiektami umożliwiającymi prawidłowe prowadzenie obiektu hurtowego.
Sąd, mając na uwadze treść art. 77 i 78 p.f., stwierdził, że ustawodawca nie określił minimalnej powierzchni magazynowej hurtowni farmaceutycznej, jednak przedsiębiorca podejmujący działalność polegającą na prowadzeniu hurtowni farmaceutycznej powinien dysponować obiektem umożliwiającym prawidłowe prowadzenie obrotu hurtowego. Ocena spełniania tego warunku należy do organu, który powinien dokonać wykładni pojęcia "obiekt umożliwiający prawidłowe prowadzenie obrotu hurtowego" na gruncie rozpatrywanego przypadku, a w szczególności mając na uwadze treść wniosku, w którym strona określa wielkość i rodzaj asortymentu, jakim zamierza dokonywać obrotu.
W ocenie WSA organ trafnie uznał, że skarżąca nie spełnia warunków prowadzenia hurtowni, gdyż nie dysponuje obiektem umożliwiającym prawidłowe prowadzenie obrotu hurtowego dla zapewnienia stałych dostaw odpowiedniego asortymentu. Sąd uznał, że spółka nie podważyła ustaleń organu, że nie dostosowała powierzchni magazynowej do wielkości asortymentu.
Zdaniem Sądu I instancji nie zostały naruszone art. art. 7, 9, 11, 15, art. 77 §1, art. 80 i art. 107 k.p.a. – wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Sąd stwierdził, że stanowisko organu znajduje oparcie w zebranym materiale dowodowym i prawidłowej jego ocenie. Strona nie zakwestionowała ustalenia organu, że zadeklarowała obrót pełnoprofilowy produktami leczniczymi z wyłączeniami wskazanymi we wniosku. W ocenie WSA, organ odwoławczy prawidłowo ustalił i ocenił, że skarżąca nie zapewni stałych dostaw odpowiedniego asortymentu – po pierwsze z uwagi na zbyt małą powierzchnię magazynową, po drugie zaś z uwagi na to, że nie uwzględniła ona takiej potrzeby w swoich planach dystrybucyjnych określonych we wniosku.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie:
- I. Przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, tj.:
- 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.) poprzez niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi pomimo występowania podstaw do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy skarżący dysponował obiektem umożliwiającym prawidłowe prowadzenie obrotu hurtowego;
- 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. w związku z art. 74 ust. 2 i art. 75 ust. 1 pkt 3 i art. 78 ust. 1 pkt 4 i 5 p.f., § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawie procedur DPD poprzez niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi pomimo występowania podstaw do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonej decyzji;
- 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. w związku z art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 672 ze zm.; dalej u.s.d.g.) w związku z art. 77 ust. 1 pkt 1 p.f. poprzez nakładanie na przedsiębiorcę dodatkowych warunków w zakresie wielkości powierzchni magazynowej hurtowni, pomimo braku w przepisach prawa określenia minimalnej powierzchni hurtowni i przy braku jakiegokolwiek doprecyzowania przez organ, jaka powierzchnia hurtowni spełnia wymogi prawa farmaceutycznego dla uzyskania zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej;
- II. Naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy:
- 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 1 pkt 4 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo braku wyjaśnienia i doprecyzowania, w jaki sposób Sąd uznał, że organ prawidłowo ocenił, że skarżący nie dysponuje obiektem umożliwiającym prawidłowe prowadzenie obrotu hurtowego w rozumieniu art. 77 ust. 1 pkt 1 p.f., pomimo braku przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego, na podstawie którego można by ustalić, że pomieszczenia skarżącej proponowane na hurtownię farmaceutyczną są niewystarczające dla prawidłowego jej prowadzenia;
- 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 6, 7, 9, 75 § 1, 77 § 1, 80, 84 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo wydania decyzji z naruszeniem wskazanych powyżej przepisów postępowania, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
W uzasadnieniu przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga ta została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt. 1 i pkt. 2 p.p.s.a.
W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania.
Przechodząc do oceny zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy na wstępie podkreślić, że nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przed Sądem I instancji. Oznacza to, że obowiązkiem kasatora jest wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok Sądu I instancji byłby inny. Innymi słowy, kasator winien wskazać przepisy, które jego zdaniem zostały naruszone oraz uzasadnić, na czym konkretnie to naruszenie polegało, a także wykazać, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast ze skargi kasacyjnej nie wynika, jaki możliwy wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej miały wskazane w petitum skargi kasacyjnej uchybienia w zakresie przepisów proceduralnych.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. przypomnieć należy, że zgodnie z tym przepisem sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jakkolwiek z przywołanego przepisu wynika, że sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, to jednak związany jest granicami danej sprawy, albowiem ustawodawca wprost stanowi, że "sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy". Oznacza to, że sąd nie może uczynić przedmiotem kontroli zgodności z prawem innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Przywołany przepis wyraźnie i jednoznacznie determinuje więc zakres kognicji sądu administracyjnego.
Sąd operuje bowiem w granicach sprawy, którą jest sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem, co prowadzi do wniosku, że tym samym wyznacza on przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego oraz jego ramy. Granice kontroli sądowoadministracyjnej wyznaczone więc zostają przez granice sprawy administracyjnej, na którą składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe (vide wyrok NSA z 27.10. 2010 r., sygn. akt I OSK 73/10; wyrok NSA z 18.05. 2010 r., sygn. akt II OSK 854/09; wyrok NSA z 28.09. 2010 r., sygn. akt I GSK 1158/09; wyrok NSA z 8.12.2010 r., sygn. akt I GSK 618/09). Innymi słowy, granice rozpoznania wojewódzkiego sądu administracyjnego określa sprawa administracyjna będąca przedmiotem zaskarżenia. Zaskarżenie konkretnej decyzji administracyjnej oznacza, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego staje się ta sama sprawa, która została tą decyzją rozstrzygnięta. Tak więc badając legalność zaskarżonej decyzji sąd administracyjny powraca do materialnego stosunku administracyjnoprawnego, który stanowił przesłankę wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego oraz wydania decyzji. Ze wskazanych wyżej obowiązków Sąd I instancji wywiązał się w sposób prawidłowy, nie dający podstaw do skutecznego postawienia zarzutu naruszenia przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a.
W ocenie NSA nie jest też zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Z treści tego przepisu wynika, że określa on elementy, które powinny znaleźć się w uzasadnieniu wyroku i w tym zakresie wskazuje, iż chodzi tutaj o zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona, uzasadnienie winno zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. Odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego należy podzielić stanowisko wskazujące, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony tylko w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie prawa i gdy w ramach przedstawiania stanu sprawy Sąd I instancji nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (vide uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15.02.2010 r. II FPS 8/09 ONSAiWSA 2010/3, poz. 39, wyrok NSA z 20.08.2009 r. II FSK 568/08 niepublikowany).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie wyroku Sądu I instancji nie zawiera uchybień, o których wyżej jest mowa. Należy podkreślić, że w motywach wyroku Sąd I instancji przedstawił opis tego co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej, przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, zarzuty podniesione w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.
Zasadnie także Sąd I instancji uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do oceny czy strona skarżąca spełnia przesłanki warunkujące wydanie zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej. W ocenie kasatora Sąd I instancji dopuścił się naruszenia przepisów opisanych w punkcie II.2 petitum skargi kasacyjnej, akceptując stanowisko organów odnoszące się do ustaleń faktycznych dotyczących pomieszczenia przeznaczonego na hurtownię farmaceutyczną. Natomiast w istocie strona wnosząca skargę kasacyjną nie kwestionuje dokonanych przez organ i zaakceptowanych przez Sąd I instancji ustaleń w zakresie wielkości pomieszczeń, ich wyposażenia oraz lokalizacji. Wskazany zarzut skargi kasacyjnej sprowadza się do kwestionowania oceny tych ustaleń z punktu widzenia ustawowych przesłanek warunkujących przyznanie zezwolenia na prowadzenie w tym pomieszczeniu hurtowni farmaceutycznej.
Oznacza to, że przy takiej konstrukcji zarzutu nie jest trafne stanowisko kasatora wskazujące na dokonanie dowolnych i błędnych ustaleń faktycznych, niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego.
Przechodząc do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., to nie można podzielić zarzutu, iż Sąd I instancji naruszył art. 77 ust. 1 pkt 1 oraz art. 74 ust. 2 i art. 75 ust. 1 pkt 3 oraz art. 78 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy – Prawo farmaceutyczne, a także § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 26 lipca 2002 r. w sprawie procedur Dobrej Dystrybucji poprzez niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi pomimo występowania podstaw do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż skarżący dysponował obiektem umożliwiającym prawidłowe prowadzenie obrotu hurtowego.
Jeżeli podstawę skargi kasacyjnej – jak w niniejszej sprawie – stanowi zarzut niewłaściwego zastosowania wskazanych przepisów prawa, to uzasadnieniem takiego zarzutu jest wyjaśnienie, dlaczego przyjęty za podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia przepis nie ma związku z ustalonym stanem faktycznym i jaki inny przepis sąd powinien zastosować. Tymczasem kasator w ramach tego zarzutu podważa ustalenia, iż strona skarżąca nie dysponowała lokalem odpowiednim do prowadzenia hurtowni farmaceutycznej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych, bowiem próba taka mogłaby odnieść zamierzony skutek wyłącznie w ramach drugiej podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Podkreślić przy tym należy, że w świetle art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo farmaceutyczne przedsiębiorca podejmujący działalność polegającą na prowadzeniu hurtowni farmaceutycznej powinien dysponować obiektami umożliwiającymi prawidłowe prowadzenie obrotu hurtowego. W przepisie tym brak jest definicji pojęcia "obiektu umożliwiającego prawidłowe prowadzenie obrotu hurtowego" ani też nie wskazano wielkości (powierzchni) takiego obiektu. Wynika to stąd, iż "obiekt", o jakim mowa w tym przepisie, ma umożliwić przedsiębiorcy realizację obowiązków, o których mowa w art. 78 ust. 1 pkt 4 i 5 omawianej ustawy – Prawo farmaceutyczne, tj. przestrzeganie Dobrej Praktyki Dystrybucyjnej oraz zapewnienie stałych dostaw odpowiedniego asortymentu. Znajduje to też potwierdzenie w § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 26 lipca 2002 r. w sprawie procedur Dobrej Praktyki Dystrybucyjnej, zgodnie z którym pomieszczenia magazynowe hurtowni farmaceutycznej muszą być dostosowane m.in. do prowadzonego asortymentu.
Tak więc pojęcie "obiektu umożliwiającego prawidłowe prowadzenie obrotu hurtowego" jest ściśle związane z "zapewnieniem stałych dostaw odpowiedniego asortymentu".
Od ilości i wielkości tego asortymentu uzależniona jest w konsekwencji ocena, czy obiekt przeznaczony na hurtownię farmaceutyczną spełnia warunek "obiektu umożliwiającego prawidłowe prowadzenie obrotu hurtowego".
W tym stanie rzeczy Sąd I instancji biorąc pod uwagę niewadliwe ustalenia organu, iż strona skarżąca we wniosku o udzielenie zezwolenia nie ograniczyła asortymentu artykułów leczniczych mających stanowić przedmiot obrotu (poza wyłączeniem niewielkich grup leków – leki wonne, łatwopalne, żrące i cuchnące), a ograniczenie prowadzenia obrotu do grupy 200-400 produktów leczniczych nie wskazywało na rodzaj (asortyment) produktów leczniczych, którymi strona skarżąca zamierzała prowadzić obrót, w istocie oznaczało sytuację, w której obrót mógł dotyczyć różnych rodzajów produktów (do 11000 produktów), i to właściciel hurtowni decydowałby, które to będą produkty.
W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny podzielił ocenę Sądu I instancji, iż organ miał podstawy do przyjęcia, że posiadany przez stronę skarżącą lokal o powierzchni 69,87 m2 nie jest obiektem umożliwiającym prawidłowe prowadzenie obrotu hurtowego w ilości około 11000 produktów, w sposób zapewniający stałą dostawę odpowiedniego asortymentu.
Wskazana przez Sąd I instancji argumentacja jest logiczna oraz przekonywująca i nie ma potrzeby jej powtarzania.
Z przytoczonych podwodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 tej ostatniej ustawy.