Uzasadnienie
Wyrokiem z 16 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargi Z.M. i M.G. na decyzje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] lipca 2010 r., w podmiocie wymierzenia kary pieniężnej.
W skardze kasacyjnej na powyższe rozstrzygnięcie Z.M. i M.G. wnieśli o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
W piśmie z 23 lutego 2011 r. skarżący wnosili o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra, uzasadniając swój wniosek "licznymi wątpliwościami" odnośnie prawidłowości powyższych decyzji, a także argumentem, iż zapłata kwoty 60 tysięcy zł. może wywołać dla wnioskodawców trudne do odwrócenia skutki.
Postanowieniem z 9 czerwca 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania decyzji, ze względu na niewskazanie przez skarżących istnienia ustawowych przesłanek dla uwzględnienia wniosku. Podkreślił, że we wniosku nie wskazano na fakty, które uprawdopodobniałyby istnienie przesłanek niezbędnych do wstrzymania wykonania decyzji. Stwierdzenie, że zapłata kary może spowodować dla uczestników postępowania trudne do odwrócenia skutki nie jest wystarczające do uznania, iż zaistniały przesłanki określone w przepisie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.; dalej: ppsa).
W pismach z 13 września 2011 r. i 10 października 2011 r. uczestnicy wnosili o zmianę postanowienia NSA z 9 czerwca 2011 r., ponawiając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji i powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu poprzedniego wniosku. Podnoszono także, że wobec przeznaczenia całego dochodu z połowów na utrzymanie kutra rybackiego i załogi, jedynym źródłem utrzymania skarżących pozostaje nauczycielska pensja żony jednego ze skarżących. Wskazano, że uzyskane rekompensaty unijne za brak możliwości połowów (wynikający z nakładanych przepisami prawa limitów i ograniczeń w połowach) są w całości przeznaczane na utrzymanie załogi kutra oraz modernizację i niezbędne remonty jednostki. Na poparcie tych okoliczności wnioskodawcy nie przedstawili dokumentów źródłowych, z których wynikałyby sumy przeznaczane na utrzymanie kutra rybackiego i jego załogi, jak też wysokość pozostałych kosztów, a z drugiej strony wysokość dochodów i uzyskanych rekompensat. Do wniosków dołączono jedynie kopię rocznego zeznania podatkowego jednego z uczestników - M.G.
Postanowieniem z 27 października 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny odmówił zmiany rozstrzygnięcia z 9 czerwca 2011 r., w związku z niewyjaśnieniem przez wnioskodawców, na czym miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zwrócił uwagę, że inicjatywa dowodowa w kwestii uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji leży po stronie wnioskodawców, a jeśli dokumenty źródłowe okażą się niewystarczające, Sąd nie może zastosować ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania wskazanych decyzji.
W piśmie z 8 lutego 2012 r. skarżący ponownie wystąpili o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji. Do wniosku dołączono kopię rocznego zeznania podatkowego drugiego ze skarżących – Z.M. Wnioskodawcy ponownie powoływali się na limity połowowe, koszty utrzymania jednostki i członków załogi, wzrost cen paliwa, a także konieczność zatrudnienia pracownika w związku z chorobą jednego ze skarżących. Ponadto powtórzono argumenty dotyczące przeznaczenia unijnych rekompensat na utrzymanie załogi i kutra, modernizację jednostki, wykonanie niezbędnych napraw i remontów, zakup nowych urządzeń nawigacyjnych, inwestycje w poszukiwanie nowych sposobów połowów ryb bałtyckich, a także koszty dostosowania jednostki do norm unijnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny orzeka o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o ile zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w przypadku gdyby akt lub czynność zostały wykonane.
Dla wykazania, że zachodzi takie niebezpieczeństwo, nie jest wystarczającym sam wywód strony dotyczący okoliczności uzasadniających wstrzymanie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej, rodzinnej oraz majątkowej strony. Nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia bowiem jego merytoryczną ocenę. (v. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206)
Podanych we wniosku okoliczności nie można uznać za wystarczające dla jego uwzględnienia, ze względu na ich ogólnikowość i faktyczną gołosłowność, wynikającą z nieprzedstawienia przez wnioskodawców żadnych dokumentów, poza kopiami ich rocznych zeznań podatkowych za uprzednie lata.
Niepełność dokumentacji uniemożliwia Sądowi badanie zasadności wniosku. Podobna sytuacja miała już w sprawie miejsce, gdy Naczelny Sąd Administracyjny odmówił zmiany własnego postanowienia o odmowie wstrzymania decyzji.
Należy stwierdzić, że na poparcie przytoczonych okoliczności także i teraz skarżący nie przedstawili dowodów ilustrujących koszty pracy, utrzymania własnego i rodzin, a także wysokość dochodów. Dane w tym zakresie nie wynikają także z akt sprawy.
Podkreślić należy, że twierdzenie strony, że zapłata kary może spowodować dla skarżących trudne do odwrócenia skutki, nie jest podstawą do wstrzymania wykonania aktu. Podobnie okoliczność - zdaniem wnioskodawców - "licznych wątpliwości odnośnie prawidłowości decyzji", będąca już przedmiotem oceny w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, nie wpływa na kwestię wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.
Również samo przedstawienie dochodów wnioskodawców (szczególnie biorąc pod uwagę ich stosunkowo znaczną wysokość w przypadku jednego ze skarżących) nie może być przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jakkolwiek ich udokumentowanie jest dla wydania orzeczenia o wstrzymaniu konieczne, to jest to jedynie część dokumentacji niezbędnej dla prawidłowej oceny sytuacji finansowej skarżących. Wydatki, na które wnioskodawcy się powołują, a także ich sytuacja rodzinna i majątkowa nie znajdują oparcia w materiale dowodowym. Te okoliczności uniemożliwiają Sądowi dokonanie prawidłowej oceny wniosku, bowiem opierałaby się ona wyłącznie na oświadczeniach strony.
Skoro udzielenie ochrony tymczasowej przez sąd administracyjny jest uzależnione od uprawdopodobnienia przesłanek wymienionych w przepisie art. 61 § 3 ppsa, to ciężar wykazania wystąpienia tych przesłanek spoczywa na stronie. W związku z tym, że twierdzenia wnioskodawców dotyczące ponoszonych przez nich kosztów, nie zostały poparte żadnymi dokumentami źródłowymi, nie było możliwe dokonanie pełnej oceny, czy wykonanie zaskarżonej decyzji rzeczywiście spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, bądź spowoduje trudne do odwrócenia skutki. (v. postanowienie NSA z 18 maja 2004 r., FZ 65/04)
W postanowieniu NSA z 30 listopada 2004 r. (GZ 120/04) zajęto stanowisko, które Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, że ogólnikowe wywody strony, nieodniesione przez nią do konkretnych faktów i dowodów, w żadnym razie nie mogą uzasadniać twierdzenia, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek wstrzymania wskazanych w art. 61 § 3 ppsa.
Ponieważ wnioskodawcy nie rozwinęli swojej argumentacji ponad ogólnikowe twierdzenia o ciężkiej sytuacji finansowej i wysokich wydatkach, a swoich argumentów nie uprawdopodobnili właściwymi dokumentami źródłowymi, Sąd nie znalazł podstaw do udzielenia wnioskodawcom ochrony tymczasowej.
Mając powyższe na uwadze, wobec braku podstaw z art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ppsa dla uwzględnienia wniosku, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.