Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1921/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę Z. M. i M. G. na decyzje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2010 r. [...], [...], [...].
W skardze kasacyjnej od wskazanego wyroku skarżący złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. W wyniku rozpoznania wniosku, postanowieniem z dnia 9 czerwca 2011 r. odmówiono wstrzymania wykonania decyzji. Następnie postanowieniem z dnia 27 października 2011 r. Sąd odmówił zmiany postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2011 r., a postanowieniem z dnia 29 lutego 2012 r. oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji.
Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. 2012 r. skarżący ponownie wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji. Wskazali, że nastąpiła zmiana okoliczności sprawy - niemożność wykonywania pracy przez M. G. na skutek przejścia operacji związanej z perforacją wrzodów dwunastniczych, co w konsekwencji spowodowało konieczność zatrudnienia szypra i przyczyniło się do wzrostu kosztów utrzymania jednostki. Poza tym, skarżący powtórzyli wcześniej powoływane argumenty za wstrzymaniem wykonania decyzji, tj. trudną sytuację finansową wynikającą z braku możliwości połowów, stanowiącego główne źródło utrzymania rodziny, wysokie koszty utrzymania jednostki pływającej oraz wiek jednego ze skarżących.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
W literaturze przedmiotu podkreśla się, że przesłanki wstrzymania wykonania decyzji dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznacza się przy tym, że skutki te mają znaczenie niejako potencjalne. Nie jest wymagane, żeby w jakimś zakresie, mniejszym lub większym rzeczywiście wystąpiły. Przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine p.p.s.a. wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia ("zachodzi niebezpieczeństwo"), czyli można się ich spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i tytułu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy w sądzie administracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 9 marca 2009 r., sygn. akt I GSK 40/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W analizowanej sprawie rozpoznanie kolejnego wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy powinno nastąpić z uwzględnieniem art. 165 p.p.s.a., który stanowi, iż postanowienia niekończące postępowania mogą być uchylane bądź zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy. Przez pojęcie "zmiany okoliczności sprawy" należy rozumieć wszelkie zmiany występujące zarówno w okolicznościach faktycznych sprawy, jak i w obowiązującym prawie. Muszą to być jednak takie zmiany, które uzasadniają zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia.
Rozpatrując wniosek skarżących Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod uwagę fakt, iż w jego przypadku przesłanki wstrzymania wykonania decyzji wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. były już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, jednak zmiana okoliczności, która zaszła w sprawie, tj. poważna choroba jednego ze skarżących w połączeniu ze wcześniej podnoszonymi i udokumentowanymi okolicznościami, przemawia za zmianą postanowienia i za wstrzymaniem wykonania zaskarżonych decyzji.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.