Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt II GZ 97/22, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2021 r., sygn. akt VIII SAB/Wa 25/19, w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi M. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu w przedmiocie działania urzędników.
Naczelny Sąd Administracyjny wydając powyższe postanowienie wskazał, że zażalenie Skarżącego na postanowienie w przedmiocie odrzucenia zażalenia nie zasługiwało na uwzględnienie. NSA wyjaśnił, że Skarżący, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VIII WSA w Warszawie z dnia 28 lipca 2020 r., został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2020 r. Pismo z dnia 17 sierpnia 2020 r., wzywające w wykonaniu powyższego zarządzenia do uiszczenia wpisu sądowego, zostało doręczone skarżącemu w dniu 3 września 2020 r., jednakże mimo upływu 7-dniowego terminu wyznaczonego na uzupełnienie braku fiskalnego wniesionego zażalenia, strona nie uiściła wpisu od zażalenia. W tej sytuacji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.
Dz. U. z 2022 r., poz. 329, powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) i odrzucił nieopłacone zażalenie. Ponadto NSA wskazał na niezasadność twierdzenia skarżącego, iż jego zażalenie z dnia 20 lipca 2020 r. byłoby wolne od wpisu zgodnie z art. 220 § 4 p.p.s.a. Sąd kasacyjny przytoczył treść powołanego przepisu i stwierdził, że zażalenie skarżącego nie zostało wniesione ani na zarządzenie przewodniczącego o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, ani też na postanowienie sądu o odrzuceniu zażalenia z powodu nieuiszczenia należnego wpisu sądowego pomimo wezwania. Zażalenie dotyczyło postanowienia WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2020 r., którym Sąd odrzucił sporządzone przez skarżącego osobiście zażalenie pomimo obowiązku wynikającego z art. 194 § 4 p.p.s.a. Tym samym zażalenie z 20 lipca 2020 r. podlegało opłacie zgodnie z wydanym zarządzeniem wzywającym do uiszczenia wpisu sądowego, a jej nieuregulowanie we wskazanym terminie musiało skutkować odrzuceniem przez Sąd I instancji środka zaskarżenia.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie Skarżącego na postanowienie WSA o odrzuceniu nieopłaconego zażalenia.
Pismem z dnia 6 czerwca 2022 r. Skarżący wniósł o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt II GZ 97/22, i uwzględnienie wnoszonych przez niego próśb oraz o zwrot kosztów i sprostowanie sprzeczności. Skarżący podkreślił, że postanowienie NSA opiera się na nieodebraniu wezwania do wpisu doręczonego zastępczo oraz, że "na początku sierpnia złamał kręgosłup i leżał najpierw w szpitalu w L., a potem też w jesieni 2020 również w [...] województwie, więc nie był w stanie".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o uzupełnienie jest niezasadny i jako taki nie podlega uwzględnieniu.
Zgodnie z treścią art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przepis powyższy - na podstawie art. 166 p.p.s.a. - stosuje się odpowiednio do postanowień.
Ponadto wskazać należy, że art. 157 § 1 p.p.s.a. nie przewiduje uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia. Gramatyczna wykładnia art. 157 § 1 p.p.s.a. pozwala bowiem na stwierdzenie, że uzupełnić można jedynie wyrok (postanowienie), a nie jego uzasadnienie (por. komentarz do art. 157, B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 2009, str. 421; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 343). Złożony na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. wniosek o uzupełnienie nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadnienia (por. M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, M. Grzywacz [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, 2015, str. 642).
Również w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że uzupełnienie wyroku (postanowienia) dotyczy wyłącznie jego sentencji, nie zaś uzasadnienia. Nie można w szczególności żądać uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia poprzez zamieszczenie w nim określonych kwestii objętych żądaniem strony. Takie działanie w istocie zmierza nie do uzupełnienia ale do zmiany uzasadnienia przez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 13 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 2344/10, z dnia 2 października 2014 r. sygn. akt I OZ 634/14 oraz z dnia 30 sierpnia 2012 r. sygn. akt II GSK 465/11; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W rozpoznawanej sprawie nie zaistniały przesłanki do uzupełnienia postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2022 r., albowiem postanowienie to zawiera wszystkie elementy wymagane prawem. W świetle powyższego należy wyjaśnić Skarżącemu, że wniosek o uzupełnienie postanowienia nie służy kolejnemu rozpoznaniu tej samej sprawy. Niezadowolenie strony z rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu nie może sprawić, że zostanie ono zmienione lub uchylone, czy też uzupełnione.
Odnosząc się do żądania Skarżącego zwrotu kosztów, NSA stwierdza, że zgodnie z art. 199 p.p.s.a. na stronach ciąży obowiązek ponoszenia kosztów postępowania związanych z ich udziałem w sprawie. Zasada ta odnosi się do postępowania przed sądami administracyjnymi obu instancji. Wyjątki od tej zasady, stanowiące podstawę do orzekania o zwrocie kosztów między stronami, zostały ściśle unormowane w przepisach art. 200, art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a., poprzez związanie orzekania o zwrocie kosztów postępowania z treścią orzeczenia kończącego postępowanie. Z kolei art. 209 p.p.s.a. jednoznacznie stanowi, w jakich przypadkach sąd rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania między stronami.
Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zatem uprawniony do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w orzeczeniu, które nie jest jednym z orzeczeń wymienionych w art. 209 p.p.s.a. Brak jest bowiem w tym przepisie podstawy do zamieszczenia orzeczenia o zwrocie kosztów postępowania w innych rozstrzygnięciach kończących postępowanie w danej instancji. W szczególności nie jest możliwe zasądzenie kosztów postępowania w orzeczeniu oddalającym zażalenie, jak i oddalającym wniosek o uzupełnienie postanowienia, czego domaga się Skarżący.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 166 i art. 193 p.p.s.a., odmówił uzupełnienia postanowienia.