Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Gd 493/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę I.T. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy:
Na wniosek R. i B.R., po rozpoznaniu sprawy po raz kolejny, decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. Starosta Lęborski zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę w postaci przebudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] w [...].
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła I.R.
Na skutek tego odwołania decyzją z dnia [...] maja 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623), Wojewoda Pomorski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ ten wyjaśnił, że projekt budowlany został sporządzony przez uprawnione osoby. Integralną częścią projektu w sprawie jest kopia zaświadczenia Pomorskiej Okręgowej Rady Izby Architektów RP, z której wynika, że M.B. jest jej członkiem o numerze ewidencyjnym [...]. Zaświadczenie jest ważne do dnia 30 czerwca 2013 r. Projekt został opracowany w styczniu 2013 r., a więc było ono aktualne na dzień opracowania projektu.
Natomiast z kopii decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2001 r. wynika, że wyżej wskazanej nadano uprawnienia do projektowania oraz kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń. Co prawda uzupełnień w projekcie dokonano w dniu 30 października 2013 r., jednak podpis pod nimi złożył P.K., mający na dzień ich sporządzenia ważne uprawnienia do projektowania bez ograniczeń w budownictwie osób fizycznych w specjalności konstrukcji budynków, a taki charakter miały właśnie naniesione poprawki. Dotyczyły one bowiem konstrukcji okapu dachu planowanego budynku.
Ustosunkowując się do odległości budynku od granicy z działkami nr [...] i [...], organ wyjaśnił, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż odległość ściany budynku do granicy z działką nr [...] wynosi od 187 cm do 317 cm oraz, że budynek ma zostać nadbudowany o kondygnację poddasza, nad którym zaprojektowano dach dwuspadowy. Okap dachu, zgodnie z rzutem połaci dachowych wynosi 30 cm. Biorąc to pod uwagę, odległość od granicy z działką nr [...] do okapu w najwęższym miejscu będzie wynosiła 157 cm. W związku tym projekt spełnia wymóg z § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) oraz § 12 ust. 3 pkt 3 tego rozporządzenia.
W skardze do Sądu skarżąca ponownie zarzuciła, iż projekt został wykonany przez projektanta nieposiadającego ważnych uprawnień – były one ważne do 30 czerwca 2013 r. W dacie ukończenia projektu nie było już ważnego zaświadczenia. Wskazała także, weryfikując odległości budynku od granic działek nr [...] i [...], iż Wojewoda nie dokonał stosownych pomiarów. Zaś na rozprawie w dniu 10 grudnia 2014 r. skarżąca podniosła, że zabudowa nad werandą na której ma być częściowo zlokalizowana rozbudowa jest samowolą budowlaną.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W ocenie Sądu wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że materialnoprawną podstawę decyzji stanowiły przepisy ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409). Wskazując na normę art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane Sąd wyjaśnił, że organy administracji wymogów z tego przepisu nie naruszyły. Następnie Sąd wyjaśnił, że w dacie sporządzania projektu, tj. w styczniu 2013 r. zaświadczenie o uprawnieniach zawodowych M.B. było aktualne. M.B. posiada kwalifikacje zawodowe do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w specjalności architektonicznej i w zakresie posiadanych uprawnień nr [...], jest wpisana na listę członków Pomorskiej Okręgowej Izby Architektów RP pod numerem: [...].
Zaświadczenie dołączone do projektu budowlanego potwierdzało powyższy wpis i miało ważność do dnia 30 czerwca 2013 r. Do akt sądowych przedłożono zaświadczenie potwierdzające uprawnienia zawodowe M.B. ważne do dnia 30 czerwca 2015 r. Zgodnie z przepisem art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane podstawę do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie stanowi wpis, w drodze decyzji, do centralnego rejestru, o którym mowa w art. 88a ust. 1 pkt 3 lit. a, oraz - zgodnie z odrębnymi przepisami - wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, potwierdzony zaświadczeniem wydanym przez tę izbę, z określonym w nim terminem ważności. Z tego wynika, że M.B. przez cały okres trwania postępowania posiadała uprawnienia do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, albowiem wpis będący tego podstawą nie utracił swej aktualności. Wprawdzie rzeczywisty numer ewidencyjny to [...], a w ten stanowiący odcisk pieczęci wkradł się błąd polegający na zamianie jednej litery, tj. [...].
Nieścisłość ta stanowi omyłkę pisarską w treści pieczęci i nie uzasadnia odmowy wydania decyzji pozytywnej. Nadto Sąd wskazał, że zmiany na projekcie dotyczące skrócenia dachu budynku (zmiany dotyczące elementu konstrukcyjnego budynku) zostały naniesione przez P.K., posiadającego uprawnienia w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. A zatem zarzut, iż nie miał on uprawnień do naniesienia tych poprawek jest niezasadny.
Dalej Sąd wyjaśnił, że od zmian jakie weszły w życie z dniem 11 lipca 2003 r. uprawnienia kontrolne organu architektoniczno-budowlanego w sprawie pozwolenia na budowę zostały ograniczone wyłącznie do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Organ nie jest zaś uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Wyjaśnił także, że sprawdzanie zgodności projektu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane).
Za zgodność z prawem projektu architektoniczno-budowlanego przepisy przewidują odpowiedzialność projektantów. W odniesieniu do tego organ bada czy projektant złożył stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy). W niniejszej sprawie takie oświadczenie zawierają akta sprawy.
Odnosząc się zaś do kwestii odległości Sąd podkreślił, że rozwiązania przyjęte w projekcie zagospodarowania działki w zakresie odległości budynku inwestorów od granicy z działką skarżącej nie naruszają wymogów określonych w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wyjaśnił dalej, że odległość ściany budynku na działce nr [...] do granicy z działką nr [...] wynosi w najwęższym miejscu 187 cm, a w najszerszym do 317 cm. Istniejący budynek ma zostać nadbudowany o kondygnację poddasza, nad którym zaprojektowano dach dwuspadowy. Okap dachu, zgodnie z rzutem połaci dachowych wynosi 30 cm. A zatem odległość od granicy z działką nr [...] do okapu w najwęższym miejscu będzie wynosiła 157 cm. W świetle powyższego projekt spełnia wymagania z § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia. Jest także zgodny z jego § 12 ust. 3 pkt 3.
Nadto Sąd uznał, że materiał zgromadzony w sprawie nie potwierdził również zarzutów skarżącej, iż projektowana nadbudowa powstanie na dokonanej wcześniej – według niej w warunkach samowoli budowlanej – dobudówce do istniejącego budynku. Z części graficznej projektu wynika bowiem, że powierzchnia nad zabudowaną werandą nie będzie podlegała nadbudowie. Podobnie rzecz ma się z zarzutem dotyczącym umiejscowienia schodów zewnętrznych, albowiem przedmiotowy projekt budowlany nie obejmował schodów zewnętrznych.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca, kwestionując go w całości. Orzeczeniu temu, na zasadzie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucono:
1/ naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie:
- a) art 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane poprzez nietrafne przyjęcie, że organy administracji dokonały przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i o zatwierdzeniu projektu budowlanego poprawnego sprawdzenia istnienia niezbędnych ku temu przesłanek;
- b) art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że architekt M.B. przedłożyła aktualne zaświadczenie, o którym mowa w ww. przepisie;
- c) § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez przyjęcie, że zachowana została odległość budynku od granicy z sąsiednią działką budowlaną;
2/ naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, tj.:
- a) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego, mogły przechylić szalę na korzyść skarżącej. Sąd nie dostrzegł, że materiał ten mógłby zostać uzupełniony o ustalenia dotyczące rzeczywistej odległości budynku inwestora od granicy działki budowlanej skarżącej, brak jest w aktach decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej dla poprzedników prawnych inwestora, a przeniesionej na rzecz J.K. decyzją Naczelnika Miasta Lęborka nr [...] z dnia [...] września 1979 r., projektu technicznego zatwierdzonego decyzją Naczelnika Miasta Lęborka nr [...] z dnia [...] sierpnia 1978 r., na podstawie którego P.D. w 1978 r. rozpoczął budowę domu obecnych inwestorów, protokołu z października 1980 r. komisji nadzoru budowlanego o odbiorze końcowym budynku inwestorów oraz planu zagospodarowania działki inwestorów wraz z planem sytuacyjnym. Włączenie w poczet materiału dowodowego tych dokumentów pozwoliłoby dokonać właściwej oceny pod względem zgodności z prawem planowanej inwestycji;
- b) art. 141 § 4 p.p.s.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez bezkrytyczne przyjęcie przez Sąd błędnych ustaleń poczynionych w toku postępowania administracyjnego oraz lakoniczne odniesienie się w uzasadnieniu wyroku do formułowanych w skardze zarzutów;
Wskazując na powyższe, na zasadzie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a., skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (art. 203 pkt 1 p.p.s.a.)
W uzasadnieniu skarżąca zawarła argumenty na poparcie przytoczonych wyżej podstaw kasacyjnych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną inwestorzy wnieśli o jej oddalenie i zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Pismem z dnia 30 listopada 2015 r. skarżąca oświadczyła, iż popiera wniesioną skargę kasacyjną. Jednocześnie zajęła stanowisko co do pisma inwestorów z dnia 24 marca 2015 r. Kolejne pismo skarżąca złożyła do akt w dniu 4 stycznia 2017 r. (data stempla pocztowego), załączając do niego decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nakazującą R.R. i B.R. dokonanie rozbiórki samowolnie nadbudowanego I pietra przybudówki budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego w L. przy ul. [...].
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził zaistnienia żadnej z przesłanek nieważności postępowania o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem stosownie do § 1 tego przepisu rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez nietrafne przyjęcie, że organy administracji dokonały poprawnego sprawdzenia, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, istnienia niezbędnych ku temu przesłanek. Co prawda w petitum skargi kasacyjnej zarzut ten został sformułowany nieprecyzyjnie, gdyż ust. 1 zawiera cztery punkty, jednakże powyższe zostało doprecyzowane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, gdzie jak się wydaje wskazuje się na uchybienie art. 35 ust. 1 pkt 1 tej ustawy (str.
- 7) i ust. 2 (str. 8). Zatem do tych norm pkt 1 i pkt 2 ust. 1 art. 35 zostanie ograniczona kontrola kasacyjna.
Przepis art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane określa zakres merytorycznej oceny wniosku o pozwolenie na budowę. Punkt 1 tego przepisu nakazuje sprawdzenie organowi zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Stawiając naruszenie ww. przepisu skarga kasacyjnie nie wskazała na czym konkretnie naruszenie tego przepisu miałoby polegać. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko skarżącej, że projekt budowlany musi być sprawdzony, stosownie do pkt 1 omawianego przepisu.
Jednakże brak jest podstaw do przyjęcia, że organ uchybił temu przepisowi, zaś Sąd pierwszej instancji jedynie ogólnie uznał, że w rozpoznawanej sprawie organy administracji nie naruszyły wymogów z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Formułując ten zarzut skarżąca nie wykazała, by zatwierdzony projekt budowlany był niezgodny z obowiązującym na tym terenie miejscowym planie czy nie spełniał wymogów ochrony środowiska.
Obowiązkiem organu jest także sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2 ust. 1 art. 35). I w tym zakresie również projekt ten został oceniony. Należy pamiętać, że projekt składa się z dwóch części: projektu zagospodarowania działki lub terenu i projektu architektoniczno-budowlanego. Ustawodawca zróżnicował zakres badania przez organ każdej z tych części projektu. Zakres badania projektu architektoniczno-budowlanego został zawężony do kwestii zgodności z wymaganiami ochrony środowiska (art. 35 ust. 1 pkt 1). W tym zakresie podzielić należy obszerne stanowisko Sądu pierwszej instancji, a zastrzeżenia skarżącej uznać za nieskuteczną polemikę. Zaś z projektu zagospodarowania działki nie wynika, by w sprawie został naruszony § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Zgodnie z treścią tego przepisu odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż: 1,5m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa. I odległość ta została zachowana. W aktach sprawy znajduje się mapa do celów projektowanych z naniesionymi odległościami istniejącego budynku od poszczególnych granic. Wynika z niej, iż od działki nr [...] budynek inwestorów znajduje się w odległości od 187 cm do 317 cm, a od granicy z działką nr [...] – 536 cm. Zaś odległość projektowanego okapu dachu budynku od działki nr [...] w najwęższym miejscu (po korekcie) będzie wynosiła 157 cm. A zatem zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane należało ocenić jako niezasadny.
Również i zarzut naruszenia art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane przez Sąd pierwszej instancji poprzez przyjęcie, że architekt M.B. przedłożyła aktualne zaświadczenie o którym mowa we ww. przepisie, nie mógł zostać podzielony. Do projektu budowlanego wykonanego w styczniu 2013 r. zostało załączone m.in. zaświadczenie wystawione przez Pomorską Okręgową Radę Izby Architektów RP, a dotyczące architekt M.B., z terminem ważności do 30 czerwca 2013 r. A zatem przedmiotowy projekt został sporządzony w okresie ważności zaświadczenia dot. ww. architekta. Wprawdzie w dniu 30 października 2013 r. została dokonana korekta projektu w zakresie długości dachu, pod którą podpisali się P.K. posiadający m.in. uprawnienia do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, legitymujący się zaświadczeniem wystawionym przez Pomorską Okręgową Izbę Inżynierów Budownictwa, które było ważne w okresie od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. oraz arch.
M.B., mimo że załączone zaświadczenie utraciło swoją ważność. Powyższe nie przesądza jednak, że w tym okresie M.B. nie posiadała stosownych uprawnień. W aktach sądowoadministracyjnych znajduje się zaświadczenie wystawione przez właściwą Izbę potwierdzające, że mgr inż. arch. M.B. posiada kwalifikacje zawodowe do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w specjalności architektonicznej i w zakresie posiadanych uprawnień nr [...]. Zaświadczenie to było ważne do dnia 30 czerwca 2015 r. W tej sytuacji, wobec braku dowodów, że w okresie dokonania korekty projektu, architekt M.B. została pozbawiona przez Izbę Architektów RP posiadanych uprawnień, przyjąć należy, że przez cały ten czas uprawnienia te posiadała. A zatem i w tym zakresie zarzut skargi kasacyjnej nie mógł odnieść zamierzonego skutku.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił także zarzutów naruszenia przez Sąd przepisów postępowania – art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a. Przedmiotowa decyzja zatwierdziła projekt przebudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego, polegające na dobudowaniu poddasza do istniejącego budynku w celu uzyskania powierzchni użytkowej oraz wykonanie drewnianych schodów wewnętrznych. Przekrycie nowej części dachem o kącie nachylenia połaci dachowej 45º (patrz: opis ogólny projektowanych zmian w projekcie budowlanym).
Mając na uwadze zakres opracowania nie można podzielić zarzutów skarżącej, że do oceny zgodności z przepisami projektowanych robót konieczne było załączenie do akt sprawy pierwotnego pozwolenia na budowę wraz z decyzją o jego przeniesieniu na następcę oraz protokołu komisji o odbiorze końcowym budynku inwestorów i planu zagospodarowania działki wraz z planem sytuacyjnym. Wprawdzie, jak twierdzi skarżąca, budynek inwestorów został samowolnie rozbudowany, co poparła złożoną do akt sprawy decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nakazującą inwestorom dokonać rozbiórki samowolnie nadbudowanego pierwszego piętra przybudówki budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działce nr [...], jednakże powyższe nie ma znaczenia dla legalności kontrolowanej przez Sąd pierwszej instancji decyzji. Przedmiotowy projekt budowlany nie obejmuje swym zakresem przybudówki.
Natomiast to, że na rysunku nr 9 na elewacji zachodniej na przybudówce naniesiony jest otwór okienny, nie powoduje "legalizacji samowoli budowlanej", czego obawia się skarżąca, gdyż jak już wyżej wskazano zatwierdzony projekt budowlany swym zakresem tej części budynku nie obejmuje.
Brak jest również podstaw do zarzucenia Sądowi naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób, który z tego powodu pozwalałby na wyeliminowanie zaskarżonego wyroku z obrotu prawnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone poprawnie. Zawiera ono wszystkie elementy wymagane wyżej wymienionym przepisem. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji ustosunkował się do zarzutów zamieszczonych w skardze, które koncentrowały się na braku uprawnień projektanta oraz nielegalnej nadbudowie części budynku. Do tych okoliczności Sąd odniósł się na str. 8-11 uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w sprawie by Sąd pierwszej instancji przyjął stan faktyczny, który organ administracji ustalił bez wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny. A zgodnie z uchwałą NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/19 (opubl. ONSAiWSA z 2010 r. nr 3, poz.
39) przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Dotąd powiedziane pozwala na niepodzielenie żadnego z zarzutów skargi kasacyjnej. Dlatego, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.