Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z dnia [...] września 2001 r. na podstawie art. 48 i art. 83 ust.1 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414, ze zm.) nakazał L. i A. W. rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego - domku o konstrukcji drewnianej z poddaszem użytkowym posadowionym na ławie betonowej o wymiarach 6,00 m x 5,00 m oraz zbiornika na nieczystości o konstrukcji stalowej, położonego w K. W uzasadnieniu decyzji podano, że na działce nr 72/6 będącej własnością skarżących wymienione obiekty budowlane zostały wybudowane w 2000 roku bez pozwolenia na budowę. W takiej sytuacji zgodnie z przepisem art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, istniały podstawy do nakazania rozbiórki.
Rozpoznając odwołanie skarżących Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku decyzją z dnia [...] listopada 2001 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Organ II instancji odnosząc się do zarzutów podniesionych przez L. i A. W. wskazał,że wystąpienie o zmianę przeznaczenia terenu działki z rolnej na budowlaną nie stanowi przesłanki do uchylenia nakazu rozbiórki. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 48 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane stwierdzenie samowoli budowlanej jest wyłączną przesłanką do wydania decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie ma znaczenia, iż jeden z elementów budynku (ława fundamentowa) został wybudowany przez poprzedniego właściciela albowiem obowiązek rozbiórki obiektu spoczywa na jego obecnym właścicielu. Organ wskazał, że zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzednie przepisy stosuje się tylko do obiektów budowlanych, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie wyżej wskazanej ustawy.
W skardze do Sądu skarżący podtrzymali argumentację zawartą w odwołaniu i wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Nadto podnieśli, że organ prowadzący postępowanie nie wyjaśnił czy poprzedni właściciel posiadał pozwolenie na budowę oraz kiedy rozpoczęto roboty budowlane.
Organ II instancji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji,.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 17 lutego 2005 roku skargę oddalił.
W uzasadnieniu wyroku powołując przepis art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) sąd stwierdził, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu organy administracyjne prawidłowo ustaliły, że przedmiotowe obiekty budowlane zostały wybudowane w 2000 r. bez uzyskania przez skarżących pozwolenia na budowę, dlatego miał zastosowanie przepis art. 48 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w myśl którego właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W tej sytuacji dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma znaczenia czy samowolnie postawiony obiekt budowlany, w rozumieniu Prawa budowlanego, stoi na działce, która w ewidencji gruntów oznaczona jest jako orna, jak również nie ma znaczenia, że działka ta w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określona jest pod uprawy polowe oraz fakt iż wybudowanie obiektu budowlanego (budynku) nastąpiło na fundamentach, na których budowę nie było pozwolenia.
Przez budynek należy rozumieć obiekt budowlany trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach (art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego). W świetle powyższego należy stwierdzić, że nie można uzyskać decyzji o pozwoleniu na budowę tylko fundamentów (bez budynku) albo uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę budynku bez fundamentów. A zatem skoro budynek jest całością to należy uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę pomimo tego, że już wybudowano fundamenty. Sąd wskazał również, iż w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 49 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawa budowlanego albowiem organy nadzoru budowlanego orzekły nakaz rozbiórki obiektów budowlanych przed upływem pięciu lat od momentu ich wybudowania
W skardze kasacyjnej L. i A. W. zarzucili:
- 1. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe jego zastosowanie przez przyjęcie, że rozbudowany domek jest obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24.10.1974 roku Prawo budowlane (Dz. U. Nr 138, poz. 229 ze zm.) albowiem obiekt ten nie stanowi całości techniczno-użytkowej z powodu braku wyposażenia w odpowiednie instalacje i urządzenia techniczne i w konsekwencji przyjęcia przez sąd,że powyższy obiekt w myśl przepisu art.3 ustawy z 24.10.1974 r. Prawo budowlane może być budowany wyłącznie na terenach przeznaczonych na ten cel zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym;
2.naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie, że stronami postępowania są tylko skarżący pomimo uznania przez Sąd, że domek został posadowiony na rozpoczętej budowie przez poprzedniego właściciela;
- 3. naruszenie prawa procesowego polegającego na "obrazie" art. 7 Konstytucji nakazującego uwzględnić słuszny interes strony.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku ewentualnie o umorzenie postępowania na podstawie art. 105 k.p.a i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podnieśli, że wybudowany obiekt nie jest obiektem budowlanym w rozumieniu Prawa budowlanego z 1974 roku na którego budowę wymagane było pozwolenie na budowę i dlatego w niniejszej sprawie nie powinien mieć zastosowania art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 roku. Skarżący podkreślili ponadto, że nie ustalono daty rozpoczęcia robót i podmiotu rozpoczynającego budowę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył,co następuje:
Podstawy kasacyjne przytoczone w skardze kasacyjnej nie są usprawiedliwione.
W myśl art. 174 pkt 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego zastosowanego przez Sąd. Taką podstawę materialnoprawną zastosowaną w niniejszej sprawie przez Sąd, za organami administracji publicznej, stanowił art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – prawo budowlane w brzmieniu ówcześnie obowiązującym. Nakazywał on orzec rozbiórkę obiektu budowlanego wzniesionego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę.
Jak wynika z materiałów sprawy, pełnomocnik strony skarżącej nie zarzucił błędnej wykładni tego przepisu, lub jego niewłaściwego zastosowania w sprawie. Zarzucił natomiast naruszenie art. 2 ust.1, art3 i art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. – prawo budowlane, zobowiązującego do orzeczenia nakazu rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę.
Jednakże to nie norma art. 37 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego z 1974r., ale norma art. 48 prawa budowlanego z 1994r. stanowiła podstawę orzeczonej rozbiórki obiektu budowlanego, kontrolowanej przez Sąd i ocenionej jako zgodna z prawem. To zaś oznacza, że niniejsza skarga kasacyjna została oparta na zarzucie naruszenia przepisu prawa materialnego, którego Sąd nie zastosował w sprawie.
Powołanie przez stronę w skardze kasacyjnej przepisu prawa materialnego, który nie był zastosowany w sprawie, nie może odnieść zamierzonego skutku, czyniąc nieskutecznym zarzut błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego. Skarżący oczywiście mogli w skardze kasacyjnej podnosić, że Sąd rozpoznający sprawę zastosował nie ten przepis prawa materialnego, który powinien być zastosowany, ale wówczas powinni wskazać przepis właściwy, jako podstawę materialną rozstrzygnięcia i uzasadnić, dlaczego ten właśnie przepis powinien lec u podstaw kwestionowanego rozstrzygnięcia.
Warunku tego nie spełnia zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego w niniejszej sprawie, Mając to na względzie, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.