Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 lutego 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 2032/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. I. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Wojewoda Dolnośląski decyzją [...] z dnia [...] lipca 2006r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla Dolnośląskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w W. Oddział L.na zadanie pn " Modernizacja wałów przeciwpowodziowych rzeki Odry w km 405 + 000 - 410 + 000 gm. Ż." wskazując jednocześnie, że obszar oddziaływania obiektu obejmuje m. in. działkę nr 283.
W wyniku odwołania K. I. (bo projekt nie uwzględnia ochrony zamku C.) rozpatrujący sprawę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2006 r. uchylił decyzję Wojewody i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji wskazując, że pozwolenia udzielono podmiotowi, który nie może być inwestorem co stanowi wadę kwalifikowaną decyzji a zatem zachodzi konieczność uchylenia tej decyzji w postępowaniu odwoławczym.
Wyżej wymieniona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została zaskarżona do sądu, który wyrokiem z dnia 14 marca 2007r., uchylił decyzję organu odwoławczego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt VII SA/Wa 2303/06) z uwagi na bezzasadną odmowę inwestorowi Dolnośląskiemu Zarządowi Melioracji i Urządzeń Wodnych w W. przymiotu strony.
Rozpatrujący ponownie sprawę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2007r., [...] uchylił decyzję Wojewody o pozwoleniu na budowę w części dotyczącej działki nr [...] gm. Ż. i w tym zakresie orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę na działce [...] w obrębie C. gm. Ż., zaś w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję Wojewody.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, analizując wniosek inwestora z 23 maja 2006 r. o udzielenie pozwolenia stwierdził, że pozwolenie na budowę z dnia [...] lipca 2006 r. jest niezgodne z wnioskiem inwestora, bowiem udzielono pozwolenia na budowę na działce [...], nie objętej wnioskiem i bez oświadczenia co do tej działki o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zważywszy, że postępowanie o pozwoleniu na budowę może być wszczęte wyłącznie na wniosek a więc treść wniosku jest wyznacznikiem przedmiotu postępowania, organ odwoławczy stwierdził, iż brak było kompetencji po stronie Wojewody do określenia zakresu wniosku i dlatego w tej części zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu.
Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego wniosła K. I.wskazując, że domagała się przedstawienia opinii na temat ochrony przyrody ze strony Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody, a jej zastrzeżenia co do remontu wału były założone przy opiniowaniu planu zagospodarowania przestrzennego Gminy. Zważywszy, że co roku następuje zalanie piwnic zamku i pękanie murów, zdaniem skarżącej podniesienie wału o projektowane 30 cm nie rozwiąże problemu zagrożeń przeciwpowodziowych. Według skarżącej właściwe byłoby wybudowanie nowego wału w odległości 30 - 50 m od zamku i to dopiero byłoby zgodne z prawem.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270) wskazując, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Wyjaśniono, że analiza treści skargi pozwala stwierdzić, iż nie zawiera ona zarzutów odnośnie zaskarżonej decyzji i prawidłowości postępowania administracyjnego w tym zakresie. Zawarte w niej informacje oraz opinia skarżącej na temat prawidłowości budowy wału pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie dotyczące pozwolenia na budowę.
Podkreślono, iż trafnie wyjaśnił to organ odwoławczy, kwestię opinii wydawanych przez inne organy nie podlegają regulacji Prawa budowlanego, a zatem nie mieszczą się w kompetencjach Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Stosownie do treści art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organ architektoniczno - budowlany przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza
- 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku miejscowego planu a także wymogami ochrony środowiska,
- 2) zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami
- 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń
- 4) wykonanie i sprawdzenie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.
Jeżeli zawarte w ust. 1 powołanego przepisu oraz w art. 32 ust. 4 wymagania są spełnione właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
W przedmiotowej sprawie, jak wynika to z akt administracyjnych inwestor przedstawił decyzję wójta Gminy Ż. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] lutego 2005 r., akceptację Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością, na cele budowlane (uzgodnienia z właścicielami działek na wykonywanie robót w obrębie ich działek), decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] grudnia 2005r. o pozwoleniu wodnoprawnym na wykonanie przedmiotowego zadania oraz postanowienie Nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w W. - Delegatura w L. o uzgodnieniu zamierzenia budowlanego modernizacja wałów przeciwpowodziowych rzeki Odry w gm. Ż. jako nie stojącego w sprzeczności z wymaganiami wynikającymi z przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Powyższe uzgodnienia i złożona dokumentacja wraz z projektem budowlanym obligowały organ administracji do wydania pozwolenia budowlanego (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego).
Organy administracji architektoniczno budowlanej nie są uprawnione do nakazania inwestorowi przyjęcia określonych rozwiązań projektowych jak sugeruje to strona skarżąca. Tym samym sugestie te w zakresie nakazania inwestorowi wykonania obiektu w miejscu wskazanym przez stronę, wnioskowanych przez nią parametrach technicznych nie mogły być uwzględnione przez organ nadzoru budowlanego.
Tym samym więc organ architektoniczno – budowlany jak uznał to Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę.
Gdy chodzi o treść zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, to uznano za trafny pogląd, iż wniosek inwestora nie obejmował działki nr [...] lecz działkę [...], wobec czego decyzja organu pierwszej instancji musiała być w tym zakresie uchylona, zaś organ odwoławczy działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania wykonał swój obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie i uchylając w określonym zakresie kontrolowaną decyzję - orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła K. I., zaskarżają go w całości. Wyrokowi temu zrzuciła:
- 1) naruszenie prawa materialnego przepisów art. 35 ust. 1 pkt 4 oraz art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy niezrealizowana została przesłanka istnienia pozytywnej opinii konserwatorskiej dotyczącej inwestycji będącej przedmiotem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę oraz
- 2) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniu przepisu postępowania art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności polegające na dokonaniu rozstrzygnięcia odnośnie nieruchomości składającej się z działki ewidencyjnej nr [...] po raz pierwszy w toku instancyjnym przez organ drugiej instancji.
Powołując się na powyższe naruszenia prawa wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowo-administracyjnego według norm przepisanych.
W motywach skargi kasacyjnej przypomniano, że zgodnie z przepisem art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego."Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:...
- 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń... ".
Wobec dokonywania prac przy wpisanych do rejestru zabytków: wale przeciwpowodziowym oraz nieruchomości stanowiącej własność K. I. wymóg uzyskania opinii wojewódzkiego konserwatora zabytków wynikał zaś wprost z treści art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego "Prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. "
Opinię taką w postępowaniu przed organem pierwszej instancji wydał Kierownik Delegatury w Legnicy Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w W. decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] r. Decyzja ta została jednakże uchylona w całości decyzją Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] listopada 2007 r. znak: [...].
W konsekwencji w chwili obecnej decyzja o pozwoleniu na budowę pozbawiona jest zasadniczej przesłanki rozstrzygnięcia w postaci pozwolenia konserwatorskiego.
Powyższy fakt jak zaznaczono był przez skarżącą podnoszony w toku rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie jednakże nie znalazł on żadnego odzwierciedlenia w treści uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia. W konsekwencji wyrok wydany został z rażącym naruszeniem powołanych wyżej przepisów art. 35 ust. 1 pkt 4 oraz art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego.
Decyzja o pozwoleniu na budowę wydana przez Wojewodę Dolnośląskiego w niniejszej sprawie, wskazywała jako teren objęty pozwoleniem min. nieruchomość składającą się z działki ewidencyjnej nr [...]. Nie zawierała natomiast żadnego rozstrzygnięcia w przedmiocie objętej wnioskiem działki nr [...].
Reagując na tą sprzeczność, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2007 r. uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej działki nr [...] i w tym zakresie orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę na działce nr [...].
To rozstrzygnięcie doprowadziło do naruszenia podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego zawartej w przepisie art. 15 Kpa. Organ pierwszej instancji nigdy nie wydał bowiem decyzji odnoszącej się do działki nr [...]. W szczególności nie wydał w tym zakresie decyzji negatywnej. Skoro zatem organ drugiej instancji stwierdził pominięcie tej działki w decyzji o pozwoleniu na budowę, winien był uchylić tą decyzję i przekazać sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Dokonując rozstrzygnięcia decyzją z [...] września 2007r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego rozstrzygnął odnośnie działki nr [...] w jedynej instancji, pozbawiając stronę możliwości odwołania od tej decyzji w zwykłym toku instancyjnym. Pomijając tą kwestię, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie również naruszył zasadę dwuinstancyjności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 154, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawa procesową, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niezbędne jest przy tym precyzyjne określenie przepisów prawa, które według wnoszącego skargę kasacyjną naruszył sąd pierwszej instancji - ze wskazaniem odpowiednich jednostek redakcyjnych takich jak artykuły, ustępy, czy paragrafy.
Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Sąd kasacyjny nie jest bowiem uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie bada ponownie legalności zaskarżonej decyzji w takim zakresie, w jakim może (i powinien) to czynić Sąd pierwszej instancji. Nawet wówczas, gdy wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wadliwy, Naczelny Sąd Administracyjny nie może tej wadliwości usunąć, jeżeli w skardze kasacyjnej nie zostały postawione i uzasadnione zarzuty konkretnych norm prawa materialnego i procesowego, chyba że zachodzi nieważność postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a takie przesłanki jak wyżej zauważono nie występują w tej sprawie.
Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 ustawy procesowej). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Jednakże analizując wniesioną w rozpoznawanej sprawie skargę kasacyjną uznać należy, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie.
W kasacji tej zamieszczono zarzuty zarówno naruszenia prawa materialnego jak i procesowego o jakich mowa w art. 174 pkt. 1 i 2 ustawy procesowej. W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie jak i naruszenia przepisów postępowania w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego.
Zgodnie z przepisem art. 174 pkt 2 ustawy procesowej skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Natomiast jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skierowany musi być przeciwko wyrokowi sądu a nie decyzji organu administracji a także, że nie stanowi wskazania prawidłowej podstawy kasacyjnej naruszenia prawa procesowego powołanie wyłącznie przepisów procedury administracyjnej (porównaj wyrok z dnia 19 maja 2004 r. sygn. akt FSK 80/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r. poz. 12 i wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2004 r. sygn. akt GSK1149/04 niepublikowany) a zatem zarzut naruszenia przepisów postępowania jako podstawa kasacji dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego, a nie postępowania przed organem administracji publicznej.
Powołany przez stronę skarżącą jako przepis postępowania naruszony przez sąd pierwszej instancji art. 15 k.p.a. nie należy natomiast do przepisów stosowanych przez sądy administracyjne. Ponadto norma art. 15 k.p.a. dotyczy zasady dwuinstancyjności w postępowaniu administracyjnym. Tym samym zarzut ten wadliwie odniesiono do postępowania administracyjnego a nie postępowania sądowoadministracyjnego.
Skuteczne zaś podważenie dokonanej przez sąd pierwszej instancji oceny prawidłowości postępowania administracyjnego wymagałoby wskazania jako podstawy kasacyjnej przepisu ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który według strony wnoszącej skargę kasacyjną miałby naruszyć sąd dokonując takiej oceny i wyprowadzając z niej procesowe konsekwencje. Przepisu takiego wszakże nie wskazano ani w sentencji kasacji jak i jej motywach. Nie zakwestionowano również odpowiednim, zarzutem naruszenia przepisów ustawy procesowej kwestionowanego w motywach skargi kasacyjnej uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
Wnoszący skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącej w efekcie nie przywołał jako podstawy skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego żadnych przepisów prawa, które mogłyby doprowadzić do zbadania przez Naczelny Sąd Administracyjny prawidłowości oceny ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które w efekcie doprowadziły do oddalenia skargi. A w wyroku tym przecież Sąd pierwszej instancji podkreślił, iż w okolicznościach tej sprawy skoro spełnione zostały wymagania przepisu art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156 z 2006 r. poz. 1118 ze zm.) to organy architektoniczno- budowlane nie mogły odmówić wydania przedmiotowego pozwolenia na budowę. Generalnie zatem Sąd pierwszej instancji uznał, iż przedstawione przez inwestora dokumenty, w tym dokonane uzgodnienia wraz ze złożoną dokumentacją i projektem budowlanym obligowały organ do podjęcia kwestionowanego przez stronę rozstrzygnięcia.
Tym samym niezakwestionowanie ustaleń Sądu pierwszej instancji, które doprowadziły do wydania zaskarżonego wyroku powoduje, iż tak ustalonym przez Sąd pierwszej instancji stanem faktycznym sprawy związany jest również Naczelny Sąd Administracyjny.
Ponadto zaznaczyć należy, iż uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega na błędzie w subsumcji co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie podciągnięto pod ustalony stan faktyczny. Brak skutecznego zarzutu podważanie przyjętego przez Sąd stanu faktycznego czyni nieskutecznym zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 35 ust. 1 pkt. 4 oraz art. 39 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.).
Jednocześnie dodatkowo wyjaśnić należy, że w kasacji trzykrotnie wskazano przepis art. 35 ust. 1 pkt. 4 ustawy Prawo budowlane, który w tekście pierwotnym tej ustawy a powołanym w kasacji (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) nie występował bowiem został dodany ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888) i zamieszczony był w tekście jednolitym tej ustawy (Dz. U. Nr 207 z 2003 r. poz. 2016 ze zm.). Niezależnie jednak od powyższego przepis ten w brzmieniu zastosowanym przez Sąd pierwszej instancji stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu przez osobę posiadająca wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowywania projektu - lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust.
7. Treść ten normy w żaden sposób nie została powiązana ze wskazywanym również niewłaściwym zastosowaniem art. 39 ust. 1 dotyczącym uzyskania od właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków. Tym samym nie uzasadniono na czym polega niewłaściwe zastosowanie wskazanych wyżej norm Prawa budowlanego w niniejszej sprawie. Samo przytoczenie przepisu w kasacji w żaden sposób nie uzasadnia zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.
Również wskazać należy, iż nie wyjaśniono w kasacji na czym polega niewłaściwe zastosowanie art. 39 ust. 1 ustawy Prawo budowlane skoro w rozpoznawanej sprawie przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej o pozwoleniu na budowę Dolnośląski Wojewódzki Konserwator Zabytków w W. postanowieniem z dnia 21 lipca 2006 r. nr 21 uzgodnił w trybie art. 106 k.p.a. przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne a decyzją z dnia 21 lipca 2006 Nr 21 ten sam organ udzielił pozwolenia inwestorowi na prowadzenie robót przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków co formalnie powoduje, że wymagana tym przepisem decyzja została wydana. W motywach kasacji należało precyzyjnie wyjaśnić charakter takiego naruszenia w związku z uchyleniem już po wydaniu decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę, pozwolenia konserwatorskiego, czego jednak skutecznie nie uczyniono w tym zakresie.
Mając powyższe na uwadze uznać należy, iż skarga kasacyjna złożona w tej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów stąd też Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ją na podstawie art.184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).