Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2012 r., II SA/Kr 52/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Krakowie oddalił skargę J. F. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: MWINB) w Krakowie z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu krakowskiego – ziemskiego (PINB) w Krakowie nakazał J. F. jako inwestorowi wykonanie rozbiórki budowli służącej do gromadzenia wody - tzw. oczka wodnego o ścianach murowanych z kamienia, betonowym dnie i głębokości piętrzenia wody 1,0 m, oznaczonej na potrzeby tego postępowania nr 8, zlokalizowanej na działce nr [...] w [...]. Wymiary tego obiektu to 13,30 m x 7,30 m przy głębokości 1,40 m. Zbiornik ten jest zasilany wodą ze studni, woda ze zbiornika odprowadzana jest do pobliskiego rowu.
W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w czasie przeprowadzonych w dniu 11 września 2008 r. oględzin ustalono, że na terenie działki nr [...], której właścicielem jest J. F. - wybudowanych jest kilka obiektów o konstrukcji drewnianej, jak również obiekt będący przedmiotem niniejszego postępowania - oznaczony w protokole oględzin jako zbiornik wodny - oczko wodne. W toku postępowania ustalono także, iż działka [...] w [...] ujęta jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy Zabierzów zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy Zabierzów z dnia 30 maja 2003 r. nr XII/64/03 (plan miejscowy), w terenach lasów i zieleni ochronnej - "ZŁ". Jednocześnie stwierdzono, że działka nr [...] ujęta jest w strefie ochrony najwyższych walorów krajobrazowych i strefie zachowania ciągłości ekologicznej (węzły i korytarze ekologiczne). Z § 43 planu miejscowego wynika m. in., że obszary położone w tej strefie podlegają ochronie przed wprowadzaniem nowych form zagospodarowania, w szczególności w granicy strefy nie dopuszcza się wprowadzania nowej zabudowy.
W piśmie Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych w Krakowie wskazano, że z rozporządzenia Wojewody Małopolskiego nr 83/06 z dnia 17 października 2006 r. w sprawie Tenczyńskiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 655, poz. 3999) wynika zakaz budowy nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów Rudawy. Z pisma Wójta Gminy Zabierzów wynika ponadto, że działka inwestora położona jest w granicach wewnętrznego terenu ochrony pośredniej ujęcia wody dla miasta Krakowa.
PINB w Krakowie uznał, że nie ma możliwości legalizacji wykonanej samowoli budowlanej w myśl art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane z uwagi na niezgodność inwestycji z zapisami miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego i orzekł o nakazie wykonania rozbiórki.
Odwołanie od tej decyzji wniósł J. F. podnosząc, że obiekt będący przedmiotem zaskarżonej decyzji został całkowicie błędnie uznany przez organ I instancji za tzw. oczko wodne. Przedmiotowy obiekt jest nie jest "oczkiem wodnym" lecz obiektem małej architektury – wodotryskiem, nie wymagającym pozwolenia na budowę ani zgłoszenia.
Rozpoznając powyższe odwołanie decyzją z dnia [...] października 2011 r. znak: [...] w Krakowie, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 196 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm., zwana dalej K.p.a.) oraz art. 48 ust. 1, art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm., zwana dalej uPb) uchylił decyzję organu I instancji i nakazał J. F., jako inwestorowi, właścicielowi działki nr [...] w [...], wykonanie rozbiórki obiektu budowlanego budowli służącej do gromadzenia wody tzw. oczka wodnego o ścianach murowanych z kamienia i betonowym dnie oraz głębokości 1,0 m oznaczonego na potrzeby postępowania przez ten organ nr [...], wybudowanego na działce nr [...] w [...].
Organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko organu I instancji wyrażające się w kwalifikacji spornego obiektu budowlanego jako budowli (art. 3 pkt 1 lit. b w zw. z art. 3 pkt 3 uPb), a nie jak wskazał skarżący wyłącznie jako obiektu małej architektury (art. 3 pkt 1 lit. c w zw. z art. 3 pkt 4 uPb). MWINB w Krakowie stwierdził, że przedmiotowy obiekt jest niezgodny z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Zabierzów zatwierdzonego uchwalą Rady Gminy Zabierzów Nr XII/64/03 z dnia 30 maja 2003 r. oraz rozporządzeniem Wojewody Małopolskiego nr 83/06 z dnia 17 października 2006 r. w sprawie Tenczyńskiego Parku Krajobrazowego. Konsekwencją powyższego jest brak możliwości wdrożenia procedury legalizacji spornej inwestycji określonej w art. 48 ust. 2 uPb, a zatem zachodzi powinność nałożenia nakazu rozbiórki spornego obiektu.
Skargę na tę decyzję do WSA w Krakowie wniósł J. F. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 48, 49b ust.1, 51, 82 ust.1 oraz art. 83 ust. 1 uPb, także przepisów art. 6, 7 i 8 K.p.a. Jego zdaniem, organ nie przedstawił żadnych dowodów, na których się oparł kwalifikując przedmiotowy obiekt jako oczko wodne. Obiekt ten stanowić ma naturalne obniżenie terenu, wyposażone w pompę i dyszę spryskującą, przeto stanowi wodotrysk. Ponadto skarżący podniósł, że uniemożliwiono mu udział w oględzinach, gdyż w ogóle nie został o nich powiadomiony, co stanowi naruszenie art. 79 K.p.a. Decyzja uchybia także wymogom z art. 107 K.p.a., skoro nie uzasadniono ją prawidłowo.
W odpowiedzi na skargę MWINB w Krakowie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W motywach wyroku oddalającego skargę WSA w Krakowie stwierdził, że obiekt będący przedmiotem niniejszego postępowania został przez skarżącego zrealizowany w ramach samowoli budowlanej tj. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Jego lokalizacja jest sprzeczna przy tym z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Zabierzów zatwierdzonym uchwałą z dnia 30 maja 2003 r. nr XII/64/03. Działka na której obiekt zrealizowano znajduje się bowiem w terenach lasów i zieleni ochronnej – "ZŁ", oraz ujęta jest w strefie ochrony najwyższych walorów krajobrazowych i strefie ciągłości ekologicznej. W granicach strefy nie dopuszcza się wprowadzania nowej zabudowy.
Sąd I instancji uznał przy tym zasadność klasyfikacji, jaka przedmiotowemu obiektowi została nadana przez organ II instancji w zaskarżonej decyzji. W ocenie tegoż sądu, organ prawidłowo uznał, iż jest to zbiornik wodny, zatem budowla podlegająca wymogom uzyskania pozwolenia na budowę. Opis tej budowli zamieszczony na podstawie oględzin przez organy obu instancji w decyzjach, ale także załączona do akt sprawy dokumentacja fotograficzna pozwoliła sądowi I instancji na ocenę, że przedmiotowy obiekt swoim charakterem i wielkością odpowiada pojęciu zbiornika wodnego. Zbiorniki tj. obiekty, o których mowa w art. 3 pkt 3 uPb, nie zostały przy tym zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.
Sąd I instancji wskazał również, że nie sposób do architektury ogrodowej zaliczyć betonowego stawu o znacznych rozmiarach (choćby posiadał dysze do wyrzutu wody), zlokalizowanego na terenie kompleksu gastronomiczno – rozrywkowego. WSA w Krakowie zwraca przy tym uwagę, że brak ustosunkowania się organu II instancji do zarzutu, iż przedmiotowy obiekt ma dysze do wyrzutu wody jest uchybieniem formalnym, ale bez wpływu na rozstrzygnięcie.
Już po doręczeniu wyroku przez sąd wojewódzki wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym zgłosiło dnia 22 lutego 2013 r. [...] (dalej: Stowarzyszenie). Wywodząc posiadanie interesu prawnego w sprawie wskazano, że Stowarzyszenie nie uczestniczyło w postępowaniu administracyjnym, a oddalenie skargi J. F. skutkować będzie rozbiórką obiektów będących siedzibą Stowarzyszenia. Do wniosku dołączono wypis z Krajowego Rejestru Sądowego.
Skargą kasacyjną, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, J. F. zaskarżył wyrok II SA/Kr 52/12 w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, tj.:
art. 3 pkt 1 lit. b) w zw. z art. 3 pkt 3 uPb poprzez błędne uznanie, iż przedmiotowy obiekt jest budowlą, art. 29 uPb poprzez błędne uznanie, iż wyłączenie zawarte w tym przepisie nie dotyczy niniejszego stanu faktycznego, art. 51 ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 1 uPb poprzez błędne uznanie, iż powyższe przepisy mają zastosowanie w sprawie przedmiotowego obiektu,
- - § 3 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia Wojewody Małopolskiego nr 83/06 z dnia 17 października 2006 r., poprzez błędne uznanie, iż przepis ten ma zastosowanie w niniejszej sprawie,
Nadto zarzucono naruszenie przepisów art. 1 i art. 3 pkt 3 uPb w zw. z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię wskazanych przepisów uPb i nie respektowanie zasad wykładni przepisów uPb w kontekście gwarancyjnych norm konstytucyjnych, co spowodować miało całkowite pominięcie zasady wykładni przepisów Prawa budowlanego sprowadzającej się do maksymy in dubio pro libertate i w konsekwencji doprowadziło do zakwalifikowania obiektu jako budowli stworzonej od podstaw przez skarżącego, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie należało zastosować taką interpretację przepisów prawa, która w razie wątpliwości, co do treści normy prawnej daje prym dyspozycji mniej ingerującej w wolności i uprawnienia podmiotu, względem którego normy są stosowane.
Strona skarżąca kasacyjnie podnosi także naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, a to naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa) w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 84 § 1 K.p.a. przejawiające się w tym, że sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował wszystkich możliwych środków przewidzianych w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego, mogły przechylić szalę na korzyść skarżącego.
Sąd I instancji przyjął uzasadnienie organu oparte głównie o materiał dowodowy świadczący na niekorzyść skarżącego. Sąd ten nie dostrzegł, że materiał ten mógłby zostać uzupełniony o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność ustalenia charakteru przedmiotowego obiektu.
Zważywszy na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że postępowanie dowodowe prowadzone w niniejszej sprawie nie zostało przeprowadzone poprawnie. W jego wyniku ustalono, że przedmiotowy obiekt nie stanowi obiektu małej architektury, lecz jest budowlą innego rodzaju - mającą charakter oczka wodnego. Wskazuje autor skargi kasacyjnej, że w niniejszej sprawie w naturalnym zagłębieniu terenu, bez dokonywania dodatkowych prac ziemnych, zamontowany został wodotrysk zasilany wodą deszczową. Pomimo przeprowadzonej wizji lokalnej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak było jakiejkolwiek wzmianki o zamontowanej w przedmiotowym wodotrysku dyszy do wyrzucania wody pod ciśnieniem, co jednoznacznie wskazuje, iż organy administracyjne dokonały nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego.
Skarżący nie zgadza się również z twierdzeniem sądu I instancji, że obiekt ten jest zbiornikiem, na realizację którego skarżący powinien uprzednio uzyskać pozwolenie na budowę opierając się na tym, że zgodnie z definicją zawartą w słowniku języka polskiego zbiornik służy on do gromadzenia wody. Zaznacza, że w takim ujęciu za zbiornik w rozumieniu przepisów uPb można uznać każde naturalne zagłębienie, w którym gromadzi się woda co było by całkowicie sprzeczne z ratio legis ustawy normującej działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych.
W ocenie skarżącego błędnie uznano, że nie ma w tym przypadku zastosowania art. 29 ust 1 i 2 uPb, co w niniejszym stanie faktycznym skutkowało brakiem obowiązku zgłoszenia określonego w art. 30 ust 1 uPb. W stosunku do przedmiotowego obiektu mogło być jedynie zastosowane wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych, co nie miało miejsca, nie zaś decyzja o likwidacji samowoli budowlanej poprzez jej rozbiórkę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).
W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania Sąd się nie dopatrzył, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.
W pierwszej kolejności wymaga rozpatrzenia wniosek [...] (dalej: Stowarzyszenie) o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze uczestnika. We wniosku Stowarzyszenie wywodzi, że ma interes prawny w sprawie, podnosząc iż jego siedziba mieści się pod adresem [...] ul. [...], tj. na terenie działki, na której zlokalizowany jest obiekt objęty zaskarżoną decyzją. Zgodnie z art. 33 § 2 Ppsa "Udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności. Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie przysługuje zażalenie". Ponieważ w zakresie wniosku orzeka Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie nie przysługuje.
Zdaniem Sądu Stowarzyszenie nie wykazało posiadania interesu prawnego do udziału w charakterze uczestnika postępowania. Twierdzenie odnośnie skutku decyzji o nakazie rozbiórki w aspekcie siedziby Stowarzyszenia jest chybione, gdy uwzględnić, że przedmiotem nakazu rozbiórki jest budowla, będąca zbiornikiem wodnym. Nawet gdyby zaakceptować argumentację J. F., że w rzeczywistości to obiekt małej architektury - wodotrysk, także i z tego powodu nie dostrzega Sąd interesu prawnego Stowarzyszenia w sprawie sądowoadministracyjnej. Stowarzyszenie może posiadać interes faktyczny w sprawie, ale nie interes prawny. Z powyższych względów postanowiono odmówić dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu.
Zarzut naruszenia przepisów postępowania w ocenie J. F. przejawia się w tym, że nie dostrzeżono, iż materiał dowodowy mógłby być uzupełniony przed dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, nadto przeprowadzone postępowanie dowodowe było wadliwe, skoro prowadziło do błędnej kwalifikacji przedmiotu sprawy. Tak rozumianego zarzutu naruszenia przepisu art. 3 § 1 Ppsa, stanowiącego wyłącznie, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, a także przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, nakazującemu sądowi uwzględnienie skargi na decyzję w razie dostrzeżenia naruszenia przepisów postępowania, innych niż dające podstawę do wznowienia postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd nie podziela. W przypadku zebrania materiału dowodowego, z którego niespornie wynika konstrukcja wzniesionego obiektu budowlanego i utrwalenia tych dowodów w aktach sprawy, nie ma potrzeby powoływania biegłego, który miałby ustalić charakter przedmiotowego obiektu.
Nie potrzeba w tym przypadku wiadomości specjalnych, aby dokonać kwalifikacji obiektu. Z akt sprawy wynika, że na terenie działki nr [...] w [...] znajduje się tzw. oczko wodne o wymiarach 7,30 m na 13,30 m oraz głębokości ok. 1m, wybetonowane i obłożone kamieniami (vide: protokół z oględzin z 11 września 2008 r.- akta administracyjne I instancji, k. 39). Obiekt ten został także uwidoczniony na zdjęciach, a materiał fotograficzny włączono do akt sprawy. W toku ponownych oględzin przeprowadzonych przez WINB w Krakowie w dniu 19 sierpnia 2010 r. opisano przedmiotowy obiekt jako staw z rybami, ogrodzony, brzegi utwardzone kamieniami. Odrębną kwestią jest oczywiście prawidłowość kwalifikacji powyższego obiektu na użytek rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. To podlega jednak rozpoznaniu w ramach zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego. Z powyższych przyczyn zarzut z art. 174 pkt 2 Ppsa jest chybiony.
Co się tyczy zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego istota sprawy sprowadza się do trafności zakwalifikowania przez sąd wojewódzki w ślad za organami nadzoru budowlanego przedmiotu sprawy administracyjnej z punktu widzenia trafności zastosowania podstawy materialnoprawnej dla orzeczenia o nakazie rozbiórki. Organy nadzoru budowlanego zgromadziły w wyniku podjętego postępowania wyjaśniającego materiał dowodowy, w którym trafnie opisano konstrukcję obiektu, ujętego następnie w rozstrzygnięciach decyzji I i II instancji. Obiekt ten to zbiornik wodny, tzw. oczko, ogrodzone, wybetonowane przy użyciu kamieni. Obiekt ten znajduje się na działce w [...], na której zlokalizowano szereg innych obiektów, wykorzystywanych do działalności gospodarczej inwestora pn. "[...]". Ustalenia oględzin opisane w protokołach zostały uzupełnione materiałem fotograficznym.
Niesporne jest, że na wzniesienie powyższego obiektu J. F. nie posiadał pozwolenia na budowę. Trafnie sąd wojewódzki w ślad za orzekającymi organami zakwalifikował przedmiot postępowania, jako obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 3 uPb, skoro wypełnia on znamiona budowli stanowiącej całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Nie jest to obiekt małej architektury w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. c w zw. z art. 3 pkt 4 uPb. Pod pojęciem małej architektury rozumie się "niewielkie obiekty", a w szczególności kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury. To także posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej oraz użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Zasadnie także sąd I instancji wyeksponował powierzchnię tego zbiornika, w aspekcie obiektów budowlanych, które zostały wymienione w art. 29 ust. 1 pkt 15 uPb (w wyroku błędnie powołano się na art. 20 ust. 15 uPb), a nie wymagają pozwolenia na budowę, w kontekście trafnej oceny, że skoro obiekt objęty zaskarżoną decyzją zajmuje 97 m² powierzchni, to nie spełnia wymogu "niewielkiego obiektu".
Istotnie, na wykonanie tzw. przydomowego basenu lub oczka wodnego o powierzchni do 30 m² wystarczy zgłoszenie zamiaru ich wykonania. Zasadnie sąd wojewódzki wskazuje jednak, że zbiornik ten nie ma charakteru "przydomowego", a jego powierzchnia znacznie przekracza wartość wskazaną w cyt. art. 29 ust. 1 pkt 15 uPb. Uwagi powyższe prowadzą do wniosku, że nie jest trafny zarzut błędnej wykładni przepisów art. 3 pkt 1 lit. b w zw. z art. 3 pkt 3 uPb, albowiem obiekt objęty zaskarżoną decyzją nie stanowi obiektu małej architektury.
Nie mógł być uznany za trafny zarzut naruszenia przepis art. 29 uPb, skoro w skardze kasacyjnie nie wskazano, którego z oznaczonych części redakcyjnych cyt. przepisu dotyczy sformułowany zarzut. Art. 29 dzieli się na trzy ustępy, dwa pierwsze posiadają liczne punkty. Autor skargi kasacyjnej nie sprecyzował swego zarzutu w tym obszarze, nie jest zaś rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego domyślanie się intencji strony.
Zarzucanie sądowi wojewódzkiemu błędnego uznania, że istniały podstawy do zastosowania przepisów art. 51 ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 1 uPb jest zupełnie chybione. W sprawie administracyjnej rozstrzygnięcie oparto na dyspozycji m. in. przepisu art. 48 ust. 1 uPb, zaś przepisy art. 50 i 51 cyt. ustawy nie stanowiły podstawy materialnoprawnej decyzji tak I, jak i II instancji. Do przepisów tych nie odnosił się także sąd wojewódzki w zaskarżonym wyroku, przeto tak sformułowany zarzut jest absolutnie nietrafny. Z tych samych względów nie jest trafny zarzut, że sąd I instancji miałby w wyroku uznać, że w sprawie zastosowanie miał przepis § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody Małopolskiego nr 83/06 z dnia 17 października 2006 r. Sąd do tej kwestii w ogóle się nie odniósł, ograniczając się w motywach, że obiekt będący przedmiotem postępowania jest niezgodny z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla gminy Zabierzów uchwalonego chwałą Rady Gminy Zabierzów z 30 maja 2003 r., nr XII/64/03.
Nie mógł odnieść skutku zarzut naruszenia przepisów art. 1 i art. 3 pkt 5 uPb w zw. z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, w aspekcie stosowania wykładni przepisów uPb. Wątku tego strona w żaden sposób nie rozwinęła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Z tego samego powodu zarzut naruszenia § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody Małopolskiego nr 83/06 z dnia 17 października 2006 r. nie można wziąć pod uwagę, skoro nie został on bliżej rozwinięty.
Konkludując, zaskarżony wyrok odpowiada prawu, z tej przyczyny i na podstawie art. 184 Ppsa skargę kasacyjną należało oddalić.