Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30 marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. K. i M. K., wspólników P. s.c. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia 30 października 2003 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. s.c. P. K., M. K. pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego nr 2 na działce przy ul. J. Zdaniem organu, jakkolwiek w części dotyczącej liczby kondygnacji projekt budowlany zatwierdzony decyzją z dnia 30 października 2003 r. o pozwoleniu na budowę jest niezgodny z decyzją z dnia 26 maja 2003 r. ustalającą warunki zabudowy dla czterokondygnacyjnego budynku, to, ponieważ przekroczenie ilości kondygnacji nastąpiło tylko w połowie budynku, nie ma to istotnego wpływu na ocenę zgodności realizowanej inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zatem nie doszło do rażącego naruszenia prawa. Po rozpatrzeniu odwołania A. D., właściciela sąsiedniej działki, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia 30 października 2003 r. wskazując, iż decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia 26 maja 2003 r. ustalała, że projektowany apartamentowiec będzie miał 4 kondygnacje w tym garaż podziemny, natomiast decyzja z dnia 30 października 2003 r. o pozwoleniu na budowę zatwierdza projekt budowlany obejmujący budowę budynku mieszkalnego trzykondygnacyjnego z poddaszem użytkowym i garażem podziemnym zamkniętym, co daje w sumie 5 kondygnacji.
Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż organ drugiej instancji zasadnie uznał, że decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia 30 października 2004 r. o pozwoleniu na budowę obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., z tego względu, że decyzja ta zatwierdza projekt budowlany i udziela pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego pięciokondygnacyjnego (3 kondygnacje wraz z garażem podziemnym i poddaszem użytkowym), podczas gdy decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia 26 maja 2003 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dopuszcza budowę budynku apatramentowego czterokondygnacyjnego (w tym garażu podziemnego i poddasza użytkowego). Dokonanie przez organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę samodzielnych ustaleń w kwestii zabudowy, odbiegających od dokonanych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiło rażące naruszenie przepisów art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.).
W skardze kasacyjnej od tego wyroku skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, podnosząc, że decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia 26 maja 2003 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu była nieprecyzyjna, zwłaszcza w zakresie określenia wysokości planowanej inwestycji i dlatego organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, powinien dokonać interpretacji decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem skarżącego, Wojewoda [...] słusznie zwrócił uwagę, że dodatkowa kondygnacja występuje tylko w części budynku i z tego względu nie narusza prawa w sposób rażący.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Przepis art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę zobowiązywał organ wydający takie pozwolenie do sprawdzenia zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Stosownie zaś do przepisu art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego, projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Oznacza to, że decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę, w szczególności, nie może zawierać innych ustaleń, niż te przyjęte w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Z akt sprawy wynika, że ostateczną decyzją z dnia 26 maja 2003 r. Prezydent Miasta B. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budynku apartamentowego z garażem podziemnym, dopuszczając budowę budynku czterokondygnacyjnego, w tym garażu podziemnego i poddasza użytkowego, o powierzchni zabudowy do 330 m2, o kubaturze 3 000 m3, ze względu na specyfikę terenu zlokalizowanego w sąsiedztwie otuliny Parku Krajobrazowego, niewielką powierzchnię działki, usytuowanie projektowanych obiektów w sąsiedztwie domu dla osób starszych oraz zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określający sposób zabudowy tego terenu jako jednorodzinny. Decyzją z dnia 20 października 2003 r. Prezydent Miasta B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku apartamentowego trzykondygnacyjnego z poddaszem użytkowym oraz garażem podziemnym zamkniętym, czyli budynku pięciokondygnacyjnego, o kubaturze 3324,50 m3.
Po rozpoznaniu odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia 20 października 2003 r. o pozwoleniu na budowę, wskazując że jest niezgodna z decyzją z dnia 26 maja 2003 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji oraz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż decyzja z dnia 20 października 2003 r. o pozwoleniu na budowę jest niezgodna z decyzją z dnia 26 maja 2003 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie apartamentowca z garażem podziemnym została wydana decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, w której określono szczegółowe warunki zabudowy, w tym ilość kondygnacji budynku w liczbie cztery (w tym garaż podziemny i poddasze użytkowe). Warunki te nie zostały zachowane. Projektowany budynek posiada trzy kondygnacje oraz poddasze użytkowe i garaż podziemny zamknięty.
Tym samym przyjęte rozwiązanie projektowe przewiduje realizację budynku pięciokondygnacyjnego i z tego względu nie spełnia warunków określonych w decyzji z dnia 26 maja 2003 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W konsekwencji czego, decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę rażąco narusza przepisy art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Słusznie zatem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, stosownie do przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., stwierdził nieważność decyzji z dnia 30 października 2003 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, iż ze względu na to, że dodatkowa kondygnacja występuje tylko w części budynku, to z tego względu decyzja nie narusza prawa w sposób rażący.
Ponadto nie można zgodzić się z zarzutami skarżącego, że decyzja o warunkach zabudowy była niejasna. Z decyzji z dnia 26 maja 2003 r. jednoznacznie wynika, że decyzja dopuszcza budowę budynku czterokondygnacyjnego, w tym garażu podziemnego i poddasza użytkowego.
Mając na uwadze, że decyzja z dnia 30 października 2003 r. o pozwoleniu na budowę obiektu była rażąco sprzeczna z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, to należy uznać, że w rozpoznawanej sprawie ani Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, ani Sąd pierwszej instancji nie dopuściły się naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę kasacyjną.