Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 lutego 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1629/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. O. i A. O. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], w przedmiocie wydania nakazu przywrócenia stanu poprzedniego terenu poprzez usunięcie całej warstwy nawiezionego żwiru i ziemi z działki nr [...], które to działania naprawcze należy wykonać do dnia 30 września 2014 r.
W skardze kasacyjnej od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oboje ww. skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawcy wskazali, że wykonanie zaskarżonej decyzji niesie za sobą realne i obiektywne niebezpieczeństwo wywołania negatywnych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Z całą pewnością po jej wykonaniu nie będzie możliwy następczy powrót do stanu pierwotnego bez poniesienia znacznych kosztów i starań w tej mierze. Usuniecie żwiru i ziemi na terenie ww. działki niewątpliwie oddziaływać będzie na środowisko przyrodnicze.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 tej ustawy (por. uchwała NSA z 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07). Z tego względu w niniejszej sprawie przedmiotowy wniosek podlega rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wyżej wymieniony przepis, choć przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na wniosek strony, to uzależnia skorzystanie z takiego środka prawnego w sytuacji, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość udzielenia ochrony tymczasowej została zatem ograniczona od wystąpienia jednej z dwóch przesłanek zawartych w omawianym przepisie. Obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06).
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.
W niniejszej sprawie strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała, aby w okolicznościach tej konkretnej sprawy zachodziły przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Wynika to z tego, że przedmiotowy wniosek prócz samego żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera praktycznie żadnej argumentacji, która mogłaby w jakikolwiek sposób wskazywać na możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny ocenia zaistnienie przesłanek wstrzymania w kontekście okoliczności całej sprawy.
Należy bowiem uwzględnić, że proces usunięcia z terenu działki nawiezionego żwiru i ziemi jest działalnością, która z zasady może łączyć się z możliwością wystąpienia okoliczności i skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Poza tym nie bez znaczenia dla wyniku jest okoliczność, że w stosunku do działań skarżących dokonanych na działce nr [...] w kontekście zaistniałych przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny, który wstrzymywał wykonanie nakazów związanych z usunięciem nawiezionego na teren tej działki materiału (por. postanowienia NSA: z 6 czerwca 2014 r., II OSK 1480/14; z 24 listopada 2014 r., II OZ 1270/14).
Z tych względów przedmiotowy wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.