Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Warszawie wyrokiem z dnia 21 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2393/14 oddalił skargę skargi A. K. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.
Stowarzyszenie F., dopuszczone do udziału w niniejszej sprawie postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2014 r. (ujęte w protokole rozprawy), reprezentowane przez pełnomocnika adwokata M. M. (pełn. z dnia 7 kwietnia 2014 r. k. 189) w dniu [...] kwietnia 2014 r. wniosło skargę kasacyjną od powyższego wyroku i uiściło wpis sądowy w kwocie 200 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.
Na podstawie art. 180 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym odrzuci skargę kasacyjną, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny, albo zwróci ją temu sądowi w celu usunięcia dostrzeżonych braków.
Stosownie do art. 25 § 1, § 3 i § 4 P.p.s.a. osoba prawna ma zdolność występowania przed sądem administracyjnym jako strona (zdolność sądową). Zdolność taką mają ponadto inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli przepisy prawa dopuszczają możliwość nałożenia na te jednostki obowiązków lub przyznania uprawnień lub skierowania do nich nakazów i zakazów, a także stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Zdolność sądową mają również organizacje społeczne, choćby nie posiadały osobowości prawnej, w zakresie ich statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób.
NSA z urzędu ustalił, że postanowieniem Sądu Rejonowego w Białymstoku XII Wydziału Gospodarczego Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 27 stycznia 2012 r. sygn. akt BI.XII Ns - Rej. KRS 4692/11/585, Stowarzyszenie F. zostało rozwiązane na podstawie art. 31 pkt 1 ustawy z 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r., Nr 79, poz. 855 ze zm.). Jednocześnie zarządzono likwidację Stowarzyszenia wyznaczając likwidatora w osobie R. M. K. Orzeczenie stało się prawomocne wobec oddalenia przez Sąd Okręgowy w Białymstoku postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2012 r., VII Ga 53/12 wywiedzionej od niego apelacji. Rozwiązanie stowarzyszenia przez sąd oznacza zakończenie wszelkiej jego działalności. Pozostać może jedynie majątek stowarzyszenia, w tym i wierzytelności, a także roszczenia wobec niego. Dlatego też przeprowadza się likwidację stowarzyszenia, którą zajmuje się likwidator.
Działalność likwidatora rozciąga się jedynie na sprawy majątkowe, a nie na statutową działalność rozwiązanego stowarzyszenia. W okresie likwidacji stowarzyszenie już nie istnieje, choć jego wykreślenie z rejestru stowarzyszeń jeszcze nie nastąpiło - art. 37 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o stowarzyszeniach (por. S. Sarnecki, Prawo o stowarzyszeniach. Komentarz, Kraków 2000, s. 77).
W związku z tym, że przedmiotowa sprawa nie dotyczy majątku likwidowanego Stowarzyszenia i nie jest związana z procesem jego likwidacji, przyjąć należy, że wnioskodawca nie posiada zdolności sądowej i nie może być stroną postępowania w niniejszej sprawie - - art. 25 § 1 i 3 P.p.s.a. (tak: NSA w postanowieniach: z dnia 12 lipca 2012 r., II OZ 600/12; z dnia 12 grudnia 2012 r., II OZ 1086/12; z dnia 16 maja 2013 r., II OZ 367/13; z dnia 5 lipca 2013 r., II OZ 541/13; z dnia 5 lipca 2013 r., II OZ 542/13; z dnia 8 stycznia 2014 r., II OZ 1194/13; z dnia 30 stycznia 2014 r., II OZ 77/14 – wszystkie dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.) Brak ten jest brakiem nieusuwalnym (analogiczne stanowisko zaprezentował NSA w postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015r. II OZ 272/15). To z kolei oznacza, że skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie przez adwokat M. M. w dniu [...] kwietnia 2014 r. w imieniu Stowarzyszenia F. już na etapie postępowania przed WSA w Warszawie była skargą kasacyjną z innych przyczyn niedopuszczalną i jako taka podlegała odrzuceniu (art. 180 P.p.s.a.).
Wadliwe jest także umocowanie adwokat M. M. do wniesienia skargi w imieniu Stowarzyszenia albowiem już w momencie jego udzielania przez likwidatora R. K. Stowarzyszenie nie istniało a co za tym idzie nie mogło występować w sprawach dotyczących jej działalności statutowej i udzielać pełnomocnictw w tym zakresie.
W konsekwencji, skoro wnoszące skargę kasacyjną Stowarzyszenie obecnie nie posiada zdolności sądowej w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a więc nie może być stroną w tym postępowaniu, brak jest podstaw do merytorycznej oceny tej skargi.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 P.p.s.a. i art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.