Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 15 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 121/18, oddalił skargę P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], w przedmiocie pozwolenia na budowę.
Powyższą decyzją organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej: "Spółką"), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r. poz. 1332), odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Spółce pozwolenia na budowę stacji bazowej sieci telefonii komórkowej (nr projektu [...]) na działce nr [...], obr. [...] w O. przy ul. B. Sąd I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, powołując się na dyspozycję przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, zauważył, że organ zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji, przed wydaniem decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji winien sprawdzić w pierwszej kolejności zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Następnie podał, że sporna nieruchomość inwestycyjna objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym w dniu [...] lutego 2004 r. (uchwała Rady Miasta [...] nr [...] - Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...]). Teren ten oznaczony jako "3 ZP", przeznaczony jest na zieleń urządzoną o funkcjach rekreacyjnych (ZP). Zgodnie z § 5 ust. 1 tego planu na tym terenie obowiązują następujące zasady zagospodarowania: 1) Tereny przeznaczone w planie na zieleń urządzoną o funkcjach rekreacyjnych (ZP) należy zagospodarować wraz z urządzeniem: zespołów zadrzewień i zakrzewień, otwartych terenów trawiastych, ciągów pieszych i elementów małej architektury oraz zbiorników wód powierzchniowych i boisk sportowo-rekreacyjnych;
- 2) W granicach ww. terenów zezwala się na realizację zewnętrznych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, ujętej w ideogramie, o których mowa w § 7 pkt 5 uchwały;
- 3) Na ww. terenach nie zezwala się na roboty budowlane w rozumieniu przepisów budowlanych, z zastrzeżeniem pkt 1 i 2. Sąd podkreślił także, że wnioskowanego terenu dotyczą również zapisy § 7 tego planu określające warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i stwierdzające, że w granicach planu każda z działek budowlanych przeznaczonych pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinna mieć zapewnioną możliwość technicznego uzbrojenia terenu w zakresie: zaopatrzenia w wodę, odprowadzenia wód deszczowych, odprowadzenia i oczyszczania ścieków oraz zaopatrzenia w energię elektryczną. Ponadto w § 9 określono zadania dla realizacji celów publicznych. Wśród tych zadań nie wymieniono jednak inwestycji polegających na budowie stacji bazowych telefonii komórkowej. Jednocześnie z zapisów planu miejscowego nie wynika zakaz lokalizowania wszelkich inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jaką jest analizowana inwestycja, na objętym nim terenie.
Sąd Wojewódzki podniósł, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia podejmowanego w niniejszej sprawie przez organy - oprócz art. 35 Prawa budowlanego - uzupełniają regulacje ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1537), a w szczególności przepisy art. 46 ust. 1 i 2 tej ustawy. Wyjaśnił przy tym, że ustawa o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w rozdziale 5 reguluje szczególne zasady lokowania inwestycji telekomunikacyjnych. Z art. 46 ust. 1 i 2 tej ustawy wynika, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu, ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.
Sąd I instancji wskazał, że z przedstawionych przepisów ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych wynika, że w razie braku umieszczenia w miejscowym planie lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej możliwe jest lokalizowanie takiej inwestycji po spełnieniu dwóch warunków: 1) braku naruszenia ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń;
2) braku sprzeczności z określonym w planie przeznaczeniem terenu. W zakresie drugiego warunku wskazany przepis konkretyzuje sytuacje, w których nie zachodzi sprzeczność tego rodzaju inwestycji z obowiązującym przeznaczeniem terenu. Inwestycja z zakresu łączności publicznej nie jest sprzeczna z przeznaczeniem na cele zabudowy wielorodzinnej, rolniczej, leśnej, usługowej lub produkcyjnej.
Dokonując analizy przedmiotowej inwestycji, Sąd I instancji zgodził się z organem, że sporna inwestycja jest sprzeczna z przeznaczeniem terenu, gdyż nie stanowi zieleni urządzonej, nie spełnia funkcji rekreacyjnej, nie stanowi też zespołu zadrzewień i zakrzewień, otwartych terenów trawiastych, ciągów pieszych i elementów małej architektury oraz zbiorników wód powierzchniowych i boisk sportowo-rekreacyjnych. Wprawdzie inwestycja nie narusza ustanowionych w planie zakazów, jednakże, w ocenie Sądu, wykracza poza ustanowione ograniczenia, tzn. realizacji na tym terenie jedynie budowy zewnętrznych sieci i urządzeń technicznego uzbrojenia terenu w zakresie zaopatrzenia w wodę i energię oraz odprowadzania ścieków i wód opadowych z działek przeznaczonych pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi.
Tym samym za bezzasadny Sąd uznał zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia art. 46 ust. 2 zd. 2 ustawy o wspieraniu i rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. § 5 ust. 1, kartą terenu "3 ZP" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Dalej, Sąd Wojewódzki wskazał, że jednym z parametrów inwestycji polegającej na budowie instalacji radiotelekomunikacyjnej do jakich zalicza się stacja bazowa telefonii komórkowej jest ilość i moc anten. Obowiązkiem organów jest dokonanie jednoznacznej oceny czy planowaną inwestycję można zakwalifikować jako przedsięwzięcie, które wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z przepisami rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2017 r. poz. 1405). W przypadku stacji bazowej telefonii komórkowych kwalifikacji dokonuje się w oparciu o dwa kryteria określone w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 71), tj. równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny i odległość miejsc dostępnych dla ludności od ośrodka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny.
Sąd podniósł, że w orzecznictwie wyrażono pogląd, że dla prawidłowej oceny czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń jak i całego przedsięwzięcia. Dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest nie tylko określenie równoważnej mocy promieniowania izotropowo dla poszczególnych anten, ale i rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne.
Sąd I instancji podał, że z projektu przedmiotowej inwestycji wynika, że dla potrzeb kwalifikacji przedsięwzięcia inwestor przyjął moc pojedynczej anteny EIRP, mniejszą niż 2000 W. Przy takiej mocy wymagane jest, aby miejsca dostępne dla ludności nie znajdowały się w odległości mniejszej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. W razie niespełnienia tego warunku inwestycja powinna być zakwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W analizie (str. od 96 projektu) wykazano, że w odległości mniejszej niż 70 m nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Analizę przeprowadzono dla różnych skrajnych odchyleń, tiltów.
Sąd wskazał, że projektowana budowa stacji bazowej telefonii komórkowej ma się odbyć na jednej wieży o wysokości łącznej 49,3 m, na której zainstalowanych będzie dziewięć anten sektorowych oraz pięć anten radioliniowych. Anteny sektorowe rozmieszczone będą w pięciu azymutach: O - antena A2, 140 - antena B1, B2, B3, 240 - antena C1, C2, C3, 300 - antena A2 i 330 - antena A1, A3. W poszczególnych azymutach nie występują pojedyncze anteny (emitery), np. w przypadku azymutu 140 są to trzy anteny (emitery). Słusznie zatem, w ocenie Sądu, przyjął organ odwoławczy, że w takim przypadku, należy zsumować (skumulować) moc anten (emiterów) skierowanych w jednym kierunku. Dla azymutu 140(B), moc anteny wynosić będzie (tabela str.
90) B1+B2+B3=5974 W, dla azymutu 240(C) 5974 W, a dla azymutu O, 300 i 330 (A) 7843 W. Dla tak obliczonych mocy, zgodnie ww. rozporządzeniem, odległość miejsc niedostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny powinna wynosić nie mniej niż 150 m, w przypadku przedsięwzięć zawsze znacząco oddziaływujących na środowisko, oraz nie mniej niż 200 m dla potencjalnie znacząco. Dla tak ustalonych parametrów, wiązka przy maksymalnym wychyleniu 14° w odległości 150 m występuje na wysokości ok. 11 m nad poziomem terenu - poziomem posadowienia anteny. Prawidłowo zatem ustalono, że istnieją miejsca dostępne dla ludności w osi głównej wiązki i są to tereny: - zabudowy jednorodzinnej przy ul. K. i P., przy czym tereny te są położone o ok. 8-9 m wyżej od posadowienia stacji, a wiązka występuje ok. 2,0 m nad terenem i przeszywa np. budynek jednorodzinny na dz. nr [...]; - zabudowy wielorodzinnej przy ul. B., gdzie wiązka przeszywa południową część budynku wielorodzinnego na dz. nr [...]; - zabudowy wielorodzinnej przy ul. W., gdzie wiązka przeszywa część budynku wielorodzinnego na dz. nr [...].
Sąd I instancji stwierdził, że niewątpliwie dla ustalenia czy mamy do czynienia z inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko wymagane było uwzględnienie kumulacji oddziaływań lub sumowania się parametrów tego samego rodzaju przedsięwzięcia, czego jednak w projekcie nie uwzględniono, a co słusznie wytknął organ odwoławczy. Dlatego też za niesłuszny Sąd uznał zarzut strony skarżącej jakoby doszło do naruszenia § 3 ust 2 pkt 3 w zw. § 2 ust. 1 pkt. 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Ponadto, Sąd Wojewódzki podniósł, że zasadnie również organ odwoławczy dostrzegł, że projekt budowlany spornej inwestycji w części telekomunikacyjnej nie został sporządzony przez osobę legitymującą się stosownymi uprawnieniami. Projekt budowlany został przygotowany i sprawdzony przez osoby posiadające uprawnienia w branży konstrukcyjno-budowlanej oraz instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych. Uprawnienia te nie obejmują jednak swym zakresem części telekomunikacyjnej, czyli anten, szaf sterujących, drogi kablowej. W tym zakresie wymagane są uprawnienia telekomunikacyjne.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), skargę oddalił.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Spółka, wnosząc o jego uchylenie oraz o uchylenie decyzji organów obu instancji, jak również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie:
- I. przepisów prawa materialnego, poprzez ich błędną wykładnię, tj.:
- 1) art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu i rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. z § 5 ust. 1, karta terenu "3 ZP" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez bezpodstawne uznanie, że katalog przeznaczeń ujęty w art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu i rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, nie obejmuje przeznaczenia zieleni urządzonej o funkcjach rekreacyjnych, co skutkuje możliwością przyjęcia, że lokalizacja inwestycji z zakresu łączności publicznej, nie umieszczona w planie miejscowym i nie naruszająca ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń, może być sprzeczna z przeznaczeniem terenu;
- 2) art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu i rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. z § 5 ust. 1, karta terenu "3 ZP" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zw. z art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne w zw. z art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że stacja bazowa telefonii komórkowej nie stanowi urządzenia infrastruktury technicznej i tym samym wykracza poza ustanowione w miejscowym planie ograniczenie, realizacji zewnętrznych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej;
- 3) § 3 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez bezzasadne przyjęcie, że § 3 ust. 2 pkt 3 tego rozporządzenia może stanowić podstawę sumowania parametrów planowanej inwestycji, niezgodnie z jednoznacznymi przepisami § 2 ust. 1 pkt 7 oraz "§ 3 ust. 1 pkt" rozporządzenia, które nakładają obowiązek badania mocy wzdłuż wiązki pojedynczej anteny, w sytuacji gdy planowana stacja bazowa jest jedyną tego rodzaju instalacją na analizowanym obszarze, zatem nie zachodzą przesłanki do zastosowania § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia.
- II. prawa procesowego, tj.:
- 1) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w związku z ww. przytoczonymi przepisami prawa materialnego, poprzez niezastosowanie określonego w ustawie środka kontroli legalności i nieuchylenie zaskarżonych decyzji organów administracji budowlanej na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), mimo zaistnienia "przesłanki do jej uchylenia".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Z uwagi na brak podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, o których stanowi art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę niniejszą w granicach podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów.
W rozpatrywanej sprawie autor skargi kasacyjnej sformułował pod adresem zaskarżonego wyroku Sądu I instancji zarzuty oparte na obu podstawach wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, stwierdzić należy, że jest on nietrafny. Otóż wbrew jego treści i stanowisku wyrażonemu w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, Sąd I instancji dokonał pełnej kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Fakt, że interpretacja wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego jest odmienna od prezentowanej przez stronę skarżącą kasacyjnie nie oznacza, że Sąd I instancji nie zastosował określonego w ustawie środka kontroli legalności. Kontrola ta została przeprowadzona i w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest poprawna. Wadliwie także skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Przepis ten ma charakter wynikowy, co oznacza, że podnosząc zarzut jego naruszenia należy wykazać, że Sąd I instancji nie dostrzegł uchybień przepisom postępowania, których w toku rozpatrywania sprawy dopuściły się organy orzekające w sprawie, a naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej, nie zostały tymczasem sformułowane żadne zarzuty, w których kwestionowano by naruszenia procedury administracyjnej.
Odnośnie zarzutu naruszenia art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu i rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. z § 5 ust. 1, karta terenu "3 ZP" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez bezpodstawne uznanie, że katalog przeznaczeń ujęty w art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu i rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, nie obejmuje przeznaczenia zieleni urządzonej o funkcjach rekreacyjnych, co skutkuje możliwością przyjęcia, że lokalizacja inwestycji z zakresu łączności publicznej, nie umieszczona w planie miejscowym i nie naruszająca ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń, może być sprzeczna z przeznaczeniem terenu, to należy uznać go za niezasadny. Nieruchomość, na której ma być usytuowana zamierzona inwestycja, jak niespornie ustalono, objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Teren ten oznaczony jako "3 ZP", przeznaczony jest na zieleń urządzoną o funkcjach rekreacyjnych (ZP).
Zgodnie z § 5 ust. 1 tego planu na tym terenie obowiązują następujące zasady zagospodarowania: 1) Tereny przeznaczone w planie na zieleń urządzoną o funkcjach rekreacyjnych (ZP) należy zagospodarować wraz z urządzeniem: zespołów zadrzewień i zakrzewień, otwartych terenów trawiastych, ciągów pieszych i elementów małej architektury oraz zbiorników wód powierzchniowych i boisk sportowo-rekreacyjnych. Z kolei, z art. 46 ust. 2 ustawy wynika, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu, ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.
Niewątpliwie rację ma Sąd I instancji, że przeznaczenie w planie terenu, na którym inwestor zamierza sytuować stacje bazową telefonii komórkowej, nie jest wprost wymienione art. 46 § 2 zdanie drugie wskazanej wyżej ustawy, jako nie pozostające w sprzeczności z lokalizacją inwestycji celu publicznego telefonii komórkowej. Rację ma również, autor skargi kasacyjnej, że definicja terenów zielonych zawarta w art. 5 pkt 21 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz. U. 2016, poz. 2134) jest bardzo szeroka i obejmuje różne obszary i tereny zielone. Okoliczność ta nie może jednak przesądzać, jak przyjął to skarżący kasacyjnie, że tereny zielone nie są w ogóle wyłączone z możliwości sytuowania na nich inwestycji celu publicznego telefonii komórkowej. Z wykładni językowej art. 46 ust. 2 zdanie drugie, powołanej wyżej ustawy, można wnioskować, że pominięcie w tym przepisie terenów zielonych oznacza, że lokalizacja na nich inwestycji celu publicznego telefonii komórkowej pozostaje w sprzeczności z określonym przeznaczeniem terenu.
Wykładnia taka pozostawałaby jednak w sprzeczności z celem całego unormowania art. 46 ustawy. Należy bowiem mieć na względzie, że wprowadzenie wymienionego przepisu miało na celu zapewnienie jak największej liczbie odbiorców dostępu do bezprzewodowych sieci telekomunikacyjnych. Interpretacja zapisów planu zagospodarowania przestrzennego jak i unormowania zawartego w art. 46 § 2 zdanie drugie ustawy, musi zatem uwzględniać zasadniczy cel jaki przyświecał ustawodawcy przy wprowadzeniu art. 46 ustawy. Oznacza to, że w przypadku przeznaczenia w planie zagospodarowania określonych obszarów pod tereny zielone, należy każdorazowo, z uwagi na bardzo szeroki zakres tego pojęcia, oceny sprzeczności z planem planowanej inwestycji celu publicznego z zakresu telefonii komórkowej, dokonywać w kontekście szczegółowych zapisów planu. W rozpoznawanej sprawie, zarówno organy orzekające w sprawie jak i Sąd I instancji, prawidłowo przyjęły, że przeznaczenie terenów zielonych w planie pod rekreację z urządzeniem zespołów zadrzewień i zakrzewień, otwartych terenów trawiastych, ciągów pieszych i elementów małej architektury oraz zbiorników wód powierzchniowych i boisk sportowo-rekreacyjnych, stoi w sprzeczności z możliwością sytuowania na nich inwestycji jaką zamierza zrealizować strona skarżąca kasacyjnie.
Racjonalnym jest stanowisko, że na terenach przeznaczonych do spacerów i wypoczynku mających mieć także określone walory krajobrazowe, ustawianie stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest wskazane.
Niezasadny jest także drugi z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego. Otóż Sąd I instancji nie uznał, że stacja bazowa telefonii komórkowej nie stanowi urządzenia infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne w zw. z art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie.
Sąd uznał jedynie, że zgodnie z planem, na wyznaczonym terenie dopuszczalna jest wyłącznie budowa zewnętrznych sieci i urządzeń technicznego uzbrojenia terenu w zakresie zaopatrzenia w wodę i energię oraz odprowadzania ścieków i wód opadowych z działek przeznaczonych przez zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Taka interpretacja zapisów planu zagospodarowania przestrzennego, w kontekście wcześniejszych rozważań jest w pełni poprawna i nie narusza przepisów planu.
Ostatni z zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego t.j. § 3 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez bezzasadne przyjęcie, że § 3 ust. 2 pkt 3 tego rozporządzenia może stanowić podstawę sumowania parametrów planowanej inwestycji, niezgodnie z jednoznacznymi przepisami § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, które nakładają obowiązek badania mocy wzdłuż wiązki pojedynczej anteny, w sytuacji gdy planowana stacja bazowa jest jedyną tego rodzaju instalacją na analizowanym obszarze, należy również ocenić jako niezasadny. W orzecznictwie sądów administracyjnych w znaczącej większości wyrażany jest pogląd, że § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia jednoznacznie przewiduje sumowanie parametrów przedsięwzięcia i jest to parametr istotny dla ustalenia zgodności przedmiotowej inwestycji z przepisami tego rozporządzenia (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1494/15, LEX nr 2325520, z dnia 10 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 2877/17, LEX nr 2544110, z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 262/19, LEX nr 2656768, z dnia 27 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 945/17, LEX nr 2715568).
Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że są orzeczenia odmienne, w których wskazuje się, że z powołanych wyżej przepisów rozporządzenia wynika, że równoważną moc promieniowaną izotropowo, wyznacza się dla pojedynczej anteny i to także wówczas, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2021r. sygn. akt. III OSK i z dnia 2 lutego 2019r., sygn.. akt 1194/17 - dostępne w bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Każde z powołanych orzeczeń wydawane było w określonym stanie faktycznym. W rozpoznawanej sprawie, skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego podzielił stanowisko, że powinno nastąpić sumowanie mocy anten, gdyż jak wynika z niespornych ustaleń faktycznych, anteny sektorowe rozmieszczone będą w pięciu azymutach, w których nie występują pojedyncze anteny (emitery), np. w przypadku azymutu 140 są to trzy anteny (emitery).
Zsumowanie mocy anten działających w jednym kierunku będzie miało wpływ dla określenia odległości miejsc niedostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny a w konsekwencji ustalenia, czy zamierzenie inwestycyjne należy do przedsięwzięć zawsze znacząco oddziaływujących na środowisko czy też potencjalnie znacząco.
Konkludując zarzuty skargi kasacyjnej nie zawierają usprawiedliwionych podstaw, co uzasadniało jej oddalenie.
Z tych względów, działając w oparciu o art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
Naczelny Sąd Administracyjny oddalił także wniosek uczestnika postępowania o zasądzenie kosztów, z uwagi na brak podstawy prawnej do podjęcia takiego rozstrzygnięcia.
Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 875).